Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

Святар зірнуў на мяне і ўсміхнуўся. Я бачыў, што кпіны зараз не кранаюць яго.

— Ну і апостал Павел, — сказаў Рынальдзі. — Сам быў кабель і бабнік, а калі не стала сілы, аб'явіў, што гэта грэх. Сам ужо нічога не мог, дык пачаў вучыць тых, хто яшчэ мае сілу. Хіба не так, Федэрыка?

Маёр усміхнуўся. Мы ў гэты час елі смажаніну.

— Я ніколі не крытыкую святых пасля захаду сонца,—сказаў я. Святар падняў вочы ад талеркі і ўсміхнуўся мне.

— Ну вось, зараз і ён за святара, — сказаў Рынальдзі.—Дзе дзеліся добрыя старыя выскалякі? Дзе Брундзі? Дзе Чазара? Што, мне так і дражніць гэтага няшчаснага святара аднаму, без усялякай падтрымкі?

— Ён добры святар, — сказаў маёр.

— Ён добры святар, — сказаў Рынальдзі. — Але ўсё-ткі святар. Я імкнуся, каб у сталовай усё было як раней. Я хачу зрабіць прыемнае для Федэрыка. Ну вас да д'ябла, святар!

Я заўважыў, што маёр пазірае на яго і бачыць, што ён п'яны. Яго худы твар быў зусім белы. Валасы здаваліся вельмі чорнымі над белым ілбом.

— Нічога, Рынальдзі, — сказаў святар. — Нічога.

— Ну вас да д'ябла! — сказаў Рынальдзі. — Наогул, усё да д'ябла! — Ён адхінуўся на спінку крэсла.

— Ён шмат працаваў і стаміўся, — сказаў маёр, звяртаючыся да мяне. Даеўшы мяса, ён скарынкай сабраў з талеркі соус.

— Пляваць я хацеў на вас, — сказаў Рынальдзі, звяртаючыся да стала. — I наогул усё і ўсе да д'ябла! — Ён з выклікам азірнуўся, вочы яго былі пагаслыя, твар бледны.

— Ну, ладна, — сказаў я. — Усё і ўсе да д'ябла!

— Не, не, — сказаў Рынальдзі. — Гэтак нельга. Так нельга. Кажуць вам: так нельга. Змрок і пустэча, і больш нічога няма. Больш нічога няма, чуеце? Нічога. Я гэта ведаю, калі не працую.

Святар пакруціў галавой. Веставы прыняў смажаніну.

— Чаму вы ясце мяса? — павярнуўся Рынальдзі да святара. — Хіба вы не ведаеце, што сёння пятніца?

— Сёння чацвер, — сказаў святар.

— Хлусня. Сёння пятніца. Вы ясце цела Збавіцеля. Гэта Божае мяса. Я ведаю. Гэта здохлая аўстрыячына. Вось што вы ясце.

— Белае мяса — афіцэрскае, — сказаў я, згадваючы даўні жарт.

Рынальдзі засмяяўся. Ён наліў у сваю шклянку.

— Не слухайце мяне, — сказаў ён. — Я крыху звар'яцеў.

— Вам трэба паехаць у адпачынак, — сказаў святар. Маёр дакорліва паківаў галавой. Рынальдзі паглядзеў на святара.

— Вы лічыце, мне трэба ў адпачынак?

Маёр дакорліва ківаў галавой, гледзячы на святара. Рынальдзі таксама пазіраў на святара.

— Як хочаце, — сказаў святар. — Калі вам не хочацца, не трэба.

— Ну вас да д'ябла! — сказаў Рынальдзі. — Яны хочуць ад мяне пазбавіцца. Кожны вечар яны хочуць ад мяне пазбавіцца. Я адбіваюся, як магу. Што зробіш, калі ў мяне гэта? Гэта ва ўсіх. Гэта ва ўсяго свету. Спачатку, — ён працягваў тонам лектара, — гэта толькі маленькі прышчык. Пасля мы заўважаем высыпку на грудзях. Пасля мы ўжо нічога не заўважаем. Мы спадзяёмся толькі на ртуць.

— Альбо сальварсан, — спакойна перапыніў яго маёр.

— Ртутны прэпарат, — сказаў Рынальдзі. Ён гаварыў зараз вельмі патэтычна. — Я ведаю нешта лепшае. Добры, слаўны святар, — сказаў ён, — у вас ніколі не будзе гэтага. А ў Бэбі будзе. Гэта хворыя на вытворчасці. Гэта проста аварыя на вытворчасці.

Веставы падаў дэсерт і каву. Салодкае было нешта накшталт хлебнага пудынгу з густой падлівай. Лямпа курыла, чорная сажа асядала на шкле.

— Прынясіце сюды свечкі і забярыце лямпу, — сказаў маёр.

Веставы прынёс дзве запаленыя свечкі, прылепленыя да сподкаў, і ўзяў лямпу, патушыўшы яе па дарозе. Рынальдзі супакоіўся. Ён як быццам зусім працверазеў. Мы ўсе размаўлялі, а пасля кавы выйшлі ў вестыбюль.

— Ну, мне трэба ў горад, — сказаў Рынальдзі. — Дабранач, святар.

— Дабранач, Рынальдзі, — сказаў святар.

— Яшчэ ўбачымся, Фрэдзі, — сказаў Рынальдзі.

— Так, — сказаў я. — Прыходзьце раней.

Ён скрывіў твар і выйшаў. Маёр стаяў побач з намі.

— Ён вельмі стомлены і знерваваны, — сказаў ён. — Акрамя таго, ён вырашыў, што ў яго сіфіліс. Не думаю, але гэта магчыма. Ён лечыцца ад сіфілісу. Дабранач, Энрыка. Вы паедзеце на світанні?

— Ага.

— Ну, тады да пабачэння, — сказаў ён. — Добрай дарогі! Педуцы разбудзіць вас і паедзе разам з вамі.

— Да пабачэння.

— Да пабачэння. Кажуць, аўстрыйцы збіраюцца наступаць, але я не думаю. Не хачу думаць. Ва ўсякім разе, гэта будзе не тут. Джына вам усё раскажа. Тэлефонная сувязь зараз наладжана.

— Я буду званіць часта.

— Абавязкова. Дабранач. Не давайце Рынальдзі так шмат піць.

— Пастараюся.

— Дабранач, святар.

— Дабранач.

Ён пайшоў у свой кабінет.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 39
  • 40
  • 41
  • 42
  • 43
  • 44
  • 45
  • 46
  • 47
  • 48
  • 49
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка