Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

Яна старалася падабраць валасы і блізарука жмурылася на мяне.

— Пакажыце, куды мяне пакласці.

— Не ведаю, — сказала яна. — Мы нікога не чакалі. Я не магу пакласці вас куды папала.

— Усё роўна куды, — сказаў я. Потым звярнуўся да швейцара па-італьянску: —Знайдзіце вольны пакой.

— Яны ўсе вольныя, — сказаў швейцар. — Вы тут першы паранены. — Ён трымаў фуражку ў руцэ і глядзеў на пажылую сястру.

— Ды пакладзіце вы мяне куды-небудзь, Хрыстом-Богам прашу! — Боль у сагнутых нагах усё мацнеў, і я адчуваў, як ён наскрозь пранізвае косці. Швейцар знік за дзвярыма разам з сівой сястрой і хутка вярнуўся. — Ідзіце за мной, — сказаў ён.

Мяне панеслі па доўгім калідоры і ўнеслі ў пакой са спушчанымі шторамі. У ім пахла новай мэбляй. Каля сцяны стаяў ложак, у куце — вялізная люстраная шафа. Мяне паклалі на ложак.

— Я не магу даць прасціну, — сказала жанчына, — яны ўсе пад замком.

Я не стаў гаварыць з ёй.

— У мяне ў кішэні грошы, — сказаў я швейцару. — У той, што зашпілена на гузік.

Швейцар дастаў грошы. Абодва санітары стаялі каля парога з шапкамі ў руках.

— Дайце ім абодвум па пяць лір і пяць лір вазьміце сабе. Мае паперы ў другой кішэні. Можаце аддаць іх сястры.

Санітары ўзялі пад казырок і выйшлі.

— Вось, — сказаў я сястры, — гэта мая картачка і гісторыя хваробы.

Жанчына ўзяла паперы і паглядзела на іх праз акуляры. Папер было тры, і яны былі складзены.

— Я не ведаю, што рабіць, — сказала яна. — Я не ўмею чытаць па-італьянску. Я нічога не магу зрабіць без распараджэння доктара. — Яна расплакалася і ўсунула паперы ў кішэню фартуха. — Вы амерыканец? — спытала яна скрозь слёзы.

— Так. Пакладзіце, калі ласка, паперы на столік каля ложка.

У пакоі было цемнавата і халаднавата. З ложка мне было відаць вялікае люстэрка ў шафе, але не было відаць, што ў ім адбівалася. Швейцар стаяў у нагах ложка. У яго быў добры твар, і сам ён здаваўся мне таксама добрым.

— Вы можаце ісці, — сказаў я яму. — I вы таксама,—сказаў я сястры. — Як вас зваць?

— Місіс Уокер.

— Ідзіце, місіс Уокер. Я паспрабую заснуць.

Я застаўся ў пакоі адзін. У ім было халаднавата і не пахла бальніцай. Матрац быў тугі і зручны, і я ляжаў не варушачыся, амаль не дыхаючы, радуючыся, што боль сціхае. Праз нейкі час мне захацелася піць, і я знайшоў у галавах грушу званка і пазваніў, але ніхто не з'явіўся. Я заснуў.

Прачнуўшыся, я агледзеўся. Праз аканіцы прабівалася сонечнае святло. Я ўбачыў вялікі гардэроб, голыя сцены і два крэслы. Мае ногі ў брудных бінтах, як палкі, тырчалі на ложку. Я стараўся не кратаць імі. Мне хацелася піць, і я пацягнуўся да званка і націснуў на кнопку. Я пачуў, як адчыніліся дзверы, і азірнуўся, і ўбачыў сястру, не ўчарашнюю, а іншую. Яна здавалася мне маладой і прыгожанькай.

— Добрай раніцы, — сказаў я.

— Добрай раніцы, — сказала яна і падышла да ложка.—Нам не ўдалося выклікаць доктара. Ён паехаў на Кома. Мы не ведалі, што сёння прывязуць каго-небудзь. А што ў вас?

— Я паранены. Абодва калены і ступні, і галава таксама закранута.

— Як вас зваць?

— Генры, Фрэдэрык Генры.

— Я зараз памыю вас. Але павязак мы не можам чапаць да прыходу доктара.

— Скажыце, а міс Барклі тут?

— Не. У нас такой няма.

— Што гэта за жанчына, якая плакала, калі мяне прывезлі?

Сястра рассмяялася.

— Гэта місіс Уокер. Яна дзяжурыла ноччу і заснула. Яна не думала, што каго-небудзь прывязуць.

Размаўляючы, яна распранула мяне, і калі зняла ўсё, акрамя павязак, то стала мяне мыць, вельмі проста і лоўка. Мыццё мяне асвяжыла. Галава была забінтавана, але яна абмыла ўсюды вакол бінта.

— Дзе вас параніла?

— На Ізонца, на поўнач ад Плавы.

— Дзе гэта?

— На поўнач ад Гарыцыі.

Я бачыў, што ўсе гэтыя назвы ёй нічога не гавораць.

— Вам вельмі баліць?

Яна ўклала мне градуснік у рот.

— Італьянцы ставяць пад паху, — сказаў я.

— Не размаўляйце.

Выняўшы градуснік, яна паглядзела, якая тэмпература, і адразу стрэсла.

— Якая тэмпература?

— Вам не трэба гэта ведаць.

— Скажыце, якая.

— Амаль нармальная.

— У мяне ніколі не падымаецца тэмпература. А ў маіх нагах гэтулькі старога жалеза.

— Не разумею.

— Там і асколкі міны, і старыя цвікі, і спружыны ад матраца, і ўсялякі хлам.

Яна пакруціла галавой і ўсміхнулася.

— Калі б у вашай назе было хоць адно пабочнае цела, яно дало б запаленне і ў вас паднялася б тэмпература.

— А вось пабачым, — сказаў я, — пабачым, што дастануць падчас аперацыі.

Яна выйшла з пакоя і вярнулася разам з пажылой сястрой, якая дзяжурыла ноччу. Удваіх яны паслалі мне прасціну, не падымаючы мяне. Гэта было для мяне новым і зроблена вельмі лоўка.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка