UR.ANUS
Евангелле ад Мамы
вернуться

Барадулін Рыгор
Шрифт:
Вся книга целиком

* * * Трава…

Трава — Гаспадыня-парадніца Парадак ва ўсім прызнае. Купалле, Сёмуха, Радаўніца — Зялёныя служкі яе. Трава засцілае наўкол Усё, Як сурвэткаю стол. Чмялю ў мураве Гдзецца гусцей. Самоце святлей Чакаць перавозчыка. Засланы стол — Вельмаваць гасцей, А голы стол — Абмываць нябожчыка.

* * * Ноч выбралася спаць…

Ноч выбралася спаць На маміным двары. Врнулася здалёк Здарожаная звычка. І чуе бацькаў вяз, І чуе сад стары: Пара! Бяжы дамоў, Лісічка — Дамінічка! Я адыходжу ў змрок, Падвойны цень дачкі. Садовымі зрабіць Цярплівасць можа дзічкі. На яблыкі гляджу, Яны — як кулачкі Атожылка майго Змяркання — Дамінічкі. Стук яблыка ў траву У сон глухі вазьму. І падрасце, як сад, Той хлопчык невялічкі, Што яблыкі ў смузе Убачацца яму, Як смелыя грудкі Світальнай Дамінічкі.

* * * Возера пры дарозе…

Возера пры дарозе, Дзе любіць спыняцца Быкаў, Калі едзе ў Вушачу. Зыбістая балацявіна. Чарнахмыз развідніваецца ўсмешкай Двух конскіх зубоў З перагаментнага чэрапа, Што прэе ў бузе Па самыя сківіцы. На сцежцы ў сухой ігліцы Прыглушана цьмее Млечны шлях мурашыны. Усё ахінае Халаднаватым спакоем Лясны космас, Які, набраўшы ветру ў рот, Вучыцца вымаўляць Пукатае слова возера.

* * * Кактуса, спякотай абсмаленага…

Кактуса, спякотай абсмаленага, Усівярэлы сваяк, У сенцах лета цвіце дзядоўнік, Засаромеўшыся, як дзед, У маладую закаханы да пасівення. І гэтакі ён расчулены, Ажно забыўся, Што мусіць калоцца. Хоць прыкладай да раны Бурачкова-юлёвы цвет. Адцвіўшы, Дзядоўнік спахопіцца І будзе суровасцю Пяшчоту сваю бараніць Ад усіх І ад сваёй сентыментальнасці.

* * * Трысцё, дрыжучы ў расе…

Трысцё, дрыжучы ў расе, Шаптала, як брату, посаху: Дуб любіць расці ў кажусе, Але з галавою босаю. Трымценне жыве ў трысці, Ды мне, Каб і ўсё адрынула, Да дуба не дарасці Ні постаццю, ні чупрынаю. Іду я, іду я, ды Не выйду я з дна вады. Не веру вірастаму позяху. Табе хоць паскарджуся, Посаху…

* * * Пасля вайны…

Пасля вайны Быў самы багаты той, У каго быў бацька жывы. Маладзіцы рады былі Хоць кавалку мужчыны. Новыя нараслі палыны, І можна быць Пры жывых бацьках сіратой. Прыгавор забыўся: Лепш першы хлеб аржаны, Чым другі палавы. Дзецяробы пайшлі ў бабылі. Ні ўчынак, ні хлеб учыніць Няма рашчыны.

* * * Жыццё задумала…

Жыццё задумала, Як вандроўнікаў, нас З прагнымі да небасхілу вачамі. Пагаварыць у дарозе Здараецца час, Ды развітацца Часу няма звычайна.

* * * У краіну ценяў…

У краіну ценяў Адыходзяць сябры, як дрэвы. Толькі засень На зямлі нябачна трывае… Печ даўно адкурэла, Пасма дыму яшчэ жывая…

Наважыўся…

Наважыўся яблык упасці з галіны, Шапчу яму: «Падай…» Рашучасць трымаюць нябачныя ліны, Напятыя здрадай. Наважыцца, Значыць спакой свой шчыры Кульнуць на вагу без развагі. Аблокі — як шалі, І зоркі — як гіры. Сад слухае ветравы сагі…

Аж

Смяецца цяпельца — Аж іскры з вачэй, А вецер пад пахі казыча Ды полымя цвеліць: — Шугай высачэй! І змрок Аж святлее з аблічча.

Чарната

Нахлынна ўсё палын бярэ ў палон. Да Бог шлях ад шчырых слёз разгруз. І ў чорны небасхон Смяецца лён — Апошні сінявокі беларус.

Неба

А Дамінічка просіць: — Нясі мяне, як неба. Хоць мне не давяралі Насіць яго, Па-ўшацку Бяру я коцы-боцы Блакіцінку, якую Высокае паслала Растанню на ўспамін.