Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

Калі мы выйшлі на дарогу, якая вяла назад, да галоўнай шашы, я паказаў на яе дзяўчатам.

— Ідзіце туды, — сказаў я. — Там людзі.

Яны глядзелі на мяне. Я дастаў кашалёк і даў кожнай па дзесяць лір.

— Ідзіце туды, — сказаў я, паказваючы пальцам. — Там сябры! Родныя!

Яны не зразумелі, але моцна заціснулі ў руцэ грошы і пайшлі па дарозе. Яны азіраліся, нібыта баяліся, што я адбяру ў ix грошы. Я глядзеў, як яны ішлі па дарозе, захутаўшыся ў хусткі, баязліва азіраючыся на нас. Усе трое шафёраў смяяліся.

— Колькі вы дасце мне, калі я пайду ў той бок, tenente? — спытаў Банела.

— Калі ўжо яны пападуцца, то лепш няхай у натоўпе, чым адны, — сказаў я.

— Дайце мне дзве сотні лір, і я пайду назад, проста ў Аўстрыю, — сказаў Банела.

— Там ix у цябе адбяруць, — сказаў Піані.

— Мо вайна скончыцца, — сказаў Аймо. Мы ішлі па дарозе так хутка, як толькі маглі. Сонца прабівалася праз хмары. Уздоўж дарогі раслі тутавыя дрэвы. З-за дрэў мне былі відны нашы машыны, нібыта два вялікія мэблевыя фургоны, што тырчалі пасярод поля. Піані таксама азірнуўся.

— Давядзецца пабудаваць дарогу, каб выцягнуць ix адтуль, — сказаў ён.

— Вось каб у нас былі веласіпеды! — сказаў Банела.

— У Амерыцы ездзяць на веласіпедах? — спытаў Аймо.

— Раней ездзілі.

— Добрая рэч, — сказаў Аймо. — Выдатная рэч веласіпед.

— Вось каб у нас былі веласіпеды! — сказаў Банела.— Я дрэнны хадок.

— Што гэта, страляюць? — спытаў я. Мне здалося, што я чую стрэлы дзесьці далёка.

— Не ведаю, — сказаў Аймо. — Ён прыслухаўся.

— Здаецца, страляюць, — сказаў я.

— Раней за ўсё мы ўбачым кавалерыю, — сказаў Піані.

— Здаецца, у ix няма кавалерыі.

— Тым лепш, халера на яго, — сказаў Банела. — Я зусім не хачу, каб нейкая там кавалерыйская сволач пранізала мяне пікай.

— Лоўка вы таго сяржанта прыхлопнулі, tenente, — сказаў Піані. Мы ішлі вельмі хутка.

— Яго застрэліў я, — сказаў Банела. — Я за гэтую вайну яшчэ нікога не застрэліў, і я ўсё жыццё марыў застрэліць сяржанта.

— Застрэліў курыцу на седале, — сказаў Піані. — Не надта хутка ён ляцеў, калі ты страляў у яго.

— Усё адно. Я зараз заўсёды буду памятаць пра гэта. Я забіў гэтую сволач, сяржанта.

— А што ты скажаш на споведзі? — спытаў Аймо.

— Скажу так: благаславіце мяне, ойча мой, я забіў сяржанта.

Усе ўтрох засмяяліся.

— Ён анархіст, — сказаў Піані. — Ён не ходзіць у царкву.

— Піані таксама анархіст, — сказаў Банела.

— Вы сапраўды анархісты? — спытаў я.

— Не, tenente. Мы сацыялісты. Мы ўсе з Імолы.

— Вы там ніколі не былі?

— Не.

— Эх, слаўнае гэта месцейка, tenente. Прыязджайце да нас пасля вайны, там ёсць што паглядзець.

— I там усе сацыялісты?

— Усе да аднаго.

— Гэта добры горад?

— Вядома. Вы такога і не бачылі.

— Як вы сталі сацыялістамі?

— Мы ўсе сацыялісты. Там усе да аднаго — сацыялісты. Мы ўсе былі сацыялістамі.

— Прыязджайце, tenente. Мы з вас таксама зробім сацыяліста.

Наперадзе дарога зварочвала налева і ўзбіралася на невысокі пагорак міма фруктовага саду, абнесенага каменнай сцяной. Кала дарога пайшла угару, яны сціхлі. Мы ішлі ўчатырох адзін за адным, стараліся не збаўляць крок.

РАЗДЗЕЛ ДВАЦЦАЦЬ ДЗЕВЯТЫ

Пазней мы выйшлі на дарогу, якая вяла да ракі. Доўгая чарада кінутых грузавікоў і вазоў расцягнулася на дарозе да самага моста. Нічога не было відаць. Вады ў рацэ было шмат, і мост быў узарваны пасярэдзіне; каменны пралёт праваліўся ў раку, і бурая вала цякла над ім. Мы пайшлі па беразе, шукаючы месца для пераправы. Я ведаў, што крыху далей ёсць чыгуначны мост, і я думаў, што мо нам удасца пераправіцца там. Сцяжынка была мокрая і гразкая. Людзей не было, толькі кінуты рыштунак і машыны. На самім беразе не было нікога і нічога, акрамя мокрага пустоўя і гразкай зямлі. Мы ішлі ўздоўж берага і нарэшце ўбачылі чыгуначны мост.

— Які прыгожы мост! — сказаў Аймо. Гэта быў доўгі жалезны мост цераз раку, якая звычайна высыхала да дна.

— Давайце хутчэй пераходзіць на той бок, пакуль яго не ўзарвалі, — сказаў я.

— Няма каму ўзрываць, — сказаў Піані. — Усе сышлі.

— Ён, відаць, замініраваны, — сказаў Банела. — Вы ідзіце першы, tenente.

— Бачыце, які анархіст, га? — сказаў Аймо. — Няхай ён сам ідзе першы.

— Пайду я, — сказаў я. — Наўрад ці ён замініраваны так, каб узарвацца ад крокаў аднаго чалавека.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 48
  • 49
  • 50
  • 51
  • 52
  • 53
  • 54
  • 55
  • 56
  • 57
  • 58
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка