Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

— Прывёз.

Яны ляжалі ў маім рукзаку, у карабку, загорнутыя ў паперу. Я занадта стаміўся, каб дастаць іх.

— А хіба ў вас спакойна на душы, бэбі?

— Пагана.

— Гэтая вайна страшная, — сказаў Рынальдзі. — Ну, ладна. Вось мы з вамі нап'ёмся, стане весялей. Разгонім самоту. I ўсё будзе добра.

— Я хварэў жаўтухай, — сказаў Я.— Мне нельга напівацца.

— Эх, бэбі, які вы вярнуліся да мяне: разважлівы, з хворай печанню. Не, на самай справе, дрэнная рэч вайна. I навошта толькі мы ўлезлі ў яе?

— Давайце ўсё ж вып'ем. Напівацца я не хачу, але выпіць можна.

Рынальдзі падышоў да рукамыйніка ля другой сцяны і дастаў дзве шклянкі і бутэльку каньяку.

— Гэта аўстрыйскі каньяк, — сказаў ён. — Сем зорачак. Усё, што ўдалося захапіць на Сан-Габрыеле.

— Вы былі там?

— Не. Я нідзе не быў. Я увесь час быў тут і рабіў аперацыі. Глядзіце, бэбі, гэта ваша старая шклянка для паласкання зубоў. Я яе ўвесь час захоўваў, каб яна нагадвала мне пра вас.

— Альбо пра тое, што трэба чысціць зубы.

— Не. У мяне ёсць свая. Я яе хаваў, каб яна нагадвала мне, як вы раніцай хацелі ачысціцца ад «Віла-Роса», і сварыліся, і глыталі аспірын, і пракліналі дзевак. Кожны раз, калі я гляджу на гэтую шклянку, я ўспамінаю, як вы імкнуліся ачысціць сваё сумленне зубной шчоткай.—Ён падышоў да ложка. — Ну, пацалуйце мяне і скажыце, што вы ўжо перасталі быць разважлівым.

— I не падумаю вас цалаваць. Вы — малпа.

— Ну, ну. Я ведаю, вы добры англасаксонскі цаца-хлопчык. Я ведаю. Вас заела сумленне, я ведаю. Я пачакаю, калі мой англасаксонскі хлопчык зноў пачне ачышчаць з сябе зубной шчоткай публічны дом.

— Наліце ў шклянку каньяку.

Мы чокнуліся і выпілі. Рынальдзі насміхаўся з мяне.

— Вось падпаю вас, дастану вашу печань, устаўлю вам добрую італьянскую печань і зноў зраблю з вас чалавека.

Я падаў яму шклянку, каб ён наліў мне яшчэ. Ужо зусім сцямнела. Са шклянкай у руцэ я падышоў да акна і адчыніў яго. Дажджу ўжо не было. Стала халадней, і ў галінах стаяў густы туман.

— Не вылівайце каньяк у акно, — сказаў Рынальдзі.—Калі вы не можаце выпіць, дайце мне.

— Ідзіце вы, ведаеце куды, — сказаў я. Я быў рады зноў бачыць Рынальдзі. Цэлыя два гады ён займаўся тым, што дражніў мяне, і я заўсёды любіў яго. Мы вельмі добра разумелі адзін аднаго.

— Вы ажаніліся? — спытаў ён, седзячы на ложку. Я стаяў ля акна, прыхінуўшыся да сцяны.

— Яшчэ не.

— Вы закаханы?

— Так.

— У тую англічанку?

— Так.

— Бедны бэбі! А яна вас таксама кахае?

— Так.

— I даказала вам гэта на справе?

— Заткніцеся.

— Ахвотна. Вы ўбачыце, што я чалавек выключнай далікатнасці. А што, яна...

— Рынін! — сказаў я. — Заткніцеся, калі ласка. Калі вы хочаце, каб мы былі сябрамі, заткніцеся.

— Мне няма чаго хацець, каб мы былі сябрамі, бэбі. Мы і так сябры.

— Вось і заткніцеся.

— Слухаюся.

Я падышоў да ложка і сеў побач з Рынальдзі. Ён трымаў шклянку і пазіраў на падлогу.

— Зараз разумееце, Рынін?

— Так, вядома, так. Усё свае жыццё я натыкаюся на святыя пачуцці. Такіх у вас я яшчэ не заўважаў. Але, вядома, яны і ў вас павінны быць. — Ён пазіраў на падлогу.

— А ў вас хіба няма?

— Не.

— Ніякіх?

— Ніякіх.

— Вы дазволілі б мне абы-што гаварыць пра вашу маці, пра вашу сястру?

— I нават пра вашу сястру, — жвава адгукнуўся Рынальдзі.

Мы засмяяліся.

— Які звышчалавек! — сказаў я.

— А мо я раўную, — сказаў Рынальдзі.

— Не, не можа быць.

— Не ў гэтым сэнсе. Я хацеў сказаць іншае. У вас ёсць жанатыя сябры?

— Ёсць, — сказаў я.

— А ў мяне няма, — сказаў Рынальдзі. — Такіх, якія былі б шчаслівыя са сваімі жонкамі, няма.

— Чаму?

— Яны мяне не любяць.

— Чаму?

— Я змей. Я змей пазнання.

— Вы ўсё пераблыталі. Гэта было дрэва пазнання.

— Не, змей. — Ён крыху развесяліўся.

— Вас псуюць глыбакадумныя развагі, — сказаў я.

— Я люблю вас, бэбі, — сказаў ён. — Вы мяне перапыняеце, калі я станаўлюся вялікім італьянскім мысліцелем. Але я ведаю шмат што, чаго не магу растлумачыць. Я ведаю больш за вас.

— Так. Гэта праўда.

— Але вам будзе лягчэй выжыць. Хоць з пакутамі сумнення, але лягчэй.

— Не думаю.

— Так, так. Гэта праўда. Мне ўжо зараз толькі тады добра, калі я працую. — Ён зноў стаў глядзець на падлогу.

— Гэта мінецца.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 37
  • 38
  • 39
  • 40
  • 41
  • 42
  • 43
  • 44
  • 45
  • 46
  • 47
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка