Шрифт:
— А мо я не буду балбатаць.
— Магчыма. Не ўсе ж балбочуць.
— Вось і я не буду.
— Не хваліся, мілы. Калі ласка, не хваліся. Ты такі добры, не трэба хваліцца.
— Я не скажу ні слова.
— Зноў ты хвалішся, мілы. Зусім не трэба хваліцца. Проста, калі табе скажуць дыхаць глыбока, пачні чытаць малітву, ці вершы, ці яшчэ што-небудзь. Тады ўсё будзе добра, і я буду ганарыцца табой. Я наогул ганаруся табой. У цябе такая цудоўная тэмпература, і ты спіш, як маленькі хлопчык, абдымаеш падушку і думаеш, што гэта я. А мо не я, а іншая? Якая-небудзь італьянская прыгажуня?
— Не, ты.
— Ну, вядома, я. I я цябе вельмі кахаю, і Валенціні прывядзе тваю нагу ў поўны парадак. Як добра, што мне не давядзецца бачыць гэта.
— А ты будзеш дзяжурыць ноччу?
— Так. Але табе будзе ўсё роўна.
— Пабачым.
— Ну, вось і ўсё, мілы. Цяпер ты зусім чысты, і звонку і знутры. Скажы мне, колькі жанчын ты кахаў за свае жыццё?
— Ніводнай.
— I мяне не?
— Цябе — кахаў.
— А колькі яшчэ?
— Ніводнай.
— А колькі — як гэта гавораць? — колькі ты ведаў?
— Ніводнай.
— Ты кажаш няпраўду.
— Праўду.
— Так і трэба. Ты мне ўвесь час кажы няпраўду. Я так хачу. Яны былі прыгожыя?
— Я ніводнай не ведаў.
— Правільна. Яны былі вельмі прывабныя?
— Не ведаю.
— Ты толькі мой. Гэта праўда, і ніколі нічым ты не быў. Але мне ўсё роўна, нават калі і не так. Я іх не баюся. Толькі ты мне не расказвай пра іх. А калі жанчына кажа мужчыне пра тое, колькі гэта каштуе?
— Не ведаю.
— Ну вядома, ты не ведаеш. А яна гаворыць яму, што кахае яго? Скажы мне. Я хачу ведаць.
— Так. Калі ён гэтага хоча.
— А ён гаворыць ёй, што кахае яе? Скажы. Гэта вельмі важна.
— Гаворыць, калі хоча.
— Але ты ніколі не гаварыў? Праўда?
— Не.
— Не, праўда? Скажы мне праўду.
— Не, — зманіў я.
— Ты не гаварыў, — сказала яна. — Я так і ведала, што ты не гаварыў. Ты мілы, і я цябе вельмі, вельмі кахаю.
Сонца высока стаяла над дахамі, і я бачыў шпілі сабоpa з сонечнымі водбліскамі на іх. Я быў чысты звонку і знутры і чакаў прыходу доктара.
— Значыць, так? — сказала Кэтрын. — Яна гаворыць усё, што яму хочацца?
— Не заўсёды.
— А я буду заўсёды. Я буду заўсёды гаварыць усё, што ты захочаш, і я буду рабіць усё, што ты захочаш, і ты ніколі не захочаш іншых жанчын, праўда? — Яна паглядзела на мяне радасна. — Я буду рабіць тое, што табе хочацца, і гаварыць тое, што табе хочацца, і тады ўсё будзе цудоўна, праўда?
— Праўда.
— Ну, вось ты і гатовы да аперацыі. А цяпер скажы, чаго б табе хацелася зараз?
— Хадзі да мяне.
— Добра. Іду.
— Ты мая вельмі, вельмі, вельмі каханая, — сказаў я.
— Вось бачыш, — сказала яна. — Я раблю ўсё, што ты хочаш.
— Ты ў мяне разумніца.
— Я толькі баюся, што ты яшчэ не зусім мной задаволены.
— Ты разумніца.
— Я хачу тое, што хочаш ты. Мяне больш няма. Толькі тое, што хочаш ты.
— Мілая.
— Ты задаволены? Праўда, ты задаволены? Ты не хочаш іншых жанчын?
— Не.
— Бачыш, ты задаволены. Я раблю ўсё, што ты хочаш.
РАЗДЗЕЛ СЕМНАЦЦАТЫ
Калі я прачнуўся пасля аперацыі, было не падобна, што я некуды знікаў. Падчас гэтага не знікаеш. Толькі бярэ ўдушша. Гэта не падобна на смерць, гэта проста ўдушша ад газу, і тады перастаеш усё адчуваць, а пасля такое адчуванне, быццам быў моцна п'яны, а калі пасля моцна ванітуе, то адной жоўцю і не робіцца лепей. У нагах ложка я ўбачыў мяшкі з пяском. Яны прыціскалі стрыжні, што тырчалі з гіпсавай павязкі. Крыху счакаўшы я ўбачыў міс Гэйдж, і яна спытала:
— Ну, як?
— Лепш, — сказаў я.
— Ён проста цуд зрабіў з вашым каленам.
— Колькі гэта доўжылася?
— Дзве з паловай гадзіны.
— Я гаварыў якія-небудзь глупствы?
— Не, нічога. Маўчыце. Ляжыце спакойна.
Мяне ванітавала, і Кэтрын мела рацыю. Мне было ўсё роўна, хто дзяжурыць гэтай ноччу.
У шпіталі акрамя мяне было яшчэ трое: худы хлопец з Джорджыі, супрацоўнік Чырвонага Крыжа, хворы на малярыю, добры хлопец з Нью-Йорка, таксама худы на выгляд, хворы на малярыю і жаўтуху, і наймілейшы хлопец, які захацеў адкруціць калпачок ад дыстанцыйнай трубкі аўстрыйскага снарада, каб узяць сабе на памяць. Гэта быў камбінаваны шрапнельна-фугасны снарад, якімі аўстрыйцы карысталіся ў гарах: шрапнель з дыстанцыйнай трубкай двайнога дзеяння.