Евангелле ад Мамы - Барадулін Рыгор — читать книгу онлайн
Страница 5 из 40
Настройте размер и шрифт текста, включите тёмную тему для удобного чтения. Переходить между страницами можно стрелками внизу или сочетанием Ctrl + ← / →.
Любіце хлеўІ заплывайце здорам,Хто моліццаНа ўлежнасць ды на ўежнасць,А тых,Каго пячэ гаючы сорам,ЧакаюцьВоля, Роўнасць, Незалежнасць.Хто любіць волю сэрцам апантаным,Таму чужой няволі не бывае.І лязгат кайданоў за акіянамТакі ж сіберны,Як і ў родным краі.На волнасць у Расіі позірк косы,Ён косіць луг нязломнікаў Касцюшкі,Шматуе беларускія нябёсыСувораву на ордэнскія стужкі.Дух сыціцьСкіба волі аржаная.У роўнасці нязменнае найменне.Над нашай Незалежнасцю лунаеКасьцюшкавага меча блаславенне.
* * * Без галавы…
Без галавы,Каб не магла янаІ ў думках нават палічыць ахвяры,Каб вочы ёй не выпекла віна,Што звыкла піць пакутыЗ поўнай чары.Без рук,Бо як адымеш мерцвякоў,Якіх наўзмаш перахрысцілі мечы.…Пасля за ўсіх далоні ад цвікоўНе адвядзе АдзінПа-чалавечы…Ці ахінута ў воблака аднаТой радасці,Што ў тагасвецці знікла.Надкрыллі адрастуць.І зноў вайнаПачне маліцца:— Уваскрэсні, Ніка!
Полацкі менталітэт
Уладзіміру Арлову
Ёсць полацкі менталітэт —Ад Еўфрасінні, ад Скарыны,Ад той абрынутай адрыны,Дзе сон шукаўСвой сонны след.Ён цемры пазычаў святла,Каб стала вечнасцю імгненне,Ляцеў вышэй жаўрук здзіўлення,Люцела рупнасці пчала.Ад Полацка пачаўся свет.Пра небачолых кажам:З нашых!Ёсць Беларусь,А гэта значыць —Ёсць полацкі менталітэт!
Любоў да Радзімы
Вочы маюць сляпыя,Вушы маюць глухія,І бязмозгія не без ілбоў.Настальгія па настальгіі —Гэта й ёсцьДа Радзімы любоў.
Ненасытнасць
Раскулачылі ноч і дзень,Раскулачылі труны й калыскі,Выкарчавалі сумлення пень,Адлучылі лыжку ад міскі.Атаму расшчапілі кулак,Так назад і не сашчапілі.І ніякНе нацешымся ўсмакУ сваёй ненасытнай сіле…
Беларусам у выраі
З дому гналі нас маскоўшчыны сівярыПры цары,Род наш звесці хацелі на ветахПры саветах.Нам турму мураваліЧырвоныя мулярыЎ радасных бальшавіцкіх дэкрэтах.Кралі наша і бралі, што маглі,Маскалі,Смакавалі з пагардай прысмакіПалякі.У каго дык гуліАшалела гулі,Мы з хаўтураў брылі, небаракі.Мы сплаўляем вякі,Асначы крывічы,Мы не знікнем на радасць чужынцам.І завём,З выраю думкамі летучы,Млечны Шлях Беларускім Гасцінцам, —Да яго не дацягнуцца каты,Ім вяртаюцца душы дахаты…
Ды як?
Спісяжваў нам спіныВаршаўскі бізун,Спасажваў з роднае хатыМаскоўскі бот,Узважваў наш лямантБерлінскі штых.Ды нас ад вятроў затуляўЛясун,Дрыжаў за нас на марозеЧарот.Мы з тых,Хто на зорах калышаСвой род.Плечы горбілі намАбраз хатулі,Гнеў свой насілі мыУ рэзгінах ды ў бярэмцах.Мы былі, мы жыліПры паляках, расейцах,Пры немцах.Маўчалі ў кулак.Ды як,Адвіхурыўшыся ў завірусе,Стаць намГаспадарамі свае зямлі,Беларусамі ў Беларусі?Ці засвярбяць,Ці хоць забаляць каліСціснутыя ў кулаку мазалі?
БЗВ
БЗВ — Бог Заклікаў Вас,Беларускага Войска воі.БЗВ — так чытае час:Беларусь Заваюе Волю!БЗВ — Быць Заўжды ВякамДаўжнікамі ў крывіцкай славы.Нашай не аддамо чужакамНі сцяжыны, а ні канавы.Хросным бацькамПан Грунвальд быў,Пані Ворша — маткаю хроснай.Беларускага Войска парыўТкаўся на высакосных кроснах.У Айчыны світае чало.Досыць нас вадзілі па хлудзе.Беларускае Войска было.Беларускае Войска будзе!На жалезны характарРудыМае наша зямля святая.Ведаем, дзе віры, дзе брады.БЗВ — Бой Змаганцаў Вітае!
Вернута быць павінна
Спадчына —Гэта не штосці такое смачнае,Гэта тое святое,Што часам страчана,Што вернута быць павінна.Спадчына —Пупавіна,Што лучыць з Сусветам, з прасветам,З прабацькаўшчынай, з праайчынай,І досвіткавай лучынайДоўжыць імгненнеПрапрашчураўскага агменю.Спадчына —Неўмірушчая мачына,З якой расцвітаеПолымя,Што на папялішча вяртае.Спадчына —З-пад чаўна развагіХваля здагадак,Што заплывае ў абсягі сагі,Якую чытацьме нашчадак,Каб працяг адчуў свой пачатак.
