Шрифт:
Доктар увайшоў у пакой.
— Ну як, доктар?
— Ніяк.
— Што вы хочаце сказаць?
— Toe, што кажу. Я толькі што абследаваў яе... — ён падрабязна расказаў пра вынікі абследавання. — Пасля я яшчэ пачакаў. Але справа не рухаецца.
— Што вы раіце?
— Ёсць два шляхі: альбо шчыпцы, але тут могуць быць парывы і наогул гэта даволі небяспечна для жанчыны, не кажучы ўжо пра дзіця, альбо кесарава сячэнне.
— А кесарава сячэнне вельмі небяспечнае? Раптам яна памрэ?
— Не больш, чым нармальныя роды.
— Вы можаце зрабіць гэта самі?
— Магу. Мне спатрэбіцца каля гадзіны, каб усё падрыхтаваць і выклікаць неабходны персанал. А мо і меней.
— Што ж, на ваш погляд, лепей?
— Я раіў бы кесарава сячэнне. Калі б гэта была мая жонка, я рабіў бы кесарава сячэнне.
— Якія могуць быць вынікі?
— Ніякіх. Толькі шрам.
— А інфекцыя?
— Са шчыпцамі небяспека інфекцыі большая.
— А што, калі нічога не рабіць і проста чакаць?
— Рана ці позна давядзецца нешта рабіць. Madame Генры ўжо і так страціла шмат сілы. Чым хутчэй мы пачнём аперацыю, тым лепш.
— Пачынайце як мага хутчэй, — сказаў я.
— Зараз пайду загадаю.
Я пайшоў у радзільню. Кэтрын ляжала на стале, вялікая пад прасціной, вельмі бледная і стомленая. Сястра была каля яе.
— Ты згадзіўся?
— Згадзіўся.
— Вось і добра. Цяпер праз гадзіну ўсё пройдзе. У мяне ўжо няма больш сілы, любы. Я не магу больш. Дай, дай хутчэй. Не дапамагае. Мой Божухна, не дапамагае.
— Дыхай глыбей.
— Я дыхаю. Бог мой, не дапамагае. Не дапамагае.
— Дайце іншы цыліндр, — сказаў я сястры.
— Гэта новы цыліндр.
— Я такая неразумная, любы, — сказала Кэтрын. — Ды толькі праўда, больш не дапамагае. — Яна раптам заплакала. — Я так хацела нарадзіць немаўля і нікому не рабіць непрыемнасцей, і зараз ужо ў мяне няма сілы, і я не магу больш, і газ ужо не дапамагае. Няхай я памру, толькі каб гэта скончылася. О любы, любы, зрабі так, каб усё скончылася. Во зноў. О-о, о-о, о-о! — Яна ўсхліпвала, дыхала пад маскай. — Не дапамагае. Не дапамагае. Не дапамагае. Даруй мне, любы. Не трэба плакаць. Даруй мне. Я не магу больш. Бедны ты мой! Я так цябе кахаю, я яшчэ пастараюся. Вось зараз я пастараюся. Хіба нельга даць яшчэ што-небудзь? Каб мне далі яшчэ што-небудзь!
— Я зраблю так, што газ падзейнічае. Я пакручу дарэшты.
— Вось зараз дай.
Я пакруціў дыск дарэшты, і калі яна пачала дыхаць цяжка і глыбока, яе пальцы, якія трымалі маску, расціснуліся. Я выключыў апарат і зняў з яе маску. Яна вярнулася здалёку.
— Як добра, любы. Які ты добры.
— Пацярпі, ты ж у мяне храбрая. А то не магу ўвесь час рабіць гэта. Гэта можа забіць цябе.
— Я ўжо не храбрая, любы. Я зусім зламалася. Мяне зламала. Я зараз ведаю.
— З усімі бывае так.
— Але ж гэта страшна. Мучаць да таго часу, пакуль не зломяць.
— Яшчэ гадзіна, і ўсё скончыцца.
— Як добра! Любы, я ж не памру, праўда?
— Не. Я абяцаю табе, што ты не памрэш.
— А то я не хачу памерці і пакінуць цябе аднаго, але я так стамілася, і я адчуваю, што памру.
— Глупства. Усе такое адчуваюць.
— Часам я проста ведаю, што так будзе.
— Так не будзе. Так не можа быць.
— А раптам?
— Я не дазволю табе.
— Дай мне хутчэй. Дай, дай мне.
Пасля зноў:
— Я не памру. Я сама сабе не дазволю.
— Вядома, ты не памрэш.
— Ты будзеш са мной?
— Так, толькі я не буду глядзець.
— Добра, толькі ты не ідзі.
— Не, не. Я нікуды не пайду.
— Ты такі добры. Вось зноў дай. Дай яшчэ. Не дапамагае!
Я пакруціў дыск да лічбы тры, затым да лічбы чатыры. Я хацеў, каб доктар хутчэй вярнуўся. Я баяўся лічбаў, якія ідуць пасля двух.
Нарэшце прыйшоў іншы доктар і дзве сястры, і яны пераклалі Кэтрын на насілкі з коламі, і мы рушылі па калідоры. Насілкі хутка праехалі па калідоры і ўехалі ў ліфт, дзе ўсім давялося стаяць ля сцен, каб даць ім месца; затым угару, затым дзверы насцеж, і з ліфта на пляцоўку, і па калідоры на гумовых шынах у аперацыйную. Я не пазнаў доктара ў масцы і шапачцы. Там быў яшчэ адзін доктар і яшчэ сёстры.
— Хай мне дадуць што-небудзь, — сказала Кэтрын. — Хай мне што-небудзь дадуць. Доктар, калі ласка, дайце мне столькі, каб падзейнічала.
Адзін з дактароў накрыў ёй твар маскай, і я зазірнуў у дзверы і ўбачыў яркі маленькі амфітэатр аперацыйнай.
— Вы можаце ўвайсці вунь у тыя дзверы і там пасядзець, — сказала мне сястра.
За бар'ерам стаялі лаўкі, адкуль быў бачны белы стол і лямпы. Я паглядзеў на Кэтрын. Яе твар быў накрыты маскай, і зараз яна ляжала нерухома. Насілкі павезлі наперад. Я павярнуўся і пайшоў па калідоры. Да ўвахода на галерэю спяшаліся дзве сястры.