Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

— Так будзе лепей, — сказаў ён. — Талерка гарачага падмацуе гэтых двух анархістаў. А вы кладзіцеся спаць.

— У пакоі маёра ёсць ложак.

— Вось вы там і кладзіцеся.

— Не, я пайду ў свой стары пакой. Хочаце выпіць, Барталамеа?

— Калі будзем ад'язджаць, tenente. Зараз не хачу.

— Калі праз тры гадзіны вы прачняцеся, а я яшчэ буду спаць, разбудзіце мяне, добра?

— У мяне няма гадзінніка.

— У пакоі маёра ёсць насценны гадзіннік.

— Ладна.

Я прайшоў цераз сталовую і вестыбюль і па мармуровай лесвіцы падняўся ў пакой, дзе жылі мы з Рынальдзі. Ішоў дождж. Я падышоў да акна і выглянуў. У паўзмроку я пазнаў тры машыны, якія стаялі адна за адной пад дрэвамі. З дрэў сцякала вада. Было холадна, і кроплі віселі на галінках. Я лёг на ложак Рынальдзі і не змагаўся са сном.

Перш чым выехаць, мы паелі на кухні. Аймо згатаваў спагеці з цыбуляй і пакрышыў у міску мясных кансерваў. Мы ўселіся за стол і выпілі дзве бутэлькі віна з запасаў, пакінутых у пограбе вілы. Было ўжо зусім цёмна, і дождж усё яшчэ ішоў. Піані сядзеў за сталом зусім сонны.

— Мне адступленне падабаецца больш, чым наступленне, — сказаў Банела. — Пры адступленні мы п'ём барбера.

— Гэта мы зараз п'ём. Заўтра будзем піць дажджавую ваду, — сказаў Аймо.

— Заўтра мы будзем ва Удзіне. Мы будзем піць шампанскае. Там усе лежабокі жывуць. Прачніся, Піані! Мы будзем піць шампанскае заўтра ва Удзіне.

— Я не сплю, — сказаў Піані. Ён паклаў на сваю талерку спагеці і мяса.— Не хапае таматнага соусу, Барто.

— Нідзе не знайшоў, — сказаў Аймо.

— Мы будзем піць шампанскае ва Удзіне, — сказаў Банела. Ён наліў у сваю шклянку празрыстага чырвонага барбера.

— Каб не давялося нам наглытацца дзярма яшчэ да Удзіны, — сказаў Піані.

— Вы наеліся, tenente? — спытаў Аймо.

— Наеўся. Перадайце мне бутэльку, Барталамеа.

— У мяне ёсць яшчэ па бутэльцы на брата, каб узяць з сабой, — сказаў Аймо.

— Вы зусім не спалі?

— Я не люблю доўга спаць. Я крыху паспаў.

— Заўтра мы будзем спаць у каралеўскай пасцелі, — сказаў Банела. У яго быў выдатны настрой.

— Заўтра, можа стацца, мы будзем спаць у дзярме, — сказаў Піані.

— Я буду спаць з каралевай, — сказаў Банела. Ён азірнуўся, каб паглядзець, як я аднёсся да яго жарту.

— Ты будзеш спаць з дзярмом, — сказаў Піані сонным голасам.

— Гэта дзяржаўная здрада, tenente, — сказаў Банела. — Праўда, гэта дзяржаўная здрада?

— Змоўкніце, — сказаў я. — Занадта вы разгуляліся ад кроплі віна.

Дождж ліў усё мацней. Я зірнуў на гадзіннік. Была палова дзесятай.

— Час выпраўляцца, — сказаў я і ўстаў.

— З кім вы паедзеце, tenente? — спытаў Банела.

— З Аймо. Затым вы. Пасля Піані. Паедзем па дарозе на Карманс.

— Баюся, каб я не заснуў, — сказаў Піані.

— Добра, я паеду з вамі. Затым Банела. Пасля Аймо.

— Гэта лепш за ўсё, — сказаў Піані. — А то я зусім сплю.

