Шрифт:
— Яны вельмі слаўныя, — сказала Кэтрын.
— Яны былі вельмі добрыя да нас.
У Мантрэ мы селі на лазанскі цягнік. З акна вагона нельга было бачыць горы ў тым баку, дзе мы жылі, бо перашкаджалі воблакі. Цягнік спыніўся ў Веве, затым паехаў далей, і з аднаго боку было возера, а з другога — мокрыя бурыя палі, і голы лес, і мокрыя домікі. Мы прыехалі ў Лазану і спыніліся ў невялікім гатэлі. Калі мы ехалі па вуліцах і пасля павярнулі да гатэля, усё яшчэ ішоў дождж. Парцье з меднымі ключамі на ланцужку, працягнутым у пятліцу, ліфт, дываны на падлозе, белыя рукамыйнікі з бліскучымі прыборамі, металічны ложак і вялікая камфортная спальня — усё гэта пасля Гуцінгенаў здалося нам нязвыклай раскошай. Вокны нумара выходзілі ў мокры сад, абнесены сцяной з жалезнымі кратамі зверху. На другім баку крутой вуліцы быў другі гатэль, з гэткай жа сцяной і кратамі. Я глядзеў, як кроплі дажджу падаюць у басейн у садзе.
Кэтрын запаліла ўсе лямпы і стала раскладваць рэчы. Я заказаў віскі з содавай, лёг на ложак і ўзяў газету, якую купіў на вакзале. Быў сакавік 1918 года, і немцы наступалі ў Францыі. Я піў віскі з содавай і чытаў, пакуль Кэтрын раскладвала рэчы і вазілася ў пакоі.
— Ведаеш, любы, пра што мне давядзецца падумаць, — сказала яна.
— Пра што?
— Пра дзіцячыя рэчы. Звычайна ўсе да гэтага часу набываюць дзіцячыя рэчы.
— Гэта можна купіць.
— Я ведаю. Заўтра пайду купляць. Вось толькі даведаюся, што трэба.
— Табе трэба было б ведаць. Ты ж была сястрой.
— Так, але, ведаеш, салдаты так рэдка мелі дзяцей у шпіталі.
— А я?
Яна кінула ў мяне падушку і разліла віскі з содавай.
— Я зараз закажу табе яшчэ, — сказала яна. — Выбачай.
— Там ужо было мала. Хадзі сюды, да мяне.
— Не. Я хачу зрабіць, каб гэты пакой стаў на нешта падобны.
— На што?
— На наш з табой дом.
— Павесь сцягі Антанты.
— Заткніся, будзь ласкавы.
— А ну паўтары яшчэ раз.
— Заткніся.
— Ты так асцярожна гэта гаворыш, — сказаў я, — нібыта баішся некага пакрыўдзіць.
— Не.
— Ну тады хадзі сюды, да мяне.
— Ладна. — Яна падышла і села на ложак. — Я ведаю, што табе зараз са мной нецікава, любы. Я падобная на піўную бочку.
— Няпраўда. Ты прыгожая, і ты вельмі добрая.
— Я проста пачвара, на якой ты неасцярожна ажаніўся.
— Няпраўда. Ты становішся ўсё больш прыгожай.
— Але я зноў пахудзею, любы.
— Ты і зараз худая.
— Ты, відаць, выпіў.
— Толькі шклянку віскі з содавай.
— Зараз прынясуць яшчэ віскі, — сказала яна. — Мо сказаць, каб нам сюды і абед прынеслі?
— Вельмі добра.
— Тады мы наогул не будзем сёння выходзіць, добра? Пасядзім дома.
— I нагуляем, — сказаў я.
— Я вып'ю віна, — сказала Кэтрын. — Нічога мне ад гэтага не будзе. Мо тут ёсць наша белае капры.
— Напэўна, ёсць, — сказаў я. — У такім гатэлі заўсёды бывае італьянскае віно.
Кельнер пастукаў у дзверы. Ён прынёс віскі ў шклянцы з лёдам і на тым жа падносе маленькую бутэльку содавай.
— Дзякуй, — сказаў я. — Пастаўце тут. Калі ласка, прынясіце сюды абед на дзве персоны і дзве бутэлькі сухога белага капры ў лёдзе.
— Загадаеце на першае — суп?
— Ты хочаш суп, Кэт?
— Хачу.
— Адзін суп.
— Слухаюся, сэр.
Ён выйшаў і зачыніў дзверы. Я вярнуўся да газет і да вайны ў газетах і паволі ліў содавую ў шклянку з лёдам і віскі. Трэба было сказаць, каб лёд не клалі ў віскі. Хай бы прынеслі лёд асобна. Тады можна вызначыць, колькі ў шклянцы віскі, і яно не скажацца раптам занадта слабым ад содавай. Трэба будзе купіць бутэльку віскі і сказаць, каб прынеслі толькі лёд і содавую. Гэта лепш за ўсё: добрае віскі — прыемная рэч. Адна з самых прыемных з'яў жыцця.
— Пра што ты думаеш, любы?
— Пра віскі.
— А пра што іменна?
— Пра тое, якая слаўная рэч віскі.
Кэтрын скрывілася.
— Ладна, — сказала яна.
Мы пражылі ў гэтым гатэлі тры тыдні. Там было няблага: рэстаран звычайна пуставаў, і мы вельмі часта абедалі ў сваім нумары. Мы гулялі па горадзе, і ездзілі на трамваі да Углы, і гулялі над возерам. Надвор'е было зусім цёплае, і было падобна на вясну. Мы шкадавалі, што з'ехалі са свайго шале ў гарах, але вясновае надвор'е працягвалася толькі некалькі дзён, а затым зноў пачалася халодная сырасць пераходнага часу.
Кэтрын купляла ўсё патрэбнае для дзіцяці. Я хадзіў у гімнастычную залу баксіраваць для мацыёну. Звычайна я хадзіў туды ранкам, пакуль Кэтрын яшчэ ляжала ў ложку. У падманлівыя вясновыя дні было прыемна пасля бокса і душа прайсці па вуліцы, удыхаючы вясенняе паветра, зайсці ў кафэ пасядзець, і паглядзець на людзей, і прачытаць газету, і выпіць вермуту, а затым вярнуцца ў гатэль і паснедаць з Кэтрын. Выкладчык бокса ў гімнастычнай зале насіў вусы, у яго былі вельмі дакладныя і кароткія рухі, і ён страшна палохаўся, калі пачнеш нападаць на яго. Але ў гімнастычнай зале было вельмі прыемна. Там было шмат паветра і святла, і я працаваў сумленна, скакаў цераз вяроўку, і вырабляў розныя прыёмы ў боксе, і рабіў практыкаванні для мышц жывата, лежачы на падлозе ў паласе сонечнага святла, якое лілося з адчыненага акна, і часам палохаў выкладчыка, баксіруючы з ім. Спачатку я не мог трэніравацца перад доўгім вузкім люстэркам, бо так дзіўна было бачыць баксёра з барадой. Але пасля мне ад гэтага стала проста смешна. Я хацеў збрыць бараду, як толькі пачаў займацца боксам, але Кэтрын не дазволіла мне.