Евангелле ад Мамы - Барадулін Рыгор — читать книгу онлайн
Страница 7 из 40
Настройте размер и шрифт текста, включите тёмную тему для удобного чтения. Переходить между страницами можно стрелками внизу или сочетанием Ctrl + ← / →.
Язэп Драздовіч —Павятовы МікеланджэлаЗнаёмы быў з Сатурнам і з Ярылам.А долеПа-скупечы доля ўсмешку важыла,Не дазваляла развінуцца крылам.І ён, адкопваючы замчышчы й паганішчы,Вяртаў дамоў крывіцкі дух забраны.Пусты булёнНа посным вогнішчы таганячы,Стаяў каля апостальскае брамы.Ніжэліся пад мастаковымі паглядаміУ церамы Ўсяслававы парогі.Драздовічавымі кілімамі пулятыміЎсланы ў беларускі дзень дарогі.Рупліўка ластаўка вяшчуе дзень,Гняздо ўючы,І праллі лёсу натамляюць верацёны.Язэп і хлебПерагукаліся Драздовічу.Духоўны стаўЯгоны хлеб надзённы.
Няма кладачкі…
Ну, вядома, што не забывалася,Не заелася хітрымі стравамі.Зноў крывіцкае сэрца забіласяЦі ў Амерыцы, ці ў Аўстраліі.Прыгадала снягі сыпучыяІ самое сябе засмучвае.…Там на хрэсьбінах,На запоінахЦі завеі, ці йскрыпкі пілікаюць.І ў лясах успамінаў замроеныхЦёпла выюць ваўкі ў Піліпаўку.Ах, Калядачкі,Бліны-ладачкі!..Ды нямаЦераз мора кладачкі…
Ідылія
…Хітравокая рэчка.СпрэчкаПлыні з цёмнымі берагамі.Ные промнева свечка.ВечкаЗ куфра смагі смуга зберагае.…Шчэбет. Свіст. Патуранне.РаннеПацягнулася з перасыпу.Жаўранкі-хутаранеГраннеСмутных гукаў даводзяць да ўсхліпу.…Ходзіць ляска, Падласка,Казка?Пысай статак туманіць выпас.Лепш за пугу ў падпаскаЛаска.З жыватом пастуховым на вы пас.…Мне мамін голас плыве здалёкуХмурынай сэрцу, слязінай воку:А ўжо кароўкі ля дуброўкі,Дробныя статкі ў даліне,Ты маладая яшчэ ўПярыне… Ярыне цёпла ў сьне. Рыне Не ўсё душа ва ўспаміне.І ў глухім палыне сніцца крылоПерын'e…
Паэтам на чужыне
Адзінакроўныя браты,Адзінамоўныя паэты,Вяртаецеся з небыцця,Вяртаецеся з нематы,Як злом замглёныя планеты,Што дажылі да адкрыцця.Тугой душэўныя браты,Пяшчотай гнеўныя паэты.Люляюць рэкі сон зліцця.Не раздзялілі нас дратыІ цёмны шлях да светлай мэты.Астыла посная куцця.Дух прашчураў трымае выш,Каб думцы вырасту хапала.І, абапёршыся на крыж,Вас хоча распазнаць Купала.
Крывічанка
У душы жыла ты.Хатняй быць даволі!Дык выходзь жа з хаты,Прывыкай да волі.Нашых злыдняў мошчыВытлеюць у хлудзе.Дык выходзь на плошчы,Дык выходзь на людзі!На плячах світаеХустка-ахінанка.Ты ў вякоў святая,Мова-крывічанка.Без цябе нямыяДачакаем скону.І цябе абмыеСмутак,Як ікону.
Тады
Не толькі думаць,Дыхаць трэбаНа мове роднай, і тадыТабой не будзе неба грэбаваць,Да той далучыць чарады,Што просіць сонца ў край айчынныПрыйсці па смелай ярыне,Што белы цень ад аблачыныКрылом ніводным не кране.З той чарадойПамкнешся з верайУ вырай лёсу,Каб пасляСніць раніцу ў хусцінцы шэрай,А як зязюлька,Як ралля…
Трывершнік
Чытае Вера Рыч «Пагоню»
Ля помніка, што ў стольным Менску,Чытае Вера Рыч «Пагоню»,Ад асалоды па-блазенскуЛацвей зажмурыцца сутонню.Нібыта за спіной папаскуТрымае ў кайстры маладзіца,І развінаецца па-наскуНа Тэмзе шытая спадніца.З чарнобыльскага чаду цвёрдаНасустрач маладому летуНа ветразевай мове лордаГаворыць Багдановіч свету,Што быць сьляпымі немагчыма,Цямрэчы трэба нішчыць ловы.Рыч,Ракуцёўшчына,Радзіма —Пярун качае ў горле словы.
Святло
«Кінь вечны плач свой аб старонцы!Няўжо жа цёмнай ноччу тыНе бачыш…»Як вясёлы стронцыйДабавіць хоча віднаты.І слаўгарадцы, і расонцы —Зямлі ўчарнобленай братыЖывыя свецяцца,Як здані —Аж бачаць іншапланецяне,Што вышчарбленае святлоЧало старонцы абвілоВянком пакуты.Ён не вяне.
