Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

— Ах, так? Я вось нештачка скажу пра вашых бязвінных дзяўчат. Пра вашых багіняў. Паміж бязвіннай дзяўчынай і жанчынай розніца толькі адна. Калі бярэш дзяўчыну, ёй балюча. Вось і ўсё, — ён пляснуў пальчаткай па ложку.

— I яшчэ з дзяўчынай ніколі не ведаеш, як гэта ёй спадабаецца.

— Не злуйцеся.

— Я не злуюся. Я проста кажу вам гэта, бэбі, для вашай жа карысці. Каб пазбавіць вас ад лішняга клопату.

— I толькі ўся розніца?

— Так. Але мільёны гэткіх дурняў, як вы, гэтага не ведаюць.

— Вельмі міла з вашага боку, што вы мне сказалі.

— Не варта сварыцца, бэбі. Я вас занадта люблю. Але не будзьце дурнем.

— Не. Я буду гэткім разумным, як вы.

— Не злуйцеся, бэбі. Засмейцеся. Выпіце яшчэ. Мне час ісці.

— Вы ўсё-ткі слаўны хлапчына.

— Вось бачыце. У душы вы гэткі ж, як я. Мы — браты па вайне. Пацалуйце мяне на развітанне.

— Вы размазня.

— Не. Проста я больш чулы.

Я адчуў яго дыханне ля свайго твару.

— Да сустрэчы. Я хутка зноў прыду. — Яго дыханне адсунулася. — Не хочаце цалавацца, не трэба. Я прышлю да вас вашу англічанку. Бывайце, бэбі. Каньяк пад ложкам. Хутчэй папраўляйцеся.

Ён знік.

РАЗДЗЕЛ АДЗІНАЦЦАТЫ

Ужо цямнела, калі ўвайшоў святар. Прынеслі суп, пасля забралі талеркі, і я ляжаў, гледзячы на рады ложкаў і на вершаліну дрэва за акном, якая ледзь хісталася ад лёгкага вечаровага ветру. Вецер пранікаў у акно, і з набліжэннем ночы стала халадней. Зараз мухі абляпілі столь і павіслыя на шнурах электрычныя лямпачкі. Святло запальвалі, толькі калі ноччу прыносілі параненага альбо што-небудзь рабілі ў палаце. Таму, што адразу пасля змроку наступала цемра і ўжо да раніцы было цёмна, мне здавалася, што я зноў стаў маленькім. Было падобна, што адразу пасля вячэры цябе ўкладваюць спаць. Веставы прайшоў паміж ложкаў і спыніўся. З ім быў яшчэ нехта. Гэта быў святар. Ён стаяў перада мной, смуглы, невысокі і збянтэжаны.

— Як вы сябе адчуваеце? — спытаў ён. На парозе ля ложка ён паклаў нейкія пакункі.

— Добра, ойча мой.

Ён сеў на стул, прынесены для Рынальдзі, і збянтэжана паглядзеў у акно. Я заўважыў, што ён стомлены.

— Я толькі на хвілінку, — сказаў ён. — Позна ўжо.

— Яшчэ не позна. Як там у нас? Ён усміхнуўся.

— Насміхаюцца з мяне па-ранейшаму. — Ягоны голас таксама гучаў стомлена. — Дзякуй Богу, усе здаровы.

— Я такі рады, што ў вас усё абышлося, — сказаў ён. — Вам не вельмі баліць?

Ён здаваўся стомленым, а я не прывык бачыць яго стомленым.

— Зараз ужо не.

— Мне вельмі сумна без вас за сталом.

— Я і сам бы хацеў вярнуцца хутчэй. Мне заўсёды было прыемна гутарыць з вамі.

— Я тут вам сёе-тое прынёс, — сказаў ён. Ён падняў з падлогі пакункі. — Вось сетка ад маскітаў. Вось бутэлька вермуту. Вы любіце вермут? Вось англійскія газеты.

— Калі ласка, разгарніце іх.

Ён узрадаваўся і стаў адкрываць бандэролі. Я ўзяў у рукі сетку ад маскітаў. Вермут ён падняў, каб паказаць мне, пасля зноў паставіў на стол ля ложка. Я ўзяў адну газету. Мне ўдалося прачытаць загаловак, павярнуўшы газету так, каб на яе падала слабае святло з акна. Гэта была «Ньюс оф уорлд».

— Астатнія — ілюстраваныя лісткі, — сказаў ён.

— З вялікай ахвотай прачытаю іх. Адкуль яны ў вас?

— Я пасылаў па іх у Местрэ. Я дастану яшчэ.

— Вы вельмі добры, што наведалі мяне, ойча мой. Вып'еце шклянку вермуту?

— Дзякуй, не варта. Гэта вам.

— Не, выпіце шкляначку.

— Ну, добра. Наступным разам я прынясу вам яшчэ.

Веставы прынёс шклянкі і адкрыў бутэльку. Корак раскрышыўся, і давялося прапіхнуць кавалак у бутэльку. Я бачыў, што святару гэта не спадабалася, і ён сказаў:

— Ну, нічога. Бывае.

— За ваша здароўе, ойча мой.

— За ваша здароўе.

Пасля ён трымаў шклянку ў руцэ, і мы глядзелі адзін на аднаго. Час ад часу мы спрабавалі распачаць сяброўскую гаворку, але сёння гэта не ўдавалася.

— Што з вамі, ойча мой? Вы вельмі стомлены?

— Я стаміўся, але я не маю на гэта права.

— Гэта ад гарачыні.

— Не. Бо яшчэ ж толькі вясна. На душы ў мяне цяжка.

— Вам надакучыла вайна?

— Не. Але я ненавіджу вайну.

— Я таксама не знаходжу ў ёй задавальнення, — сказаў я.

Ён пакруціў галавой і зірнуў у акно.

— Вам яна не перашкаджае. Вы яе не бачыце. Даруйце. Я ведаю, вы паранены.

— Гэта выпадковасць.

— I ўсё адно, нават паранены, вы не бачыце яе. Я перакананы ў гэтым. Я сам не бачу яе, але я крыху адчуваю.

— Калі мяне параніла, мы якраз гаварылі пра вайну. Пасіні гаварыў.

Святар наставіў шклянку. Ён думаў пра нешта іншае.

— Я іх разумею, бо я сам такі ж, як і яны, — сказаў ён.

— Але вы зусім іншы.

— А на самай справе я такі ж, як яны.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка