Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

— Хто загадвае шпіталем?

— Міс Ван-Кампен.

— Колькі тут сясцёр?

— Толькі мы дзве.

— А больш не будзе?

— Павінны прыехаць яшчэ.

— А калі?

— Не ведаю. Хвораму нельга быць такім цікаўным.

— Я не хворы, — сказаў я. — Я паранены.

Яны справіліся з ложкам, і я ляжаў цяпер на свежай, чыстай прасціне, накрыты другой такой жа. Місіс Уокер выйшла і вярнулася з піжамай у руках. Яны нацягнулі яе на мяне, і я адчуў сябе апранутым і вельмі чыстым.

— Вы вельмі ласкавыя, — сказаў я. Сястра, якую звалі міс Гэйдж, усміхнулася. — Я хацеў бы папрасіць шклянку вады.

— Калі ласка. А потым можна і паснедаць.

— Я не хачу снедаць. Калі можна, я папрасіў бы адчыніць аканіцы.

У пакоі быў паўзмрок, і калі аканіцы адчыніліся, яго напоўніла яркае сонечнае святло, і я ўбачыў балкон і за ім чарапіцу дахаў і коміны. Я паглядзеў вышэй чарапічных дахаў і ўбачыў белыя воблакі і вельмі блакітнае неба.

— Вы не ведаеце, калі павінны прыехаць астатнія сёстры?

— А што? Хіба вы не задаволены нашым доглядам?

— Вы вельмі ласкавая.

— Мо вам патрэбны падсоў?

— Магчыма.

Яны прыўзнялі мяне і падтрымалі, але гэта аказалася бескарысным. Потым я ляжаў і глядзеў у адчыненыя дзверы на балкон.

— Калі павінен прыйсці доктар?

— Як толькі вернецца. Мы званілі па тэлефоне на Кома, каб ён прыехаў.

— Хіба няма іншых дактароў?

— Ён наш шпітальны доктар.

Міс Гэйдж прынесла графін з вадой і шклянку. Я выпіў тры шклянкі, і потым яны абедзве пайшлі, і я нейкі час глядзеў у акно і потым зноў заснуў. Другі сняданак я з'еў, а пасля снедання да мяне зайшла загадчыца, міс Ван-Кампен. Я ёй не спадабаўся, і яна не спадабалася мне. Яна была маленькага росту, дробязна падазроная і надзьмутая фанабэрыяй. Яна задала мне мноства пытанняў і, відаць, лічыла амаль ганьбай службу ў італьянскай арміі.

— Ці можна мне на абед віна? — спытаў я.

— Толькі па прадпісанні доктара.

— А да яго прыходу нельга?

— Hi ў якім выпадку.

— Вы думаеце, што ён усё-ткі з'явіцца?

— Яму званілі па тэлефоне.

Яна пайшла, і ў пакой вярнулася міс Гэйдж.

— Навошта вы нагрубілі міс Ван-Кампен? — спытала яна, пасля таго як вельмі лоўка зрабіла для мяне ўсё, што трэба.

— Я не хацеў грубіць, але яна вельмі задзірае нос.

— Яна сказала, што вы патрабавальны і грубы.

— Нічога падобнага. Але, на самай справе, што за шпіталь без доктара?

— Ён павінен прыехаць. Яму званілі па тэлефоне на Кома.

— А што ён там робіць? Купаецца ў возеры?

— Не, у яго там клініка.

— Чаму ж не возьмуць іншага доктара?

— Ці-і-ха. Будзьце разумненькім, і ён хутка прыедзе.

Я папрасіў паклікаць швейцара і, калі ён пайшоў,сказаў яму па-італьянску, каб ён купіў мне бутэльку чынцана ў віннай краме, пляшку к'янці і вячэрнюю газету. Ён пайшоў і прынёс бутэлькі, загорнутыя ў газету, разгарнуў ix, адкаркаваў па маёй просьбе і паставіў пад ложак. Больш да мяне ніхто не прыходзіў, і я ляжаў у ложку і чытаў газету, навіны з фронту і спісы забітых афіцэраў і атрыманых імі ўзнагарод, а пасля апусціў руку ўніз і дастаў бутэльку з чынцана, і паставіў яе халодным дном сабе на жывот, і піў патрошку, і паміж глыткамі зноў ставіў бутэльку на жывот, адціскаючы колцы на скуры, і глядзеў, як неба над гарадскімі дахамі становіцца цямнейшым і цямнейшым. Над дахамі ляталі ластаўкі і ляталі начныя ястрабы, і я сачыў за ix палётам і піў чынцана. Міс Гэйдж прынесла мне гогаль-могаль у шклянцы. Калі яна ўвайшла, я схаваў бутэльку пад ложак.

— Міс Ван-Кампен загадала падліць сюды крыху херасу, — сказала яна. — Не трэба ёй грубіць. Яна ужо не маладая, а загадваць шпіталем — вялікая адказнасць. Місіс Уокер вельмі старая, і ад яе мала карысці.

— Яна цудоўная жанчына, — сказаў я, — падзякуйце ёй ад мяне.

— Я зараз прынясу вам вячэру.

— Не варта, — сказаў я. — Я не галодны.

Калі яна прынесла паднос і паставіла яго на столік каля ложка, я падзякаваў ёй і крыху паеў. Потым стала зусім цёмна, і мне было відаць, як па небе мітусіліся прамені пражэктараў. Нейкі час я сачыў за імі, а потым заснуў. Я спаў моцна, але адзін раз прачнуўся ўвесь спацелы ад страху і пасля зноў заснуў, стараючыся не вяртацца ў толькі што бачаны сон. Я прачнуўся зноў задоўга да світання і чуў, як спявалі пеўні, і ляжаў без сну, пакуль не пачало віднець. Гэта стаміла мяне, і калі зусім развіднела, я зноў заснуў.

РАЗДЗЕЛ ЧАТЫРНАЦЦАТЫ

Сонца ярка свяціла ў пакой, калі я прачнуўся. Мне здалося, што я зноў на фронце, і я выцягнуўся на ложку. Стала балюча нагам, і я паглядзеў на іх і, убачыўшы брудныя бінты, успомніў, дзе я. Я пацягнуўся да званка і націснуў на кнопку. Я пачуў, як у калідоры затрашчаў званок і хтосьці, мякка ступаючы гумовымі падэшвамі, прайшоў па калідоры. Гэта была міс Гэйдж; пры яркім сонечным святле яна здавалася старэйшай і не такой прыгожанькай.

— Добрай раніцы, — сказала яна. — Ну, як спалі?

— Добра, дзякую вам, — сказаў я. — Ці нельга паклікаць да мяне цырульніка?

— Я заходзіла да вас, і вы спалі вось з гэтым у руках.

Яна адчыніла шафу і паказала мне бутэльку з чынцана. Бутэлька была амаль пустая.

— Я і другую бутэльку з-пад ложка таксама паставіла туды, — сказала яна. — Чаму вы не папрасілі ў мяне шклянку?

— Я баяўся, што вы не дазволіце мне піць.

— Я і сама выпіла б з вамі.

— Вось гэта вы маладзец.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка