Шрифт:
Усе сёстры вельмі любілі Кэтрын Барклі за тое, што яна заўсёды была гатовая дзяжурыць ноччу. Малярыкі не патрабавалі шмат клопату, а той, што адкруціў каўпачок узрывальніка, быў з намі ў дружбе і званіў ноччу толькі ў выпадку асаблівай неабходнасці, і ўвесь вольны ад работы час яна праводзіла са мной. Я вельмі кахаў яе, і яна кахала мяне. Удзень я спаў, а калі мы не спалі, то пісалі адно аднаму запіскі і перасылалі іх праз Фергюсон. Фергюсон была слаўная дзяўчына. Я нічога не ведаў пра яе, акрамя таго, што ў яе адзін брат у пяцьдзесят другой дывізіі, а другі — у Месапатаміі і што яна вельмі паважае Кэтрын Барклі.
— Прыйдзеце да нас на вяселле, Ферджы? — спытаў я неяк у яе.
— Вы ніколі не пажэніцеся.
— Пажэнімся.
— Не, не пажэніцеся.
— Чаму?
— Пасварыцеся да вяселля.
— Мы ніколі не сварымся.
— Яшчэ паспееце.
— Мы ніколі не будзем сварыцца.
— Значыць, памрэце. Пасварыцеся або памрэце. Так заўсёды бывае. I ніхто не пажэніцца.
Я выцягнуў да яе руку.
— Не чапайце мяне, — сказала яна. — Я і не думаю плакаць. Мо ў вас усё і абыдзецца. Толькі глядзіце, каб з ёй што-небудзь не здарылася. Калі з ёй здарыцца што-небудзь з-за вас, я заб'ю вас.
— Нічога з ёй не здарыцца.
— Глядзіце. Спадзяюся, што ў вас усё абыдзецца. Зараз вам добра.
— Зараз нам цудоўна.
— Дык вось, не сварыцеся і каб з ёй нічога не здарылася.
— Добра.
— Глядзіце ж. Я не хачу, каб яна засталася з дзіцем ваеннага часу на руках.
— Вы слаўная дзяўчына, Ферджы.
— Не слаўная. Не падлізвайцеся. Як ваша нага?
— Цудоўна.
— А галава? — Яна дакранулася пальцамі да маёй макушкі. Было адчуванне, як ад дотыку да здранцвелай нагі.
— Галава мяне ніколі не турбуе.
— Ад такой шышкі можна проста застацца крэцінам. Зусім не турбуе?
— Не.
— Ваша шчасце. Запіска гатовая? Я іду ўніз.
— Вось, вазьміце, — сказаў я.
— Вы павінны папрасіць яе, каб яна часова адмовілася ад начных дзяжурстваў. Яна вельмі стамляецца.
— Добра. Я папрашу яе.
— Я хацела падзяжурыць ноч, але яна мне не дазваляе. Іншыя рады саступіць сваю чаргу. Можаце даць ёй крыху адпачыць.
— Добра.
— Міс Ван-Кампен ужо гаворыць пра тое, што вы заўсёды спіце да паўдня.
— Гэтага трэба было чакаць.
— Вам трэба дамагчыся, каб яна некалькі начэй не дзяжурыла.
— Я сам хацеў бы гэтага.
— Няпраўда, вы не хацелі б. Але калі вы яе ўгаворыце, я буду вас паважаць.
— Я ўгавару яе.
— Штосьці не верыцца.
Яна ўзяла запіску і выйшла. Я пазваніў, і вельмі хутка ўвайшла міс Гэйдж.
— Што здарылася?
— Я проста хацеў пагаварыць з вамі. Як па-вашаму, ці не пара міс Барклі адпачыць крыху ад начных дзяжурстваў? У яе вельмі стомлены выгляд. Чаму яна так доўга ў начной змене?
Міс Гэйдж паглядзела на мяне.
— Я ваш сябар, — сказала яна. — Не трэба вам са мной так размаўляць.
— Што вы хочаце сказаць?
— Не прыкідвайцеся. Гэта ўсё, што вам трэба было?
— Выпіце са мной вермуту.
— Добра. Але потым я адразу ж пайду. — Яна дастала з шафы бутэльку і паставіла на столік шклянку.
— Вы бярыце шклянку, — сказаў я. — Я буду піць з бутэлькі.
— За ваша здароўе! — сказала міс Гэйдж.
— Што там Ван-Кампен гаварыла наконт таго, што я доўга сплю раніцай?
— Проста скрыпела на гэту тэму. Яна называе вас «наш прывілеяваны пацыент».
— Ну яе да д'ябла!
— Яна не злосная, — сказала міс Гэйдж. — Проста яна старая і з дзівацтвамі. Вы ёй адразу не спадабаліся.
— Гэта праўда.
— А мне вы падабаецеся. I я вам сябар. Помніце гэта.
— Вы на рэдкасць слаўная дзяўчына.
— Кіньце. Я ведаю, хто, па-вашаму, слаўны. Як нага?
— Цудоўна.
— Я прынясу халоднай мінеральнай вады і палью вам крыху. Напэўна, свярбіць пад гіпсам. Сёння горача.
— Вы слаўная.
— Моцна свярбіць?
— Не. Усё вельмі добра.
— Трэба паправіць мяшкі з пяском. — Яна нагнулася. — Я вам сябар.
— Я гэта ведаю.
— Не, вы не ведаеце, але калі-небудзь даведаецеся.
Кэтрын Барклі не дзяжурыла тры ночы, але потым яна зноў прыйшла. Было так, быццам кожны з нас ад'язджаў у доўгае падарожжа і цяпер мы сустрэліся зноў.
РАЗДЗЕЛ ВАСЕМНАЦЦАТЫ
Нам цудоўна жылося тым летам. Калі мне дазволілі ўставаць, мы сталі ездзіць у парк на прагулкі. Я помню брычку, каня, што марудна пераступаў, спіну вазніцы ўперадзе і яго лакіраваны цыліндр, і Кэтрын Барклі побач са мной на сядзенні. Калі нашы рукі датыкаліся, нават калі яе рука крыху дакраналася да маёй, гэта нас хвалявала. Пазней, калі я ўжо мог перасоўвацца на мыліцах, мы хадзілі абедаць да Біфі або ў «Гран-Італія» і выбіралі столік знадворку, ля Galleria. Афіцыянты ўваходзілі і выходзілі, і прахожыя ішлі міма, і на накрытых абрусамі сталах стаялі свечкі з абажурамі, і неўзабаве нашым улюбёным месцам стаў «Гран-Італія», і Жорж, метрдатэль, заўсёды пакідаў нам столік. Ён быў выдатны метрдатэль, і мы дазвалялі яму выбіраць меню, пакуль мы сядзелі, гледзячы на прахожых, і на танулую ў прыцемках Galleria, і адно на аднаго. Мы пілі сухое белае капры, што стаяла ў вядзерцы з ільдом; дарэчы, мы паспрабавалі шмат іншага віна: фрэза, барбера і салодкія белыя віны. З-за вайны ў рэстаране не было спецыяльнага афіцыянта для віна, і Жорж збянтэжана ўсміхаўся, калі я пытаўся пра такое віно, як фрэза.