Шрифт:
— Мне здаецца, гэта будзе зрабіць даволі цяжка.
— Не, мілы. У крайнім выпадку я проста кіну ўсё і паеду. Але да гэтага не дойдзе.
— Куды ж нам ехаць?
— Усё адно. Куды хочаш. Дзе мы нічога не ведаем.
— А табе ўсё роўна, куды ехаць?
— Так. Толькі б ехаць.
Яна была нейкая напружаная і заклапочаная.
— Што здарылася, Кэтрын?
— Нічога. Нічога не здарылася.
— Няпраўда.
— Праўда. Зусім нічога.
— Я ведаю, што няпраўда. Скажы, дарагая. Мне ты можаш сказаць.
— Нічога не здарылася.
— Скажы.
— Я не хачу. Я баюся, што гэта цябе засмуціць або ўстрывожыць.
— Ды не.
— Ты ўпэўнены? Мяне гэта не засмучае, але я баюся засмуціць цябе.
— Калі гэта не засмучае цябе, то і мяне таксама не.
— Мне не хочацца гаварыць.
— Скажы.
— Гэта неабходна?
— Так.
— У мяне будзе дзіця, мілы. Ужо амаль тры месяцы. Але ты не будзеш засмучацца, праўда? Не трэба. Не засмучайся.
— Не буду.
— Праўда не будзеш?
— Вядома.
— Я старалася. Я ўсё паспрабавала, але нічога не дапамагло.
— Я і не думаю засмучацца.
— Так атрымалася, і я не стала засмучацца, мілы. I ты не засмучайся і не трывожся.
— Я трывожуся толькі пра цябе.
— Ну вось! Якраз гэтага і не трэба. Ва ўсіх нараджаюцца дзеці. У іншых увесь час нараджаюцца дзеці. Зусім натуральная рэч.
— Ты цуд.
— Зусім не. Але ты не думай пра гэта, мілы. Я пастараюся не хваляваць цябе. Я ведаю, што зараз я расхвалявала цябе. Але дагэтуль я трымалася малайцом, праўда? Ты і не здагадваўся?
— Не.
— I далей так будзе. Ты зусім не павінен засмучацца. Я бачу, што ты засмучаны. Перастань. Хочаш чаго-небудзь выпіць, мілы? Я ведаю, варта табе выпіць і ты развесялішся.
— Не. Я і так вясёлы. А ты цуд.
— Зусім не. Але я ўсё ўладжу, і мы будзем разам, а ты толькі выберы месца, куды нам паехаць. Кастрычнік, напэўна, будзе цудоўным. Мы выдатна правядзём гэты час, мілы, а калі ты будзеш на фронце, я буду пісаць табе кожны дзень.
— А дзе будзеш ты?
— Я яшчэ не ведаю. Але абавязкова ў самым цудоўным месцы. Я пра ўсё паклапачуся.
Мы прыціхлі і перасталі размаўляць. Кэтрын сядзела на ложку, і я глядзеў на яе, але мы не дакраналіся адно да аднаго. Кожны з нас быў сам па сабе, як бывае, калі ў пакой заходзіць пабочны і ўсе раптам насцярожваюцца. Яна працягнула руку і паклала яе на маю.
— Ты не злуешся, мілы, скажы?
— Не.
— I ў цябе няма такога адчування, быццам ты трапіў у пастку?
— Крыху ёсць. Але не з-за цябе.
— Я і не думаю, што з-за мяне. Не кажы глупства. Я хачу сказаць — наогул у пастку.
— Фізіялогія заўсёды пастка.
Раптам яна аддалілася ад мяне, хоць не варушылася і не адняла рукі.
— Заўсёды — нядобрае слова.
— Прабач.
— Не, нічога. Але ты зразумееш, у мяне ніколі не было дзіцяці, і я ніколі нікога не любіла. I я старалася быць такой, як ты хацеў, а ты раптам гаворыш «заўсёды».
— Ну давай я адрэжу сабе язык, — прапанаваў я.
— Мілы! — Яна вярнулася да мяне здалёку. — Не звяртай увагі. — Мы зноў былі разам, і насцярожанасць знікла. — Праўда ж, мы з табой — адно, і не варта прыдзірацца.
— Не трэба.
— Здараецца. Людзі кахаюць адно аднаго, і прыдзіраюцца да дробязей, і сварацца, і пасля раптам адразу перастаюць быць — адно.
— Мы не будзем сварыцца.
— I не трэба. Таму што мы з табой толькі ўдваіх супраць усіх астатніх у свеце. Калі што-небудзь стане паміж намі, мы прапалі, яны нас схопяць.
— Ім не дастаць нас, — сказаў я. — Таму што ты вельмі храбрая. З храбрымі не бывае бяды.
— Усё роўна, і храбрыя паміраюць.
— Але толькі адзін раз.
— Хто гэта сказаў?
— Баязлівец памірае тысячу разоў, а храбры толькі адзін?
— Вядома. Хто гэта сказаў?
— Не ведаю.
— Напэўна, сам быў баязліўцам, — сказала яна. — Ён добра разбіраўся ў баязліўцах, але храбрых не разумеў. Храбры мо дзве тысячы разоў памірае, калі ён разумны. Толькі пра гэта ён не расказвае.
— Не ведаю. Храбраму ў душу не зазірнеш.
— Гэтым ён і моцны.
— Ты гаворыш з веданнем справы.
— Ты маеш рацыю, мілы. На гэты раз ты маеш рацыю.