Шрифт:
— Ты дзівосная.
— Толькі я галодная. Я вельмі галодная.
— Ты простая, ты цудоўная.
— Я простая. Ніхто не разумеў гэтага да цябе.
— Аднойчы, калі мы пазнаёміліся, я цэлы дзень думаў пра тое, як мы з табой паедзем у гатэль «Кавур» і як усё будзе.
— Гэта было нахабства з твайго боку. Але ж гэта не «Кавур», праўда?
— Не. Туды нас не пусцілі б.
— Калі-небудзь пусцяць. Вось бачыш, мілы, у гэтым якраз розніца паміж намі. Я ніколі ні пра што не думала.
— Зусім ніколі?
— Ну, крышачку, — сказала яна.
— Ах ты, мілая!
Я наліў яшчэ шклянку віна.
— Я зусім простая, — сказала Кэтрын.
— Спачатку я думаў інакш. Мне здалося, што ты вар'ятка.
— Я і была крыху вар'ятка. Я цябе не збянтэжыла тады, мілы?
— Цудоўнае віно, — сказаў я. — Забываешся пра ўсё дрэннае.
— Цудоўнае, — сказала Кэтрын. — Але ў майго бацькі ад яго вельмі моцная падагра.
— У цябе ёсць бацька?
— Так, — сказала Кэтрын. — У яго падагра. Але табе зусім не трэба будзе з ім сустракацца. А ў цябе хіба няма бацькі?
— Не, — сказаў я. — У мяне айчым.
— А ён мне спадабаецца?
— Табе не трэба будзе з ім сустракацца.
— Нам з табой так добра, — сказала Кэтрын. — Мяне больш нічога не цікавіць. Я такая шчаслівая жонка.
Прыйшоў афіцыянт і сабраў посуд. Неўзабаве мы прыціхлі, і было чуваць, як ідзе дождж. Унізе, на плошчы, прагудзеў аўтамабіль.
— Выразна чую я імклівы
Бег часу коней легкакрылых,
— сказаў я.
— Я ведаю гэтыя вершы, — сказала Кэтрын. — Гэта Марвел. Толькі ж гэта пра дзяўчыну, якая не хацела жыць з мужчынам.
Галава ў мяне была вельмі ясная і свежая, і мне хацелася гаварыць пра звычайнае.
— Дзе ты будзеш раджаць?
— Не ведаю. У самым лепшым месцы.
— Як ты ўсё ўладкуеш?
— Самым лепшым чынам. Не турбуйся, мілы. Да сканчэння вайны ў нас можа быль яшчэ шмат дзяцей.
— Нам хутка трэба ісці.
— Я ведаю. Калі хочаш, лічы, што ўжо трэба ісці.
— Яшчэ не.
— Тады не нервуйся, мілы. Ты увесь час быў зусім добры, а цяпер пачынаеш нервавацца.
— Не буду. Ты мне будзеш часта пісаць?
— Кожны дзень. Вашы пісьмы чытаюць?
— Там так дрэнна ведаюць англійскую мову, што гэта не мае значэння.
— Я буду пісаць вельмі блытана, — сказала Кэтрын.
— Але не зусім блытана.
— Не, толькі крыху.
— Відаць, трэба ісці.
— Добра, мілы.
— Мне не хочацца ісці з нашага доміка.
— I мне таксама.
— Але трэба ісці.
— Добра. Мы ж ніколі яшчэ доўга не жылі дома.
— Яшчэ пажывём.
— Я табе падрыхтую цудоўны домік да твайго вяртання.
— Мо я вярнуся вельмі хутка.
— А раптам цябе параняць у нагу.
— Альбо ў мочку вуха.
— Не, я хачу, каб твае вушы засталіся такімі ж.
— А ногі не?
— У ногі ты ўжо быў паранены.
— Трэба ісці, дарагая.
— Добра. Ты ідзі першы.
Мы не выклікалі ліфт, а спусціліся па лесвіцы. Дыван на лесвіцы быў выцерты. Я заплаціў за абед, і афіцыянт, які яго прынёс, сядзеў каля дзвярэй. Ён ускочыў і пакланіўся, і я пайшоў з ім у кантору і заплаціў за нумар. Адміністратар прыняў мяне як сябра і адмовіўся атрымаць наперад, але, расстаўшыся са мной, ён паклапаціўся пасадзіць каля дзвярэй афіцыянта, каб я не збег не заплаціўшы. Верагодна, такія выпадкі ў яго здараліся, нават з сябрамі. За час вайны бывае столькі сяброў.
Я папрасіў афіцыянта схадзіць па экіпаж, і ён узяў у мяне з рук скрутак Кэтрын і, раскрыўшы парасон, выйшаў. З акна мы бачылі, як ён пераходзіў вуліцу пад дажджом. Мы стаялі ў канторы і глядзелі ў акно.
— Як ты сябе адчуваеш, Кэт?
— Хочацца спаць.
— А мне тужліва і хочацца есці.
— У цябе ёсць што-небудзь з сабой?
— Так, у паходнай сумцы.
Я ўбачыў экіпаж. Ён спыніўся, конь стаяў, апусціўшы галаву пад дажджом, афіцыянт вылез, раскрыў парасон і пайшоў да гатэля. Мы сустрэлі яго ў дзвярах і пад парасонам пайшлі па мокрым тратуары ў экіпаж. Па сцёкавай канаве бегла вада.
— Ваш скрутак на сядзенні, — сказаў афіцыянт. Ён стаяў з парасонам, пакуль мы садзіліся, і я даў яму на чай.
— Дзякуй. Шчаслівай дарогі, — сказаў ён. Вазніца падабраў лейцы, і конь рушыў. Афіцыянт павярнуўся са сваім парасонам і накіраваўся да гатэля. Мы паехалі ўздоўж тратуара, потым звярнулі налева і выехалі на вакзал з правага боку. Два карабінеры стаялі каля ліхтара, куды амаль не трапляў дождж. Іх капелюшы блішчалі пад ліхтаром. Пры святле вакзальных агнёў дождж быў празрысты і чысты. З-пад навесу выйшаў насільшчык, хаваючы ад дажджу галаву ў каўнер.