Шрифт:
— Да пабачэння, — сказаў я. — Я рады, што вам прысвояць капітана.
— Мне не давядзецца проста так чакаць чыну. Я стану капітанам за баявыя заслугі. Вы ж ведаеце. Тры зорачкі са скрыжаванымі шпагамі і каронай зверху. Вось гэта і ёсць я.
— Усяго добрага.
— Усяго добрага. Калі вы вяртаецеся на фронт?
— Хутка.
— Яшчэ пабачымся.
— Да пабачэння.
— Да пабачэння. Не хварэйце.
Я пайшоў па завулку, адкуль праз прахадны двор можна было выйсці да шпіталя. Эторэ было дваццаць тры. Ён вырас у дзядзькі ў Сан-Францыска і прыехаў пагасцяваць да бацькоў у Турын, калі аб'явілі вайну. У яго была сястра, якая разам з ім выхоўвалася ў амерыканскага дзядзькі і ў гэтым годзе павінна была скончыць педагагічны каледж. Ён быў з тых стандартызаваных герояў, якія на ўсіх наганяюць нуду. Кэтрын яго цярпець не магла.
— У нас таксама ёсць героі, — гаварыла яна, — але ведаеш, мілы, яны звычайна больш ціхія.
— Мне ён не перашкаджае.
— Мне таксама, але ён вельмі ганарысты, і ён наганяе на мяне нуду, нуду, нуду.
— Ён і на мяне наганяе нуду.
— Ты гэта гаворыш для мяне, мілы. Але ў гэтым няма патрэбы. Можна ўявіць яго на фронце, і, відаць, ён там добра робіць сваю справу, але я такіх хлапчукоў не люблю.
— Не варта звяртаць на яго ўвагу.
— Гэта ты зноў для мяне гаворыш, і я буду старацца, каб ён мне спадабаўся, але, праўда, ён брыдкі, брыдкі хлапчук.
— Ён сёння гаварыў, што будзе капітанам.
— Як добра! — сказала Кэтрын. — Ён, напэўна, вельмі задаволены.
— Ці хацела б ты, каб у мяне быў вышэйшы чын?
— Не, мілы. Я толькі хачу, каб у цябе быў такі чын, каб нас пускалі ў добрыя рэстараны.
— Для гэтага ў мяне дастаткова высокі чын.
— У цябе выдатны чын. Я зусім не хачу, каб у цябе быў вышэйшы чын. Гэта магло б ускружыць табе галаву. Ах, мілы, я так рада, што ты не славалюбны. Я ўсё адно выйшла б за цябе, калі б нават ты быў славалюбны, але гэта так добра, калі муж не славалюбны.
Мы размаўлялі ціха, седзячы на балконе. Час быў узысці месяцу, але над горадам быў туман, і ён не ўзышоў, і потым пачало імжыць, і мы ўвайшлі ў пакой. Туман перайшоў у дождж, і трохі пазней дождж паліў вельмі моцна, і мы чулі, як ён барабаніць па даху. Я ўстаў і падышоў да дзвярэй, каб паглядзець, ці не залівае ў пакой, але аказалася, што не, і я пакінуў дзверы адчыненымі.
— Каго ты бачыў яшчэ? — спытала Кэтрын.
— Містэра і місіс Меерс.
— Дзіўная яны пара.
— Кажуць, што на радзіме ён сядзеў у турме. Яго выпусцілі, каб ён мог памерці на свабодзе.
— I з таго часу ён шчасліва жыве ў Мілане?
— Не ведаю, ці шчасліва.
— Дастаткова шчасліва пасля турмы.
— Яна збіраецца сюды з падарункамі.
— Яна прывозіць цудоўныя падарункі. Ты, вядома, таксама яе мілы хлопчык?
— А як жа.
— Вы ўсе яе мілыя хлопчыкі, — сказала Кэтрын. — Яна асабліва любіць мілых хлопчыкаў. Чуеш — дождж.
— Моцны дождж.
— А ты мяне ніколі не перастанеш кахаць?
— Не.
— I гэта нічога, што дождж?
— Нічога.
— Як добра. А то я баюся дажджу.
— Чаму?
Мяне хіліла на сон. За акном упарта ліў дождж.
— Не ведаю, мілы. Я заўсёды баялася дажджу.
— Я люблю дождж.
— Я люблю гуляць пад дажджом. Але для кахання гэта дрэнная прыкмета.
— Я цябе заўсёды буду кахаць.
— Я цябе буду кахаць, і калі дождж, і калі снег, і калі град, і... што яшчэ бывае?
— Не ведаю. Нешта мне спаць хочацца.
— Спі, мілы, а я ўсё адно буду кахаць цябе.
— Ты на самай справе баішся дажджу?
— Калі я з табой, не.
— Чаму ты баішся?
— Не ведаю.
— Скажы.
— Не прымушай мяне.
— Скажы.
— Не.
— Скажы.
— Ну, добра. Я баюся дажджу, бо мне здаецца, што я памру, калі будзе ісці дождж.
— Што ты!
— Часам мне здаецца, што ты памрэш.
— Вось гэта больш падобна да праўды.
— Зусім не, мілы. Таму што я магу цябе абараніць. Я ведаю, што магу. Але сабе нічым не паможаш.
— Перастань, калі ласка. Я сёння не хачу слухаць вар'яцкія шатландскія глупствы. Нам не так шмат засталося быць разам.
— Што ж рабіць, калі я шатландка і вар'ятка. Але я перастану. Гэта ўсё глупства.
— Так, гэта ўсё глупства.
— Гэта ўсё глупства. Гэта толькі глупства. Я не баюся дажджу. Ах, Божухна, Божа, калі б я магла не баяцца!
Яна плакала. Я стаў суцяшаць яе, і яна перастала плакаць. Але дождж усё ішоў.
РАЗДЗЕЛ ДВАЦЦАТЫ
Неяк аднойчы пасля абеду мы паехалі на скачкі. З намі былі Фергюсон і Кроуэл Роджэрс, той самы, што быў паранены ў вочы пры разрыве дыстанцыйнай трубкі. Пакуль дзяўчаты апраналіся, мы з Роджарсам сядзелі на ложку ў яго пакоі і праглядалі ў спартыўным лістку справаздачу пра апошнія скачкі і імёны магчымых пераможцаў. У Кроуэла была забінтавана ўся галава, і ён вельмі мала цікавіўся скачкамі, але пастаянна чытаў спартыўны лісток і сачыў за ўсімі коньмі. Ён гаварыў, што ўсе коні — страшэнная дрэнь, але лепшых тут няма. Стары Меерс любіў яго і даваў яму парады. Меерс заўсёды выйграваў, але не любіў даваць парады, бо гэта памяншала выдачу. На скачках было шмат жульніцтва. Жакеі, якіх выгналі з усіх іпадромаў свету, працавалі ў Італіі. Парады Меерса заўсёды былі добрыя, але я не любіў пытацца ў яго, бо ён часам не адказваў увогуле, а калі адказваў, было відаць, што яму вельмі не хочацца гэтага рабіць, але па нейкіх прычынах ён лічыў сваім абавязкам падказваць нам, і Кроуэлу ён падказваў з найменшай неахвотай, чым іншым. У Кроуэла былі пашкоджаны вочы, адно вока вельмі сур'ёзна, і ў Меерса таксама было штосьці дрэнна з вачыма, і таму ён любіў Кроуэла. Меерс ніколі не гаварыў жонцы, на якога каня ён ставіць, і яна то выйгравала, то прайгравала, часцей прайгравала, і ўвесь час балбатала.