Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

Усе сёстры вельмі любілі Кэтрын Барклі за тое, што яна заўсёды была гатовая дзяжурыць ноччу. Малярыкі не патрабавалі шмат клопату, а той, што адкруціў каўпачок узрывальніка, быў з намі ў дружбе і званіў ноччу толькі ў выпадку асаблівай неабходнасці, і ўвесь вольны ад работы час яна праводзіла са мной. Я вельмі кахаў яе, і яна кахала мяне. Удзень я спаў, а калі мы не спалі, то пісалі адно аднаму запіскі і перасылалі іх праз Фергюсон. Фергюсон была слаўная дзяўчына. Я нічога не ведаў пра яе, акрамя таго, што ў яе адзін брат у пяцьдзесят другой дывізіі, а другі — у Месапатаміі і што яна вельмі паважае Кэтрын Барклі.

— Прыйдзеце да нас на вяселле, Ферджы? — спытаў я неяк у яе.

— Вы ніколі не пажэніцеся.

— Пажэнімся.

— Не, не пажэніцеся.

— Чаму?

— Пасварыцеся да вяселля.

— Мы ніколі не сварымся.

— Яшчэ паспееце.

— Мы ніколі не будзем сварыцца.

— Значыць, памрэце. Пасварыцеся або памрэце. Так заўсёды бывае. I ніхто не пажэніцца.

Я выцягнуў да яе руку.

— Не чапайце мяне, — сказала яна. — Я і не думаю плакаць. Мо ў вас усё і абыдзецца. Толькі глядзіце, каб з ёй што-небудзь не здарылася. Калі з ёй здарыцца што-небудзь з-за вас, я заб'ю вас.

— Нічога з ёй не здарыцца.

— Глядзіце. Спадзяюся, што ў вас усё абыдзецца. Зараз вам добра.

— Зараз нам цудоўна.

— Дык вось, не сварыцеся і каб з ёй нічога не здарылася.

— Добра.

— Глядзіце ж. Я не хачу, каб яна засталася з дзіцем ваеннага часу на руках.

— Вы слаўная дзяўчына, Ферджы.

— Не слаўная. Не падлізвайцеся. Як ваша нага?

— Цудоўна.

— А галава? — Яна дакранулася пальцамі да маёй макушкі. Было адчуванне, як ад дотыку да здранцвелай нагі.

— Галава мяне ніколі не турбуе.

— Ад такой шышкі можна проста застацца крэцінам. Зусім не турбуе?

— Не.

— Ваша шчасце. Запіска гатовая? Я іду ўніз.

— Вось, вазьміце, — сказаў я.

— Вы павінны папрасіць яе, каб яна часова адмовілася ад начных дзяжурстваў. Яна вельмі стамляецца.

— Добра. Я папрашу яе.

— Я хацела падзяжурыць ноч, але яна мне не дазваляе. Іншыя рады саступіць сваю чаргу. Можаце даць ёй крыху адпачыць.

— Добра.

— Міс Ван-Кампен ужо гаворыць пра тое, што вы заўсёды спіце да паўдня.

— Гэтага трэба было чакаць.

— Вам трэба дамагчыся, каб яна некалькі начэй не дзяжурыла.

— Я сам хацеў бы гэтага.

— Няпраўда, вы не хацелі б. Але калі вы яе ўгаворыце, я буду вас паважаць.

— Я ўгавару яе.

— Штосьці не верыцца.

Яна ўзяла запіску і выйшла. Я пазваніў, і вельмі хутка ўвайшла міс Гэйдж.

— Што здарылася?

— Я проста хацеў пагаварыць з вамі. Як па-вашаму, ці не пара міс Барклі адпачыць крыху ад начных дзяжурстваў? У яе вельмі стомлены выгляд. Чаму яна так доўга ў начной змене?

Міс Гэйдж паглядзела на мяне.

— Я ваш сябар, — сказала яна. — Не трэба вам са мной так размаўляць.

— Што вы хочаце сказаць?

— Не прыкідвайцеся. Гэта ўсё, што вам трэба было?

— Выпіце са мной вермуту.

— Добра. Але потым я адразу ж пайду. — Яна дастала з шафы бутэльку і паставіла на столік шклянку.

— Вы бярыце шклянку, — сказаў я. — Я буду піць з бутэлькі.

— За ваша здароўе! — сказала міс Гэйдж.

— Што там Ван-Кампен гаварыла наконт таго, што я доўга сплю раніцай?

— Проста скрыпела на гэту тэму. Яна называе вас «наш прывілеяваны пацыент».

— Ну яе да д'ябла!

— Яна не злосная, — сказала міс Гэйдж. — Проста яна старая і з дзівацтвамі. Вы ёй адразу не спадабаліся.

— Гэта праўда.

— А мне вы падабаецеся. I я вам сябар. Помніце гэта.

— Вы на рэдкасць слаўная дзяўчына.

— Кіньце. Я ведаю, хто, па-вашаму, слаўны. Як нага?

— Цудоўна.

— Я прынясу халоднай мінеральнай вады і палью вам крыху. Напэўна, свярбіць пад гіпсам. Сёння горача.

— Вы слаўная.

— Моцна свярбіць?

— Не. Усё вельмі добра.

— Трэба паправіць мяшкі з пяском. — Яна нагнулася. — Я вам сябар.

— Я гэта ведаю.

— Не, вы не ведаеце, але калі-небудзь даведаецеся.

Кэтрын Барклі не дзяжурыла тры ночы, але потым яна зноў прыйшла. Было так, быццам кожны з нас ад'язджаў у доўгае падарожжа і цяпер мы сустрэліся зноў.

РАЗДЗЕЛ ВАСЕМНАЦЦАТЫ

Нам цудоўна жылося тым летам. Калі мне дазволілі ўставаць, мы сталі ездзіць у парк на прагулкі. Я помню брычку, каня, што марудна пераступаў, спіну вазніцы ўперадзе і яго лакіраваны цыліндр, і Кэтрын Барклі побач са мной на сядзенні. Калі нашы рукі датыкаліся, нават калі яе рука крыху дакраналася да маёй, гэта нас хвалявала. Пазней, калі я ўжо мог перасоўвацца на мыліцах, мы хадзілі абедаць да Біфі або ў «Гран-Італія» і выбіралі столік знадворку, ля Galleria. Афіцыянты ўваходзілі і выходзілі, і прахожыя ішлі міма, і на накрытых абрусамі сталах стаялі свечкі з абажурамі, і неўзабаве нашым улюбёным месцам стаў «Гран-Італія», і Жорж, метрдатэль, заўсёды пакідаў нам столік. Ён быў выдатны метрдатэль, і мы дазвалялі яму выбіраць меню, пакуль мы сядзелі, гледзячы на прахожых, і на танулую ў прыцемках Galleria, і адно на аднаго. Мы пілі сухое белае капры, што стаяла ў вядзерцы з ільдом; дарэчы, мы паспрабавалі шмат іншага віна: фрэза, барбера і салодкія белыя віны. З-за вайны ў рэстаране не было спецыяльнага афіцыянта для віна, і Жорж збянтэжана ўсміхаўся, калі я пытаўся пра такое віно, як фрэза.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  • 32
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка