Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

— У Сан-Францыска.

— Ну, дык паедзем туды. I наогул я хачу паглядзець Сан-Францыска.

— Выдатна. Туды мы і паедзем.

— Ладна. Толькі я вып'ю яшчэ піва.

Калі мы выйшлі, і пайшлі па вуліцы, і пачалі падымацца па лесвіцы да станцыі, было вельмі холадна. Халодны вецер дзьмуў з Ронскай даліны. У вітрынах магазінаў гарэлі агні, і мы падымаліся па крутой каменнай лесвіцы на верхнюю вуліцу і затым па іншай вуліцы на станцыю. Там ужо стаяў электрычны поезд, увесь асветлены. На вялікім цыферблаце быў пазначаны час адыходу. Стрэлкі паказвалі дзесяць хвілін шостай. Я паглядзеў на станцыйны гадзіннік. Было пяць хвілін шостай. Калі мы заходзілі ў вагон, я бачыў, як вагонаважаты і кандуктар выйшлі з буфета. Мы ўселіся і адчынілі акно. Вагон ацяпляўся электрычнасцю, і ў ім было душна, але ў акно заходзіла свежае халоднае паветра.

— Ты стамілася, Кэт? — спытаў я.

— Не. Я сябе выдатна адчуваю.

— Нам не доўга ехаць.

— Я з задавальненнем праедуся, — сказала яна. — Не перажывай за мяне, любы. Я адчуваю сябе выдатна.

Снег выпаў толькі за тры дні да Каляд. Неяк раніцай мы прачнуліся, і ішоў снег. У печцы гудзеў агонь, а мы ляжалі ў ложку і глядзелі, як сыпле снег. Madame Гуцінген прыбрала посуд пасля снедання і падкінула ў печку дроў. Гэта была сапраўдная завіруха. Мадам Гуцінген сказала, што яна пачалася каля поўначы. Я падышоў да акна і паглядзеў, але нічога не мог убачыць далей за дарогу. Дзьмула і мяло з усіх бакоў. Я зноў лёг у ложак, і мы ляжалі і размаўлялі.

— Добра было б пахадзіць на лыжах, — сказала Кэтрын. — Так шкада, што мне нельга на лыжах.

— Мы дастанем санкі і з'едзем па дарозе ўніз. Гэта для цябе не больш небяспечна, чым у аўтамабілі.

— А трасці не будзе?

— Можна паспрабаваць.

— Добра, каб не трасло.

— Крыху счакаўшы можна будзе выйсці пагуляць па снезе.

— Перад абедам, — сказала Кэтрын, — для апетыту.

— Я і так заўсёды галодны.

— I я таксама.

Мы выйшлі ў завіруху. Усюды намяло гурбы, і таму нельга было адысціся далёка. Я пайшоў наперад, пратоптваў сцежку, але пакуль мы дабраліся да станцыі, нам давялося ісці даволі доўга. Мяло так, што нельга было расплюшчыць вочы, і мы ўвайшлі ў маленькі кабачок ля станцыі, і, венікам ачысціўшы снег адно з аднаго, селі на лаўку, і папрасілі вермуту.

— Сёння моцная завіруха, — сказала кельнерша.

— Праўда.

— Снег сёлета выпаў позна.

— Ага.

— А мо я з'ем плітку шакаладу? — спытала Кэтрын. — Ці ўжо хутка снеданне? Я заўсёды галодная.

— Адну можаш з'есці, — сказаў я.

— Я вазьму з арэхамі, — сказала Кэтрын.

— З арэхамі вельмі смачны, — сказала дзяўчына. — Я больш за ўсё люблю з арэхамі.

— Я вып'ю яшчэ вермуту, — сказаў я.

Калі мы выйшлі, каб ісці дамоў, нашу сцежку ўжо занесла снегам. Толькі ледзь прыкметныя паглыбленні засталіся там, дзе раней былі сляды. Мяло проста ў твар, так што нельга было расплюшчыць вочы. Мы пачысціліся і пайшлі снедаць. Сняданак падаваў monsieur Гуцінген.

— Заўтра можна будзе паехаць на лыжах, — сказаў ён. — Вы ездзіце на лыжах, містэр Генры?

— Не, але я хачу навучыцца.

— Вы навучыцеся вельмі хутка. Мой сын прыязджае на Каляды, ён вас навучыць.

— Цудоўна. Калі ён павінен прыехаць?

— Заўтра вечарам.

Калі пасля абеду мы сядзелі ля печкі ў маленькім пакойчыку і пазіралі ў акно, як валіць снег, Кэтрын сказала:

— А што, калі табе з'ездзіць куды-небудзь аднаму, любы, пабыць сярод мужчын, пахадзіць на лыжах?

— Навошта мне гэта?

— Няўжо табе ніколі не хочацца пабачыць іншых людзей?

— А табе хочацца пабачыць іншых людзей?

— Не.

— I мне не.

— Я ведаю. Але ты іншая справа. Я чакаю дзіця, і таму мне прыемна нічога не рабіць. Я ведаю, што я стала страшна недарэчнай і страшна шмат балбачу, і мне здаецца, лепей табе з'ехаць, а то я табе надакучу.

— Ты хочаш, каб я з'ехаў?

— Не, я хачу, каб ты быў са мной.

— Вось я нікуды і не паеду.

— Хадзі сюды, — сказала яна. — Я хачу пакратаць шышку на тваёй галаве. Вялікая ўсё-ткі шышка. — Яна правяла па ёй пальцамі. — Любы, а чаму табе не адпусціць бараду?

— Табе хочацца?

— Проста так, дзеля забавы. Мне хочацца паглядзець, які ты з барадой.

— Ладна. Адпушчу бараду. Зараз жа, імгненна пачну адпускаць. Гэта ідэя. Зараз у мяне будзе занятак.

— Ты засмучаны, што ў цябе няма ніякага занятку?

— Не. Я вельмі задаволены. Мне вельмі добра. А табе?

— Мне выдатна. Але я ўсё баюся, што мо зараз, калі я такая, табе сумна са мной?

— Ах, Кэт! Ты нават не ўяўляеш, як моцна я кахаю цябе.

— Нават зараз?

— I зараз, і заўсёды. I я вельмі шчаслівы. Хіба нам не добра тут?

— Вельмі добра, але мне здаецца, што ты нейкі неспакойны.

— Не. Я часам успамінаю фронт і розных людзей. Але гэта не трывожыць мяне. Я ні пра што доўга не думаю.

— Каго ты ўспамінаеш?

— Рынальдзі, і святара, і яшчэ розных людзей. Але доўга пра іх я не думаю. Я не хачу думаць пра вайну. Я з ёй пакончыў.

— Пра што ты думаеш зараз?

— Hi пра што.

— Не, ты пра нешта думаў. Скажы.

— Я думаў, ці праўда, што ў Рынальдзі сіфіліс.

— I ўсё?А ў яго сіфіліс?

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 71
  • 72
  • 73
  • 74
  • 75
  • 76
  • 77
  • 78
  • 79
  • 80
  • 81
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка