Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

— Баліць, — сказаў я.

— Так, так. Яшчэ крыху.

— Хопіць. Далей не ідзе, — сказаў я.

— Функцыя не поўная, — сказаў барадаты. Ён выпрастаўся. — Дазвольце яшчэ раз зірнуць на здымкі, доктар. — Трэці доктар падаў яму адзін са здымкаў. — Не. Левую нагу, калі ласка.

— Гэта левая нага, доктар.

— Праўда. Я глядзеў не з таго боку. — Ён вярнуў здымак. Другі здымак ён разглядваў некалькі хвілін. — Бачыце, доктар? — Ён паказаў на адно з іншародных цел, якое выразна бачылася на святле. Яны разглядалі здымак яшчэ некалькі хвілін.

— Я магу сказаць толькі адно, — сказаў барадаты доктар у чыне капітана. — Гэта пытанне часу. Месяцы тры, а мо і паўгода.

— Безумоўна, бо павінна сабрацца зноў сінавіяльная вадкасць.

— Вядома. Гэта пытанне часу. Я не магу ўскрыць такі каленны сустаў, перш чым вакол утворыцца капсула.

— Цалкам падзяляю вашу думку, доктар.

— Навошта паўгода? — спытаў я.

— Паўгода, каб вакол асколка ўтварылася капсула і можна было без рызыкі ўскрыць каленны сустаў.

— Я гэтаму не веру, — сказаў я.

— Вы хочаце зберагчы нагу, малады чалавек?

— Не, — сказаў я.

— Што?

— Я хачу, каб яе адрэзалі, — сказаў я, — так, каб можна было прытачыць да яе кручок.

— Што вы хочаце сказаць? Кручок?

— Ён жартуе, — сказаў шпітальны доктар і вельмі далікатна паляпаў мяне па плячы. — Ён хоча зберагчы нагу. Гэта вельмі мужны малады чалавек. Ён прадстаўлены да сярэбранага медаля за храбрасць.

— Шчыра віншую, — сказаў доктар у чыне капітана. Ён паціснуў мне руку. — Я магу толькі сказаць, што, каб пазбегнуць рызыкі, трэба пачакаць сама мала паўгода, перш чым ускрываць такое калена. Зразумела, вы вольныя прытрымлівацца іншай думкі.

— Дзякую вам, — сказаў я. — Ваша думка для мяне вельмі важная.

Доктар у чыне капітана зірнуў на гадзіннік.

— Нам пара, — сказаў ён. — Жадаю вам усяго добрага.

— Вам таксама ўсяго добрага і вялікае дзякуй, — сказаў я.

Я паціснуў руку трэцяму доктару: «Capitano Varini — tenente Enry», — i ўсе трое выйшлі з пакоя.

— Міс Гэйдж, — паклікаў я. Яна ўвайшла. — Калі ласка, папрасіце шпітальнага доктара яшчэ на хвілінку да мяне.

Ён прыйшоў, трымаючы кепі ў руцэ, і стаў каля ложка.

— Вы хацелі мяне бачыць?

— Так. Я не магу чакаць аперацыі паўгода. Божа, доктар, вам даводзілася калі-небудзь паўгода ляжаць у ложку?

— Вы не будзеце ўвесь час ляжаць. Спачатку вам трэба будзе пагрэць раны на сонцы. Потым вы пачнеце хадзіць на мыліцах.

— Паўгода, а потым аперацыя?

— Гэта найменш рызыкоўны шлях. Трэба вычакаць, калі вакол іншародных цел утворыцца капсула і зноў збярэцца сінавіяльная вадкасць. Тады можна без рызыкі ўскрываць каленны сустаў.

— А вы самі ўпэўнены, што мне трэба так доўга чакаць?

— Гэта найменш рызыкоўны шлях.

— Хто гэты доктар у чыне капітана?

— Гэта вельмі добры міланскі хірург.

— Ён у чыне капітана, праўда?

— Так, але ён вельмі добры хірург.

— Я не хачу, каб у маёй назе капаўся нейкі капітан. Калі б ён быў нешта варты, то быў бы маёрам. Я ведаю, што такое капітан, доктар.

— Ён вельмі добры хірург, і я з яго думкай лічуся больш, чым з чыёй-небудзь іншай.

— Можна паказаць маю нагу іншаму хірургу?

— Вядома, калі вы захочаце. Але я асабіста паслухаўся б парады доктара Варэла.

— Вы можаце запрасіць да мяне іншага хірурга?

— Я запрашу Валенціні.

— Хто ён такі?

— Хірург з Ospedale Maggiore.

— Добра. Я вам буду вельмі ўдзячны. Зразумейце, доктар, не магу я ляжаць на ложку.

— Вы не будзеце ляжаць на ложку. Спачатку вы будзеце прымаць сонечныя ванны. Потым можна перайсці да лёгкіх практыкаванняў. Потым, калі утворыцца капсула, мы зробім аперацыю.

— Але я не магу чакаць паўгода.

Доктар далікатным рухам пагладзіў кепі, што трымаў у руцэ, і ўсміхнуўся.

— Вам так хочацца вярнуцца на фронт?

— А чаму б і не?

— Як гэта цудоўна! — сказаў ён. — Высакародны малады чалавек. — Ён нахіліўся і вельмі далікатна пацалаваў мяне ў лоб. — Я пашлю па Валенціні. Не хвалюйцеся і не нервуйцеся. Будзьце разумнікам.

— Шклянку віна, доктар? — прапанаваў я.

— Не, дзякую. Я не п'ю.

— Ну, адну шклянку. — Я пазваніў, каб швейцар прынёс шклянкі.

— Не, дзякую, мяне чакаюць.

— Да пабачэння, — сказаў я.

— Да пабачэння.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка