Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

— А ліса, калі спіць, абкручвае свой хвост вакол цела, і ёй цёпла.

— Відаць, вельмі прыемна.

— Мне заўсёды хацелася мець такі хвост. Вось каб у нас былі гэткія хвасты, як у лісы.

— А як тады апранацца?

— Можна заказаць спецыяльныя касцюмы альбо паехаць у тую краіну, дзе гэта не мае значэння.

— Мы і зараз у такой краіне, дзе нічога не мае значэння. Хіба не выдатна, што мы жывём тут і нікога не бачым? Ты ж не хочаш нікога бачыць, праўда, любы?

— Так.

— Давай хвілінку пасядзім. Я крыху стамілася.

Мы сядзелі на бервяне зусім побач. Наперадзе дарога ішла ў лес.

— А малое не будзе нам перашкаджаць? Як ты лічыш?

— Не. Мы не дазволім.

— Як у нас з грашыма?

— Грошай цэлы мех. Я ўжо атрымаў па апошняму чэку.

— А твае родзічы не будуць шукаць цябе? Яны ж ведаюць, што ты ў Швейцарыі.

— Магчыма. Я як-небудзь напішу ім.

— Хіба ты яшчэ не напісаў?

— Не. Толькі паслаў чэк на подпіс.

— Дзякуй Богу, што я не з тваёй радні.

— Я дам ім тэлеграму.

— Хіба ты іх зусім не любіш?

— Раней любіў, але мы столькі сварыліся, што нічога не засталося.

— Мне здаецца, што яны спадабаліся б мне. Напэўна, яны мне вельмі спадабаліся б.

— Давай не будзем пра іх гаварыць, а то я пачну турбавацца за іх. — Крыху счакаўшы я сказаў: — Пайшлі, калі ты адпачыла.

— Я адпачыла.

Мы пайшлі па дарозе далей. Было ўжо цёмна, і снег рыпеў пад нагамі. Ноч была сухая, і халодная, і вельмі ясная.

— Мне вельмі падабаецца твая барада, — сказала Кэтрын. — Проста цуд. З выгляду жорсткая і калючая, а на самай справе мяккая і такая прыемная.

— Па-твойму, так лепей, чым без барады?

— Бадай што, лепей. Ведаеш, любы, я не буду стрыгчыся да нараджэння маленькай Кэтрын. Я зараз занадта тоўстая і падобная на матрону. Але калі яна народзіцца і я зноў схуднею, абавязкова падстрыгуся, і тады ў цябе будзе зусім іншая, новая дзяўчына. Мы пойдзем разам з табой, і я падстрыгуся, альбо я адна пайду і зраблю табе сюрпрыз.

Я маўчаў.

— Ты ж не забароніш мне, праўда?

— Не. Мо мне нават спадабаецца.

— Вось які ты, любы! А раптам, калі я схуднею, я стану вельмі прыгожай і так табе спадабаюся, што ты зноў закахаешся ў мяне.

— Вось д'ябал! — сказаў я. — Я і так у цябе дастаткова закаханы. Чаго яшчэ ты хочаш? Каб я зусім страціў галаву?

— Так, я хачу, каб ты страціў галаву.

— Ну і няхай, — сказаў я. — Я сам хачу гэтага.

РАЗДЗЕЛ ТРЫЦЦАЦЬ ДЗЕВЯТЫ

Жылося нам цудоўна. Мы пражылі студзень і люты, і зіма была выдатная, і мы былі вельмі шчаслівыя. Была часам кароткая адліга, калі дзьмуў цёплы вецер, і снег рабіўся рыхлым, і ў паветры адчувалася вясна, але кожны раз станавілася зноў ясна і холадна, і вярталася зіма. У сакавіку зіма першы раз адступіла па-сапраўднаму. Ноччу пайшоў дождж. Дождж ішоў усю раніцу, і снег ператварыўся ў гразь, і на горным схіле стала самотна. Над возерам і над далінай віселі хмары. Высока ў гарах ішоў дождж. Кэтрын абула глыбокія галёшы, а я гумовыя боты monsieur Гуцінгена, і мы пад парасонам, па гразі і па вадзе, якая размывала лёд на дарозе, пайшлі ў шынок ля станцыі, каб выпіць вермуту перад снеданнем. Было чуваць, як за акном ідзе дождж.

— Як ты лічыш, мо нам лепей перабрацца ў горад?

— А як лічыш ты? — спытала Кэтрын.

— Калі зіма закончылася і пойдуць дажджы, тут стане нядобра. Колькі яшчэ да маленькай Кэтрын?

— Каля месяца. Мо крыху больш.

— Можна спусціцца ўніз і пасяліцца ў Мантрэ.

— А чаму не ў Лазане? Бальніца знаходзіцца там.

— Можна і ў Лазане. Я проста думаў, ці не занадта гэта вялікі горад.

— Мы і ў вялікім горадзе можам быць адны, а ў Лазане, відаць, добра.

— Калі ж мы пераедзем?

— Мне ўсё адно. Калі захочаш, любы. Можна і зусім не ехаць, калі ты не хочаш.

— Паглядзім, якое надвор'е.

Дождж ішоў тры дні. На схіле гары ніжэй за станцыю снегу не засталося зусім. Дарога была суцэльным патокам вадкай гразі. Было так сыра і слотна, што нельга выйсці з дому. Раніцай на трэці дзень дажджу мы вырашылі пераехаць у горад.

— Калі ласка, не турбуйцеся, monsieur Генры, — сказаў Гуцінген. — Ніякага папярэджання не трэба. Я і не думаў, што вы застанецеся тут, калі сапсавалася надвор'е.

— Нам трэба быць бліжэй да бальніцы з-за madame, — сказаў я.

— Вядома, — сказаў ён. — Мо яшчэ калі-небудзь прыедзеце са сваёй малечай.

— Калі толькі знойдзецца месца.

— Вясной у нас тут вельмі добра, прыязджайце, вам спадабаецца. Малога можна будзе пакінуць з няняй у вялікім пакоі, які зараз на замку, а вы з madame зоймеце свой ранейшы, з відам на возера.

— Я загадзя вам напішу, — сказаў я. Мы склалі рэчы і паехалі першым цягніком пасля абеду. Monsieur i madame Гуцінген правялі нас на станцыю, і ён давёз нашы рэчы на санках па гразі. Яны абое стаялі ля станцыі пад дажджом і махалі нам на развітанне.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 73
  • 74
  • 75
  • 76
  • 77
  • 78
  • 79
  • 80
  • 81
  • 82
  • 83
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка