Шрифт:
— А ліса, калі спіць, абкручвае свой хвост вакол цела, і ёй цёпла.
— Відаць, вельмі прыемна.
— Мне заўсёды хацелася мець такі хвост. Вось каб у нас былі гэткія хвасты, як у лісы.
— А як тады апранацца?
— Можна заказаць спецыяльныя касцюмы альбо паехаць у тую краіну, дзе гэта не мае значэння.
— Мы і зараз у такой краіне, дзе нічога не мае значэння. Хіба не выдатна, што мы жывём тут і нікога не бачым? Ты ж не хочаш нікога бачыць, праўда, любы?
— Так.
— Давай хвілінку пасядзім. Я крыху стамілася.
Мы сядзелі на бервяне зусім побач. Наперадзе дарога ішла ў лес.
— А малое не будзе нам перашкаджаць? Як ты лічыш?
— Не. Мы не дазволім.
— Як у нас з грашыма?
— Грошай цэлы мех. Я ўжо атрымаў па апошняму чэку.
— А твае родзічы не будуць шукаць цябе? Яны ж ведаюць, што ты ў Швейцарыі.
— Магчыма. Я як-небудзь напішу ім.
— Хіба ты яшчэ не напісаў?
— Не. Толькі паслаў чэк на подпіс.
— Дзякуй Богу, што я не з тваёй радні.
— Я дам ім тэлеграму.
— Хіба ты іх зусім не любіш?
— Раней любіў, але мы столькі сварыліся, што нічога не засталося.
— Мне здаецца, што яны спадабаліся б мне. Напэўна, яны мне вельмі спадабаліся б.
— Давай не будзем пра іх гаварыць, а то я пачну турбавацца за іх. — Крыху счакаўшы я сказаў: — Пайшлі, калі ты адпачыла.
— Я адпачыла.
Мы пайшлі па дарозе далей. Было ўжо цёмна, і снег рыпеў пад нагамі. Ноч была сухая, і халодная, і вельмі ясная.
— Мне вельмі падабаецца твая барада, — сказала Кэтрын. — Проста цуд. З выгляду жорсткая і калючая, а на самай справе мяккая і такая прыемная.
— Па-твойму, так лепей, чым без барады?
— Бадай што, лепей. Ведаеш, любы, я не буду стрыгчыся да нараджэння маленькай Кэтрын. Я зараз занадта тоўстая і падобная на матрону. Але калі яна народзіцца і я зноў схуднею, абавязкова падстрыгуся, і тады ў цябе будзе зусім іншая, новая дзяўчына. Мы пойдзем разам з табой, і я падстрыгуся, альбо я адна пайду і зраблю табе сюрпрыз.
Я маўчаў.
— Ты ж не забароніш мне, праўда?
— Не. Мо мне нават спадабаецца.
— Вось які ты, любы! А раптам, калі я схуднею, я стану вельмі прыгожай і так табе спадабаюся, што ты зноў закахаешся ў мяне.
— Вось д'ябал! — сказаў я. — Я і так у цябе дастаткова закаханы. Чаго яшчэ ты хочаш? Каб я зусім страціў галаву?
— Так, я хачу, каб ты страціў галаву.
— Ну і няхай, — сказаў я. — Я сам хачу гэтага.
РАЗДЗЕЛ ТРЫЦЦАЦЬ ДЗЕВЯТЫ
Жылося нам цудоўна. Мы пражылі студзень і люты, і зіма была выдатная, і мы былі вельмі шчаслівыя. Была часам кароткая адліга, калі дзьмуў цёплы вецер, і снег рабіўся рыхлым, і ў паветры адчувалася вясна, але кожны раз станавілася зноў ясна і холадна, і вярталася зіма. У сакавіку зіма першы раз адступіла па-сапраўднаму. Ноччу пайшоў дождж. Дождж ішоў усю раніцу, і снег ператварыўся ў гразь, і на горным схіле стала самотна. Над возерам і над далінай віселі хмары. Высока ў гарах ішоў дождж. Кэтрын абула глыбокія галёшы, а я гумовыя боты monsieur Гуцінгена, і мы пад парасонам, па гразі і па вадзе, якая размывала лёд на дарозе, пайшлі ў шынок ля станцыі, каб выпіць вермуту перад снеданнем. Было чуваць, як за акном ідзе дождж.
— Як ты лічыш, мо нам лепей перабрацца ў горад?
— А як лічыш ты? — спытала Кэтрын.
— Калі зіма закончылася і пойдуць дажджы, тут стане нядобра. Колькі яшчэ да маленькай Кэтрын?
— Каля месяца. Мо крыху больш.
— Можна спусціцца ўніз і пасяліцца ў Мантрэ.
— А чаму не ў Лазане? Бальніца знаходзіцца там.
— Можна і ў Лазане. Я проста думаў, ці не занадта гэта вялікі горад.
— Мы і ў вялікім горадзе можам быць адны, а ў Лазане, відаць, добра.
— Калі ж мы пераедзем?
— Мне ўсё адно. Калі захочаш, любы. Можна і зусім не ехаць, калі ты не хочаш.
— Паглядзім, якое надвор'е.
Дождж ішоў тры дні. На схіле гары ніжэй за станцыю снегу не засталося зусім. Дарога была суцэльным патокам вадкай гразі. Было так сыра і слотна, што нельга выйсці з дому. Раніцай на трэці дзень дажджу мы вырашылі пераехаць у горад.
— Калі ласка, не турбуйцеся, monsieur Генры, — сказаў Гуцінген. — Ніякага папярэджання не трэба. Я і не думаў, што вы застанецеся тут, калі сапсавалася надвор'е.
— Нам трэба быць бліжэй да бальніцы з-за madame, — сказаў я.
— Вядома, — сказаў ён. — Мо яшчэ калі-небудзь прыедзеце са сваёй малечай.
— Калі толькі знойдзецца месца.
— Вясной у нас тут вельмі добра, прыязджайце, вам спадабаецца. Малога можна будзе пакінуць з няняй у вялікім пакоі, які зараз на замку, а вы з madame зоймеце свой ранейшы, з відам на возера.
— Я загадзя вам напішу, — сказаў я. Мы склалі рэчы і паехалі першым цягніком пасля абеду. Monsieur i madame Гуцінген правялі нас на станцыю, і ён давёз нашы рэчы на санках па гразі. Яны абое стаялі ля станцыі пад дажджом і махалі нам на развітанне.