— Я павяду машыну, а вы крыху паспіце.

— Не, я магу ехаць, калі я ведаю, што мяне ёсць каму разбудзіць, калі я засну.

— Я вас разбуджу. Выключце святло, Барто.

— Няхай гарыць, — сказаў Банела. — Нам тут больш не жыць.

— У мяне там куфэрак у пакоі, — сказаў я. — Вы мне дапаможаце яго вынесці, Піані?

— Мы зараз яго возьмем, — сказаў Піані. — Пайшлі, Альда.

Ён выйшаў разам з Банела. Я чуў, як яны падымаліся па лесвіцы.

— Добры горад, — сказаў Барталамеа Аймо. Ён паклаў у свой рэчавы мяшок дзве бутэлькі віна і паўкруга сыру. — Другога такога горада нам ужо не знайсці. Куды мы адступаем, tenente?

— За Тальямента, кажуць. Шпіталь і штаб будуць у Пардэноне.

— Тут лепш, чым у Пардэноне.

— Я не быў у Пардэноне, —сказаў я. — Я толькі праязджаў міма.

— Гарадок не з лепшых, —сказаў Аймо.

РАЗДЗЕЛ ДВАЦЦАЦЬ СЁМЫ

Калі мы выязджалі з Гарыцыі, горад пад дажджом у цемры быў пусты, толькі калоны войска і гармат праходзілі па галоўнай вуліцы. Яшчэ было шмат грузавікоў і вазоў, усё гэта ехала па іншых вуліцах і злучалася на шашы. Мінуўшы дубільні, мы выехалі на шашу, дзе войска, грузавікі, вазы, запрэжаныя коньмі, і гарматы ішлі адной шырокай марудлівай калонай. Мы паволі, але няўхільна рухаліся пад дажджом; амаль упіраючыся радыятарам у задні борт нагружанага з каптуром грузавіка, накрытага мокрым брызентам. Раптам грузавік спыніўся. Спынілася ўся калона. Затым яна зноў рушыла, мы праехалі яшчэ трохі і зноў спыніліся. Я вылез і пайшоў уперад, манеўруючы паміж грузавікамі і вазамі і пад мокрымі мордамі коней. Затор быў недзе наперадзе. Я збочыў, пералез цераз канаву па кладцы з дошак і пайшоў па полі, якое пачыналася адразу за канавай. Аддаляючыся ад дарогі, я ўвесь час бачыў паміж дрэвамі нерухомую пад дажджом калону. Я прайшоў каля мілі. Калона стаяла на месцы, хоць за нерухомым транспартам мне было бачна, што войска ідзе. Я вярнуўся да машыны. Магло стацца, што затор утварыўся ля самай Удзіны. Піані спаў за рулём. Я сеў побач з ім і таксама заснуў. Праз некалькі гадзін я пачуў скрыгатанне перадачы на грузавіку спераду. Я разбудзіў Піані, і мы паехалі, то прасоўваючыся наперад на некалькі ярдаў, то спыняючыся, то зноў рухаючыся. Дождж усё яшчэ ішоў.

Ноччу калона зноў стала і не краналася з месца. Я вылез і пайшоў назад, праведаць Банела і Аймо. У машыне Банела побач з ім сядзелі два сяржанты інжынернай часцi. Калі я падышоў, яны выцягнуліся і застылі.

— Іх пакінулі рамантаваць нейкі мост, — сказаў Банела. — Яны не могуць знайсці сваю часць, я згадзіўся іх падвезці.

— Калі пан лейтэнант дазволіць.

— Дазваляю, — сказаў я.

— Наш лейтэнант амерыканец, — сказаў Банела. — Ён каго хочаш падвязе.

Адзін з сяржантаў усміхнуўся. Другі спытаўся ў Банела, з якіх я італьянцаў — паўночнаамерыканскіх ці паўднёва-амерыканскіх.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 44
  • 45
  • 46
  • 47
  • 48
  • 49
  • 50
  • 51
  • 52
  • 53
  • 54
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка