Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

Яна заплакала. Кэтрын падышла і абняла яе адной рукой. Калі яна устала, суцяшаючы Фергюсон, я не заўважыў ніякай перамены ў яе фігуры.

— Мне ўсё роўна, — усхліпвала Фергюсон. — Толькі ўсё гэта брыдка.

— Ну, ну, Ферджы, — суцяшала яе Кэтрын. — Я буду саромецца. Не плачце, Ферджы. Не плачце, добрая мая Ферджы.

— Я не плачу, — усхліпвала Фергюсон. — Я не плачу. Толькі вось як успомню, што з вамі здарылася. — Яна паглядзела на мяне. — Я вас ненавіджу, — сказала яна. — Яна не можа перашкодзіць мне ненавідзець вас. Вы гнюсны каварны амерыканскі італьянец. — Яе нос і вочы пачырванелі ад слёз.

Кэтрын усміхнулася мне.

— Не смейце ўсміхацца яму, калі вы мяне абдымаеце.

— Вы неразумная, Ферджы.

— Я сама ведаю, — усхліпвала Ферджы. — Не звяртайце на мяне ўвагі. Я так расхвалявалася. Я неразумная. Я сама ведаю. Я хачу, каб вы абое былі шчаслівыя.

— Мы і так шчаслівыя, — сказала Кэтрын. — Вы мая добрая Ферджы.

Фергюсон зноў заплакала.

— Я не хачу, каб вы былі шчаслівыя так, як цяпер. Чаму вы не пажэніцеся? Можа, ён жанаты, чаго добрага?

— Не, — сказаў я. Кэтрын смяялася.

— Няма нічога смешнага, — сказала Фергюсон. — Так вельмі часта бывае.

— Мы пажэнімся, Ферджы, — сказала Кэтрын, — каб зрабіць вам прыемнае.

— Не для майго задавальнення. Вы самі павінны былі падумаць пра гэта.

— Мы былі вельмі занятыя.

— Так. Я ведаю. Занятыя тым, што рабілі дзяцей.

Я думаў, што яна зноў пачне плакаць, але яна замест гэтага раптам пакрыўдзілася.

— Цяпер вы, вядома, пойдзеце з ім?

— Так, — сказала Кэтрын. — Калі ён хоча.

— А як жа я?

— Вы баіцеся застацца тут адна?

— Так, баюся.

— Тады я застануся з вамі.

— Не, ідзіце з ім. Ідзіце з ім зараз жа. Я не хачу вас больш бачыць.

— Вось толькі паабедаем.

— Не, ідзіце зараз жа.

— Ферджы, будзьце разумная.

— Зараз жа выбірайцеся адсюль, кажуць вам. Ідзіце абое.

— Пойдзем, — сказаў я. Мне надакучыла Ферджы.

— Вядома, вы радыя пайсці. Нават абедаць я павінна цяпер у адзіноце. Я так даўно марыла трапіць на італьянскія азёры, і вось што атрымалася. О-о! — Яна ўсхліпнула, затым зірнула на Кэтрын і папярхнулася.

— Мы застаёмся да канца абеду, — сказала Кэтрын.— I я не пакіну вас адну, калі вы хочаце, каб я была з вамі. Я не пакіну вас адну, Ферджы.

— Не. Не. Я хачу, каб вы пайшлі. — Яна выцерла вочы. — Я страшэнна неразумная. Калі ласка, не звяртайце на мяне ўвагі.

Дзяўчыну, якая падавала на стол, вельмі ўсхвалявалі ўсе гэтыя слёзы. Цяпер, прынёсшы наступную страву, яна яўна адчула палёгку, убачыўшы, што ўсё наладзілася.

Ноч у гатэлі, у нашым пакоі, дзе за дзвярыма доўгі пусты калідор і нашыя чаравікі каля дзвярэй, і тоўсты дыван на падлозе пакоя, і дождж за акном, і ў пакоі светла, і радасна, і ўтульна, а потым цемната, і радасць тонкіх прасцін і зручнай пасцелі, і адчуванне, што вярнуўся дадому, што ты не адзін, і ноччу, калі прачнешся, другі, як і раней, тут і не знік нікуды, — усё астатняе больш не існавала. Стаміўшыся, мы засыналі, і калі прачыналіся, то прачыналіся абое, і адзіноты не ўзнікала. Часам мужчыну хочацца пабыць аднаму і жанчыне хочацца пабыць адной, і кожнаму крыўдна адчуваць гэта ў іншым, калі яны кахаюць адно аднаго. Але ў нас такога ніколі не здаралася. Мы ўмелі адчуваць, што мы адны, калі былі разам, адны сярод усіх астатніх. Так са мной было ўпершыню. Я ведаў многіх жанчын, але заўсёды заставаўся адзінокі, бываючы з імі, а гэта — горшая адзінота. Але тут мы ніколі не адчувалі адзіноты і ніколі не адчувалі страху, калі былі разам. Я ведаю, што ноччу не тое, што днём, што ўсё інакш, што днём нельга патлумачыць начное, таму што яно тады не існуе, і калі чалавек ужо адчуў сябе адзінокім, то ноччу адзінота асабліва страшная. Але з Кэтрын ноч амаль нічым не адрознівалася ад дня, хіба што ноччу было яшчэ лепей. Калі людзі столькі мужнасці прыносяць у гэты свет, свет павінен забіць іх, каб зламаць, і таму ён іх і забівае. Свет ламае кожнага, і многія потым толькі мацнейшыя на зломе. Але тых, хто не хоча зламацца, ён забівае. Ён забівае самых добрых, і самых пяшчотных, і самых храбрых без разбору. А калі ты ні тое, ні другое, ні трэцяе, можаш быць упэўнены, што і цябе заб'юць, толькі асабліва не спяшаючыся.

Я памятаю абуджэнне раніцай. Кэтрын яшчэ спала, і сонечнае святло пранікала ў акно. Дажджу не было, і я ўстаў з ложка і падышоў да акна. Унізе цягнуліся сады, голыя цяпер, але цудоўныя сваёй правільнасцю, дарожкі, пасыпаныя жвірам, дрэвы, каменны парапет каля возера і возера ў сонечным святле, а за ім горы. Я стаяў і глядзеў у акно, і калі я аглянуўся, то ўбачыў, што Кэтрын прачнулася і глядзіць на мяне.

— Ты ўжо ўстаў, любы, — сказала яна. — Які цудоўны дзень!

— Як ты сябе адчуваеш?

— Цудоўна. Як добра было ноччу.

— Хочаш есці?

Яна хацела есці. Я таксама хацеў, і мы паелі ў ложку, пад лістападаўскім сонцам, якое свяціла ў акно, паставіўшы паднос з талеркамі сабе на калені.

— А ты не хочаш прачытаць газету? Ты заўсёды чытаў газету ў шпіталі.

— Не, — сказаў я. — Цяпер не хачу.

— Так дрэнна было, што ты не можаш нават чытаць пра гэта?

— Я не хачу чытаць пра гэта.

— Як шкада, што я не была з табой, я таксама ўсё гэта ведала б.

— Я раскажу табе, калі ўсё гэта адстаіцца ў маёй галаве.

— А цябе не арыштуюць, калі сустрэнуць не ў ваеннай форме?

— Мяне, напэўна, расстраляюць.

— Тады мы не павінны тут заставацца. Мы паедзем за мяжу.

— Я ўжо пра гэта думаў.

— Мы паедзем. Любы, ты не павінен рызыкаваць дарэмна. Скажы мне, як ты трапіў з Местрэ ў Мілан?

— Я прыехаў на цягніку. Я тады быў яшчэ ў ваеннай форме.

— А гэта было небяспечна?

— Не вельмі. У мянебыў стары літар. У Местрэ я паправіў на ім дату.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 58
  • 59
  • 60
  • 61
  • 62
  • 63
  • 64
  • 65
  • 66
  • 67
  • 68
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка