Шрифт:
— Зараз знойдзем экіпаж, — сказаў я. — Тут іх шмат.
— Вось якраз пад'язджае, — сказала яна.
Вазніца спыніў каня і апусціў металічны значок свайго лічыльніка. Верх быў падняты, і на плашчы ў вазніцы былі кроплі дажджу. Яго лакіраваны цыліндр блішчаў ад вады. Мы ўселіся разам на заднім сядзенні, ад паднятага верху там было цёмна.
— Куды ты сказаў яму ехаць?
— На вакзал. Насупраць вакзала ёсць гатэль, туды мы і зойдзем.
— А ў гатэль хіба можна так? Без багажу.
— Можна, — сказаў я.
Мы доўга ехалі да вакзала завулкамі пад дажджом.
— А абедаць мы не будзем? — спытала Кэтрын. — Я прагаладалася.
— Мы паабедаем у сябе ў нумары.
— Мне няма ў што пераапрануцца. У мяне няма нават начной кашулі.
— А мы купім, — сказаў я і паклікаў вазніцу: — Едзьце па Віа-Манцоні.
Ён кіўнуў і на наступным вугле павярнуў направа. На Віа-Манцоні Кэтрын стала шукаць магазін.
— Вось тут, — сказала яна. Я спыніў вазніцу, і Кэтрын злезла, перайшла тратуар і знікла ўнутры. Я сядзеў, адкінуўшыся, у экіпажы і чакаў яе. Ішоў дождж, і я адчуваў пах мокрай вуліцы і запаранага каня пад дажджом. Кэтрын выйшла са скруткам, села, і мы паехалі далей.
— Я страшэнная транжырка, мілы, — сказала яна, — але кашуля такая прыгожая.
Каля гатэля я папрасіў Кэтрын пачакаць у экіпажы, а сам увайшоў і перагаварыў з адміністратарам. Нумароў было колькі хочаш. Я вярнуўся да экіпажа, заплаціў вазніцы, і мы з Кэтрын разам увайшлі ў гатэль. Хлопчык з бліскучымі гузікамі панёс скрутак. Адміністратар паклонам запрасіў нас у ліфт. Вакол было шмат чырвонага плюшу і бронзы. Адміністратар падняўся разам з-намі.
— Monsieur і madam будуць абедаць у сябе ў нумары?
— Так. Прышліце, калі ласка, картачку, — сказаў я.
— Хочаце што-небудзь па асобнаму заказу? Дзічыну альбо суфле?
Ліфт мінуў тры паверхі, пазвоньваючы каля кожнага, потым дзынькнуў і спыніўся.
— Якая ў вас дзічына?
— Можна прыгатаваць фазана альбо вальдшнэпа.
— Вальдшнэпа, — сказаў я.
Мы пайшлі па калідоры. Дыван быў пацёрты. Справа і злева было шмат дзвярэй. Адміністратар спыніўся, адамкнуў адны з іх і адчыніў іх.
— Вось, прашу вас. Цудоўны пакой.
Хлопчык з бліскучымі гузікамі паклаў скрутак на стол пасярод пакоя. Адміністратар рассунуў парцьеры.
— Сёння туман, — сказаў ён. Пакой быў абстаўлены чырвонай плюшавай мэбляй. Было шмат люстэркаў, два крэслы і шырокі ложак з атласнай коўдрай. Другія дзверы вялі ў ванны пакой.
— Я зараз прышлю картачку, — сказаў адміністратар. Ён пакланіўся і выйшаў.
Я падышоў да акна і паглядзеў на вуліцу, потым пацягнуў за шнур, і тоўстыя плюшавыя парцьеры ссунуліся. Кэтрын сядзела на ложку і глядзела на хрустальны падсвечнік. Яна зняла капялюш, і яе валасы блішчалі на святле. Яна ўбачыла сябе ў адным з люстэркаў і паднесла рукі да валасоў. Я бачыў яе ў трох іншых люстэрках. Яна здавалася невясёлай. Яна скінула свой плашч на ложак.
— Што з табой, дарагая?
— Я ніколі яшчэ не адчувала сябе гуляшчай, — сказала яна. Я падышоў да акна і рассунуў парцьеры і паглядзеў на вуліцу. Я не думаў, што будзе так.
— Ты не гуляшчая.
— Я ведаю, мілы. Але непрыемна адчуваць, што быццам бы гэта так. — Голас яе быў сухі і невыразны.
— Гэта самы лепшы гатэль, дзе мы маглі ўладкавацца, — сказаў я.
Я глядзеў у акно. На другім баку плошчы свяціліся агні вакзала. Міма ехалі экіпажы, і я бачыў дрэвы ў парку. Агні гатэля адбіліся на мокрай маставой. «О, д'ябал! — думаў я, — няўжо зараз час спрачацца?»
— Хадзі сюды, — сказала Кэтрын. Сухасць знікла ў голасе. — Хадзі сюды. Я ўжо цаца-дзяўчынка.
Я павярнуўся да ложка. Кэтрын усміхалася.
Я падышоў і сеў на ложак побач з ёй і пацалаваў яе.
— Ты мая цаца-дзяўчынка.
— Вядома, твая, — сказала яна.
Пасля абеду нам стала лягчэй, а потым зрабілася зусім добра, і хутка мы адчулі, што гэты пакой наш дом. Раней нашым домам быў мой пакой у шпіталі, а зараз гэты нумар гатэля стаў нашым домам.
Кэтрын села, накінуўшы на плечы мой фрэнч. Мы вельмі прагаладаліся, а абед быў добры, і мы выпілі бутэльку капры і бутэльку сент-эстэфа. Большую частку выпіў я, але і Кэтрын крыху выпіла, і ёй стала зусім добра. Нам падалі вальдшнэпа з бульбай, суфле, пюрэ з каштанаў, салат і сабаён на салодкае.
— Добры пакой, — сказала Кэтрын. — Цудоўны пакой. Як шкада, што мы раней не здагадаліся тут пасяліцца.
— Смешны пакой. Але слаўны.
— Цудоўная рэч распуста, — сказала Кэтрын. — Людзі, якія ёй займаюцца, відаць, робяць гэта са смакам. Гэты чырвоны плюш проста непаўторны. Якраз тое, што трэба. А люстэркі, хіба не цуд?
— Ты прыгожая.
— Не ведаю, як прачнуцца ў такім пакоі заўтра. Але наогул гэта цудоўны пакой.
Я наліў яшчэ шклянку сент-эстэфа.
— Мне б хацелася саграшыць па-сапраўднаму, — сказала Кэтрын. — Усё, што мы робім, так цнатліва і проста. Я не веру, што мы робім нешта дрэннае.