Шрифт:
— Яны там. Зараз шмат хворых. Баі закончыліся.
— А дзе астатнія?
— Дзве ў гарах, а чатыры ўсё яшчэ на Баінзіцы. Два іншыя санітарныя атрады ў Карсо, з трэцяй арміяй.
— Куды вы мяне накіруеце?
— Калі хочаце, вы можаце ўзяць тыя чатыры машыны, што на Баінзіцы. Заменіце Джына, ён ужо даўно там. Усё гэта, здаецца, здарылася пасля вас?
— Так.
— Дрэнь справы былі. Мы страцілі тры машыны.
— Я чуў.
— Так, вам пісаў Рынальдзі.
— Дзе Рынальдзі?
— Ён тут, у шпіталі. Летам і восенню яму было горача.
— Магу ўявіць.
— Так, дрэнна было, — сказаў маёр. — Вы не ўяўляеце, як дрэнна. Я часта думаў, як вам пашанцавала, што вы былі паранены напачатку.
— Я і сам так лічу.
— Сёлета будзе яшчэ горай, — сказаў маёр. — Магчыма, яны ўжо зараз пачнуць наступленне. Так кажуць, але я не веру. Занадта позна. Бачылі раку?
— Бачыў. Вада паднялася.
— Не думаю, што наступленне пачнецца зараз, калі ў гарах ужо ідуць дажджы. Хутка пойдзе снег. А што нашы суайчыннікі? Ці ўбачым мы амерыканцаў, акрамя вас?
— Рыхтуецца армія з дзесяці мільёнаў.
— Добра, каб хоць частка трапіла да нас. Але ўсіх перахопяць французы. Сюды не даедзе ніводзін чалавек. Ну, ладна. Вы сёння пераначуеце тут, а заўтра раніцай выпраўляйцеся на маленькай машыне і змяніце Джына. Я дам вам каго-небудзь, хто ведае дарогу. Джына вам усё раскажа. Там яшчэ крыху страляюць, але наогул усё ўжо скончылася. Вам цікава будзе пабываць на Баінзіцы.
— Ахвотна там пабываю. Я вельмі задаволены, што зноў з вамі.
Ён усміхнуўся.
— Вы вельмі добры. Я стаміўся ад гэтай вайны. Калі б я з'ехаў, не думаю, каб мне захацелася вярнуцца.
— Так усё кепска?
— Ага. Так дрэнна і нават горай. Схадзіце памыйцеся і знайдзіце свайго сябра Рынальдзі.
Я ўзяў свой багаж і панёс па лесвіцы наверх. Рынальдзі ў пакоі не было, але яго рэчы былі на месцы, і я сеў на ложак, зняў абмоткі і сцягнуў з правай нагі чаравік. Пасля я прылёг на ложак Я стаміўся, і правая нага балела. Мне падалося брыдкім ляжаць на ложку ў адным чаравіку, таму я сеў, расшнураваў другі чаравік, скінуў яго на падлогу і зноў лёг на коўдру. Акно было зачынена, таму ў пакоі было душна, але я занадта стаміўся, каб устаць і адчыніць яго. Я ўбачыў, што ўсе мае рэчы складзены ў адным кутку пакоя. Цямнела. Я ляжаў на ложку, і думаў пра Кэтрын, і чакаў Рынальдзі. Я вырашыў думаць пра Кэтрын толькі па вечарах, перад сном. Але я стаміўся, і мне не было чаго рабіць, таму я ляжаў і думаў пра яе. Я думаў пра яе, калі ў пакой увайшоў Рынальдзі. Ён быў такі ж, як і раней. Мо хіба трохі пахудзеў.
— Ну, бэбі, — сказаў ён.
Я прыўстаў на ложку. Ён падышоў, сеў побач і абняў мяне.
— Добры мой, слаўны бэбі. — Ён ляпнуў па маёй спіне, і я абхапіў яго за плечы.
— Слаўны мой бэбі, — сказаў ён. — Пакажы мне калена.
— Давядзецца скідваць штаны.
— Скідайце штаны, бэбі. Тут усе свае. Я хачу паглядзець, як вас там апрацавалі.
Я ўстаў, спусціў штаны і зняў з калена павязку. Рынальдзі сеў на падлогу і пачаў крыху згінаць і разгінаць мне нагу. Ён правёў рукой па шраму, злучыў вялікія пальцы над каленнай чашачкай, а астатнімі асцярожна страсянуў калена.
— I больш у вас не згінаецца?
— Не.
— Гэта проста злачынства, што вас выпісалі. Яны павінны былі дабіцца поўнай функцыі сустава.
— Было значна горай. Нага была як палка.
Рынальдзі паспрабаваў яшчэ. Я сачыў за яго рукамі. У яго былі лоўкія рукі хірурга. Я зірнуў на яго галаву, на яго валасы, бліскучыя і гладка зачэсаныя на прабор. Ён сагнуў нагу вельмі моцна.
— Уф! — сказаў я.
— Вам трэба было палячыцца яшчэ механатэрапіяй, — сказаў Рынальдзі.
— Раней было горш.
— Ведаю, бэбі. У такіх рэчах я разбіраюся больш, чым вы. — Ён устаў і сеў на ложак. — Сама аперацыя зроблена нядрэнна. — Ён пакінуў маё калена. — Расказвайце.
— Няма пра што расказваць, — сказаў я. — Жыў ціха і мірна.
— Можна падумаць, што вы сямейны чалавек, — сказаў ён. — Што з вамі?
— Нічога, — сказаў я. — А вось што з вамі?
— Гэтая вайна мяне даканае, — сказаў Рынальдзі. — Я зусім скіс. — Ён абхапіў сваё калена рукамі.
— Ого! — сказаў я.
— Што такое? Што, у мяне не можа быць чалавечых пачуццяў?
— Не. Вы, відаць, правялі вясёлае лета. Раскажыце.
— Усё лета і ўсю восень я займаўся аперацыямі. Я працую без адпачынку. Я адзін працую за ўсіх. Самыя складаныя аперацыі пакідаюць мне. Слова гонару, бэбі, я станаўлюся выдатным хірургам.
— Гэта ўжо лепш.
— Я ніколі не думаю. Не, праўда, я не думаю, я проста раблю аперацыі.
— I правільна.
— Але зараз, бэбі, іншая справа. Зараз не трэба рабіць аперацыі, і на душы ў мяне пагана. Гэта страшная вайна, бэбі. Паверце мне. Ну, а зараз трохі падвесяліце мяне. Вы прывезлі пласцінкі?