Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

— Ну, дык я не пайду.

— Не. Ідзі. Гэта ж ненадоўга, а потым ты вернешся.

— Мы паабедаем тут, наверсе.

— Ідзі і хутчэй вяртайся.

Я застаў графа Грэфі ў більярднай. Ён практыкаваўся ў розных ударах і здаваўся вельмі кволым у святле лямпы, што спускалася над більярдам. На ломберным століку крыху воддаль, у цені, стаяла сярэбранае вядзерца з лёдам, адкуль тырчалі рыльцы і коркі дзвюх бутэлек шампанскага. Граф Грэфі выпрастаўся, калі я ўвайшоў у більярдную, і пайшоў мне насустрач. Ён падаў мне руку.

— Я вельмі рады бачыць вас тут. Вы такі ласкавы, што згадзіліся прыйсці пагуляць са мной.

— З вашага боку вельмі міла было запрасіць мяне.

— Як ваша здароўе? Я чуў, вы былі паранены на Ізонца. Спадзяюся, вы цяпер паправіліся.

— Я зусім здаровы. Як ваша здароўе?

— О, я заўсёды здаровы. Але я старэю. Пачынаю заўважаць прыкметы старасці.

— У гэта цяжка паверыць.

— Праўда. Вось вам прыклад. Мне цяпер лягчэй гаварыць па-італьянску, чым на іншай мове. Я прымушаю сябе, але, калі я стамляюся, мне ўсё-ткі лягчэй гаварыць па-італьянску. Так што, па ўсім відаць, я старэю.

— Будзем гаварыць па-італьянску. Я таксама крыху стаміўся.

— О, але калі вы стаміліся, вам павінна быць лягчэй гаварыць па-англійску.

— Па-амерыканску.

— Так. Па-амерыканску. Калі ласка, гаварыце па-амерыканску. Гэта такая чароўная мова.

— Я амаль не сустракаюся цяпер з амерыканцамі.

— Вы, напэўна, вельмі сумуеце без іх кампаніі. Заўсёды сумна без суайчыннікаў, асабліва без суайчынніц. Я гэта ведаю. Што ж, згуляем, ці вы вельмі стаміліся?

— Я не стаміўся. Я сказаў гэта так, жартам. Якую вы мне дасце фору?

— Вы шмат гулялі за гэты час?

— Зусім не гуляў.

— Вы гуляеце вельмі добра. Дзесяць ачкоў?

— Вы мяне хваліце.

— Пятнаццаць?

— Гэта было б цудоўна, але вы ўсё роўна пераможаце.

— Будзем гуляць на грошы? Вы заўсёды лічылі за лепшае гуляць на грошы.

— Давайце.

— Цудоўна. Я даю вам васемнаццаць ачкоў, і мы гуляем па франку за ачко.

Ён вельмі прыгожа пачаў партыю, і, нягледзячы на фору, я толькі на чатыры ачкі абагнаў яго да сярэдзіны гульні. Граф Грэфі націснуў кнопку званка, выклікаючы бармена.

— Будзьце ласкавы адкаркаваць адну бутэльку, — сказаў ён. Потым мне: — Па шклянцы для настрою.

Віно было халоднае як лёд і вельмі сухое і добрае.

— Будзем гаварыць па-італьянску. Вы не супраць? Гэта цяпер мая слабасць.

Мы працягвалі гуляць, смакуючы віно паміж ударамі, гаворачы па-італьянску, але наогул гаварылі мала, сканцэнтраваўшыся на гульні. Граф Грэфі выбіў сотае ачко, а я, нягледзячы на фору, меў толькі дзевяноста чатыры. Ён усміхнуўся і паляпаў мяне па плячы.

— Цяпер мы вып'ем другую бутэльку, і вы раскажаце мне пра вайну. — Ён чакаў, калі я сяду.

— Пра што-небудзь іншае, — сказаў я.

— Вы не хочаце гаварыць пра гэта? Добра. Што вы чыталі апошнім часам?

— Нічога, — сказаў я. — Баюся, што я вельмі атупеў.

— Не. Але чытаць вам трэба.

— Што напісана за час вайны?

— Ёсць «Le feu»34 аднаго француза, Барбюса. Ёсць «Містэр Брытлінг бачыць усё наскрозь».

— Гэта няпраўда.

— Што няпраўда?

— Ён не бачыць усё наскрозь. Гэтыя кнігі былі ў нас у шпіталі.

— Значыць, нешта вы чыталі?

— Так, але добрага нічога.

— Мне здаецца, што ў «Містэры Брытлінгу» вельмі добра паказана душа англійскай буржуазіі.

— Я не ведаю, што такое душа.

— Бедны. Ніхто не ведае, што такое душа. Вы — croyant?35

— Толькі ноччу.

Граф Грэфі ўсміхнуўся і пакруціў шклянку ў пальцах.

— Я меркаваў, што з узростам стану больш набожны, але чамусьці гэтага не здарылася, — сказаў ён. — Вельмі шкадую.

— Вы хацелі б жыць пасля смерці? — сказаў я і тут жа спахапіўся, што неразумна было ўпамінаць пра смерць. Але яго не збянтэжыла гэта слова.

— Гледзячы як жыць. Гэта жыццё вельмі прыемнае. Я хацеў бы жыць вечна. — Ён усміхнуўся. — Мне гэта амаль удалося.

Мы сядзелі ў глыбокіх скураных крэслах, падзеленыя столікам з келіхамі і шампанскім у сярэбраным вядзерцы.

— Калі вы дажывяце да майго ўзросту, шмат што вам будзе здавацца дзіўным.

— Вы не падобны на старога.

— Цела старэе. Часам мне здаецца, што ў мяне палец можа адламацца, як кончык крэйды. А дух не старэе, і мудрасці не дабаўляецца.

— Вы мудры.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 61
  • 62
  • 63
  • 64
  • 65
  • 66
  • 67
  • 68
  • 69
  • 70
  • 71
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка