Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

— Давай паедзем туды.

— Давай, — сказала яна. Мы прайшлі ўздоўж іншых вітрын і павярнулі ў завулак.

— Я тут ні разу не была.

— Гэтай дарогай я заўсёды хадзіў у Ospedale Maggiore, — сказаў я.

Завулак быў вузкі, і мы ішлі з правага боку. У густым тумане сустракалася шмат людзей. Ва ўсіх крамах, міма якіх мы праходзілі, былі асветлены вокны. Мы загледзеліся на піраміду сыру ў адным акне. Перад збройнай крамай я спыніўся.

— Зойдзем на хвілінку. Мне трэба нешта купіць.

— Што?

— Пісталет.

Мы ўвайшлі, і я адшпіліў свой пояс і разам з пустой кабурой паклаў яго на прылавак. За прылаўкам стаялі дзве жанчыны. Яны паказалі мне некалькі пісталетаў.

— Мне трэба, каб ён падыходзіў па размеру, — сказаў я, адшпільваючы кабуру. Кабура была шэрая, скураная, я купіў яе выпадкова, каб насіць у горадзе.

— А гэта добрыя пісталеты? — спытала Кэтрын.

— Усе яны прыкладна аднолькавыя. Можна паспрабаваць вось гэты? — спытаў я ў жанчын.

— Тут у нас цяпер няма дзе страляць, — сказала яна. — Але ён вельмі добры. Вы не пашкадуеце.

Я спусціў курок і адцягнуў затвор. Спружына была даволі тугая, але дзейнічала спраўна. Я прыцэліўся і зноў спусціў курок.

— Ён не новы, — сказала жанчына. — Ён належаў аднаму афіцэру, першакласнаму стралку.

— А куплены быў у вас?

— Так.

— Як ён зноў трапіў да вас?

— Праз веставога гэтага афіцэра.

— Мо і мой у вас, — сказаў я. — Колькі?

— Пяцьдзесят лір. Гэта вельмі танна.

— Добра. Дайце мне яшчэ дзве запасныя абоймы і каробку патронаў.

Яна дастала абоймы і патроны з-пад прылаўка.

— Мо вам патрэбна шабля? — спытала жанчына. — У мяне ёсць шаблі, вельмі танна.

— Я еду на фронт.

— А-а-а, тады вам не патрэбна шабля, — сказала яна.

Я заплаціў за патроны і пісталет, зарадзіў абойму і ўставіў яе на месца, паклаў пісталет у пустую кабуру, набіў патронамі абедзве запасныя абоймы і схаваў іх у скураныя кішэнькі кабуры, потым надзеў пояс і зашпіліў яго. Цяжар пісталета адцягваў пояс. Усё-ткі, падумаў я, зброя форменнага ўзору лепшая. Заўсёды можна знайсці патроны.

— Цяпер мы ў поўным узбраенні, — сказаў я. — Гэта адзінае, што мне трэба было зрабіць да ад'езду. Нехта забраў мой стары, калі мяне адпраўлялі ў шпіталь.

— Каб толькі ён быў добры, — сказала Кэтрын.

— Мо вам яшчэ што-небудзь трэба? — спытала жанчына.

— Здаецца, не.

— Пісталет са шнурам.

— Так, я заўважыў.

Жанчыне хацелася прадаць яшчэ што-небудзь.

— Мо вам патрэбен свісток?

— Здаецца, не.

Жанчына сказала «да пабачэння», і мы выйшлі на вуліцу. Кэтрын паглядзела ў акно. Жанчына выглянула і пакланілася нам.

— Што гэта за люстэрачка ў драўлянай аправе?

— Гэта каб прывабліваць птушак. З такім люстэркам выходзяць у поле, жаваранкі ляцяць на бляск, тут іх і забіваюць.

— Вынаходлівы народ італьянцы, — сказала Кэтрын.— У вас, у Амерыцы, жаваранкаў не страляюць, мілы, праўда?

— Хіба што выпадкова.

Мы перасеклі вуліцу і пайшлі па другім баку.

— Мне цяпер лепш, — сказала Кэтрын. — Мне было вельмі дрэнна, калі мы выйшлі.

— Нам заўсёды добра, калі мы разам.

— Мы заўсёды будзем разам.

— Так, калі не лічыць, што сёння ноччу я ад'язджаю.

— Не думай пра гэта, мілы.

Мы ішлі па вуліцы. У тумане агні былі жоўтымі.

— Ты не стаміўся? — спытала Кэтрын.

— А ты?

— Не. Прыемна блукаць.

— Але толькі не трэба вельмі доўга.

— Добра.

Мы дайшлі да вугла і павярнулі ў завулак, дзе не было ліхтароў. Я спыніўся і пацалаваў Кэтрын. Цалуючы яе, я адчуваў яе руку на сваім плячы. Яна нацягнула на сябе мой плашч так, што мы накрыліся ім. Мы стаялі на тратуары каля высокай сцяны.

— Пойдзем куды-небудзь, — сказаў я.

— Добра, — сказала Кэтрын. Мы ішлі па завулку, пакуль не дайшлі да больш шырокай вуліцы, што выходзіла на канал. На другім баку былі цагляныя дамы. Наперадзе, у канцы вуліцы, я ўбачыў трамвай, які заязджаў на мост.

— Каля моста мы знойдзем экіпаж, — сказаў я. Мы стаялі на мосце ў тумане, чакаючы экіпаж. Міма прайшлі некалькі трамваяў, набітых людзьмі, якія спяшаліся дадому. Потым праехаў экіпаж, але ў ім нехта сядзеў. Стаў капаць дождж.

— Пойдзем пешшу ці сядзем у трамвай? — спытала Кэтрын.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 32
  • 33
  • 34
  • 35
  • 36
  • 37
  • 38
  • 39
  • 40
  • 41
  • 42
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка