Шрифт:
— Баліць, — сказаў я.
— Так, так. Яшчэ крыху.
— Хопіць. Далей не ідзе, — сказаў я.
— Функцыя не поўная, — сказаў барадаты. Ён выпрастаўся. — Дазвольце яшчэ раз зірнуць на здымкі, доктар. — Трэці доктар падаў яму адзін са здымкаў. — Не. Левую нагу, калі ласка.
— Гэта левая нага, доктар.
— Праўда. Я глядзеў не з таго боку. — Ён вярнуў здымак. Другі здымак ён разглядваў некалькі хвілін. — Бачыце, доктар? — Ён паказаў на адно з іншародных цел, якое выразна бачылася на святле. Яны разглядалі здымак яшчэ некалькі хвілін.
— Я магу сказаць толькі адно, — сказаў барадаты доктар у чыне капітана. — Гэта пытанне часу. Месяцы тры, а мо і паўгода.
— Безумоўна, бо павінна сабрацца зноў сінавіяльная вадкасць.
— Вядома. Гэта пытанне часу. Я не магу ўскрыць такі каленны сустаў, перш чым вакол утворыцца капсула.
— Цалкам падзяляю вашу думку, доктар.
— Навошта паўгода? — спытаў я.
— Паўгода, каб вакол асколка ўтварылася капсула і можна было без рызыкі ўскрыць каленны сустаў.
— Я гэтаму не веру, — сказаў я.
— Вы хочаце зберагчы нагу, малады чалавек?
— Не, — сказаў я.
— Што?
— Я хачу, каб яе адрэзалі, — сказаў я, — так, каб можна было прытачыць да яе кручок.
— Што вы хочаце сказаць? Кручок?
— Ён жартуе, — сказаў шпітальны доктар і вельмі далікатна паляпаў мяне па плячы. — Ён хоча зберагчы нагу. Гэта вельмі мужны малады чалавек. Ён прадстаўлены да сярэбранага медаля за храбрасць.
— Шчыра віншую, — сказаў доктар у чыне капітана. Ён паціснуў мне руку. — Я магу толькі сказаць, што, каб пазбегнуць рызыкі, трэба пачакаць сама мала паўгода, перш чым ускрываць такое калена. Зразумела, вы вольныя прытрымлівацца іншай думкі.
— Дзякую вам, — сказаў я. — Ваша думка для мяне вельмі важная.
Доктар у чыне капітана зірнуў на гадзіннік.
— Нам пара, — сказаў ён. — Жадаю вам усяго добрага.
— Вам таксама ўсяго добрага і вялікае дзякуй, — сказаў я.
Я паціснуў руку трэцяму доктару: «Capitano Varini — tenente Enry», — i ўсе трое выйшлі з пакоя.
— Міс Гэйдж, — паклікаў я. Яна ўвайшла. — Калі ласка, папрасіце шпітальнага доктара яшчэ на хвілінку да мяне.
Ён прыйшоў, трымаючы кепі ў руцэ, і стаў каля ложка.
— Вы хацелі мяне бачыць?
— Так. Я не магу чакаць аперацыі паўгода. Божа, доктар, вам даводзілася калі-небудзь паўгода ляжаць у ложку?
— Вы не будзеце ўвесь час ляжаць. Спачатку вам трэба будзе пагрэць раны на сонцы. Потым вы пачнеце хадзіць на мыліцах.
— Паўгода, а потым аперацыя?
— Гэта найменш рызыкоўны шлях. Трэба вычакаць, калі вакол іншародных цел утворыцца капсула і зноў збярэцца сінавіяльная вадкасць. Тады можна без рызыкі ўскрываць каленны сустаў.
— А вы самі ўпэўнены, што мне трэба так доўга чакаць?
— Гэта найменш рызыкоўны шлях.
— Хто гэты доктар у чыне капітана?
— Гэта вельмі добры міланскі хірург.
— Ён у чыне капітана, праўда?
— Так, але ён вельмі добры хірург.
— Я не хачу, каб у маёй назе капаўся нейкі капітан. Калі б ён быў нешта варты, то быў бы маёрам. Я ведаю, што такое капітан, доктар.
— Ён вельмі добры хірург, і я з яго думкай лічуся больш, чым з чыёй-небудзь іншай.
— Можна паказаць маю нагу іншаму хірургу?
— Вядома, калі вы захочаце. Але я асабіста паслухаўся б парады доктара Варэла.
— Вы можаце запрасіць да мяне іншага хірурга?
— Я запрашу Валенціні.
— Хто ён такі?
— Хірург з Ospedale Maggiore.
— Добра. Я вам буду вельмі ўдзячны. Зразумейце, доктар, не магу я ляжаць на ложку.
— Вы не будзеце ляжаць на ложку. Спачатку вы будзеце прымаць сонечныя ванны. Потым можна перайсці да лёгкіх практыкаванняў. Потым, калі утворыцца капсула, мы зробім аперацыю.
— Але я не магу чакаць паўгода.
Доктар далікатным рухам пагладзіў кепі, што трымаў у руцэ, і ўсміхнуўся.
— Вам так хочацца вярнуцца на фронт?
— А чаму б і не?
— Як гэта цудоўна! — сказаў ён. — Высакародны малады чалавек. — Ён нахіліўся і вельмі далікатна пацалаваў мяне ў лоб. — Я пашлю па Валенціні. Не хвалюйцеся і не нервуйцеся. Будзьце разумнікам.
— Шклянку віна, доктар? — прапанаваў я.
— Не, дзякую. Я не п'ю.
— Ну, адну шклянку. — Я пазваніў, каб швейцар прынёс шклянкі.
— Не, дзякую, мяне чакаюць.
— Да пабачэння, — сказаў я.
— Да пабачэння.