Шрифт:
— Прывёз.
Яны ляжалі ў маім рукзаку, у карабку, загорнутыя ў паперу. Я занадта стаміўся, каб дастаць іх.
— А хіба ў вас спакойна на душы, бэбі?
— Пагана.
— Гэтая вайна страшная, — сказаў Рынальдзі. — Ну, ладна. Вось мы з вамі нап'ёмся, стане весялей. Разгонім самоту. I ўсё будзе добра.
— Я хварэў жаўтухай, — сказаў Я.— Мне нельга напівацца.
— Эх, бэбі, які вы вярнуліся да мяне: разважлівы, з хворай печанню. Не, на самай справе, дрэнная рэч вайна. I навошта толькі мы ўлезлі ў яе?
— Давайце ўсё ж вып'ем. Напівацца я не хачу, але выпіць можна.
Рынальдзі падышоў да рукамыйніка ля другой сцяны і дастаў дзве шклянкі і бутэльку каньяку.
— Гэта аўстрыйскі каньяк, — сказаў ён. — Сем зорачак. Усё, што ўдалося захапіць на Сан-Габрыеле.
— Вы былі там?
— Не. Я нідзе не быў. Я увесь час быў тут і рабіў аперацыі. Глядзіце, бэбі, гэта ваша старая шклянка для паласкання зубоў. Я яе ўвесь час захоўваў, каб яна нагадвала мне пра вас.
— Альбо пра тое, што трэба чысціць зубы.
— Не. У мяне ёсць свая. Я яе хаваў, каб яна нагадвала мне, як вы раніцай хацелі ачысціцца ад «Віла-Роса», і сварыліся, і глыталі аспірын, і пракліналі дзевак. Кожны раз, калі я гляджу на гэтую шклянку, я ўспамінаю, як вы імкнуліся ачысціць сваё сумленне зубной шчоткай.—Ён падышоў да ложка. — Ну, пацалуйце мяне і скажыце, што вы ўжо перасталі быць разважлівым.
— I не падумаю вас цалаваць. Вы — малпа.
— Ну, ну. Я ведаю, вы добры англасаксонскі цаца-хлопчык. Я ведаю. Вас заела сумленне, я ведаю. Я пачакаю, калі мой англасаксонскі хлопчык зноў пачне ачышчаць з сябе зубной шчоткай публічны дом.
— Наліце ў шклянку каньяку.
Мы чокнуліся і выпілі. Рынальдзі насміхаўся з мяне.
— Вось падпаю вас, дастану вашу печань, устаўлю вам добрую італьянскую печань і зноў зраблю з вас чалавека.
Я падаў яму шклянку, каб ён наліў мне яшчэ. Ужо зусім сцямнела. Са шклянкай у руцэ я падышоў да акна і адчыніў яго. Дажджу ўжо не было. Стала халадней, і ў галінах стаяў густы туман.
— Не вылівайце каньяк у акно, — сказаў Рынальдзі.—Калі вы не можаце выпіць, дайце мне.
— Ідзіце вы, ведаеце куды, — сказаў я. Я быў рады зноў бачыць Рынальдзі. Цэлыя два гады ён займаўся тым, што дражніў мяне, і я заўсёды любіў яго. Мы вельмі добра разумелі адзін аднаго.
— Вы ажаніліся? — спытаў ён, седзячы на ложку. Я стаяў ля акна, прыхінуўшыся да сцяны.
— Яшчэ не.
— Вы закаханы?
— Так.
— У тую англічанку?
— Так.
— Бедны бэбі! А яна вас таксама кахае?
— Так.
— I даказала вам гэта на справе?
— Заткніцеся.
— Ахвотна. Вы ўбачыце, што я чалавек выключнай далікатнасці. А што, яна...
— Рынін! — сказаў я. — Заткніцеся, калі ласка. Калі вы хочаце, каб мы былі сябрамі, заткніцеся.
— Мне няма чаго хацець, каб мы былі сябрамі, бэбі. Мы і так сябры.
— Вось і заткніцеся.
— Слухаюся.
Я падышоў да ложка і сеў побач з Рынальдзі. Ён трымаў шклянку і пазіраў на падлогу.
— Зараз разумееце, Рынін?
— Так, вядома, так. Усё свае жыццё я натыкаюся на святыя пачуцці. Такіх у вас я яшчэ не заўважаў. Але, вядома, яны і ў вас павінны быць. — Ён пазіраў на падлогу.
— А ў вас хіба няма?
— Не.
— Ніякіх?
— Ніякіх.
— Вы дазволілі б мне абы-што гаварыць пра вашу маці, пра вашу сястру?
— I нават пра вашу сястру, — жвава адгукнуўся Рынальдзі.
Мы засмяяліся.
— Які звышчалавек! — сказаў я.
— А мо я раўную, — сказаў Рынальдзі.
— Не, не можа быць.
— Не ў гэтым сэнсе. Я хацеў сказаць іншае. У вас ёсць жанатыя сябры?
— Ёсць, — сказаў я.
— А ў мяне няма, — сказаў Рынальдзі. — Такіх, якія былі б шчаслівыя са сваімі жонкамі, няма.
— Чаму?
— Яны мяне не любяць.
— Чаму?
— Я змей. Я змей пазнання.
— Вы ўсё пераблыталі. Гэта было дрэва пазнання.
— Не, змей. — Ён крыху развесяліўся.
— Вас псуюць глыбакадумныя развагі, — сказаў я.
— Я люблю вас, бэбі, — сказаў ён. — Вы мяне перапыняеце, калі я станаўлюся вялікім італьянскім мысліцелем. Але я ведаю шмат што, чаго не магу растлумачыць. Я ведаю больш за вас.
— Так. Гэта праўда.
— Але вам будзе лягчэй выжыць. Хоць з пакутамі сумнення, але лягчэй.
— Не думаю.
— Так, так. Гэта праўда. Мне ўжо зараз толькі тады добра, калі я працую. — Ён зноў стаў глядзець на падлогу.
— Гэта мінецца.