Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

— Любы, цябе тут кожную хвіліну могуць арыштаваць. Я не хачу. Як можна рабіць такое глупства. Што будзе з намі, калі цябе забяруць?

— Не будзем думаць пра гэта. Я стаміўся думаць пра гэта.

— Што ты будзеш рабіць, калі прыйдуць цябе арыштаваць?

— Буду страляць.

— Вось бачыш, які ты дурненькі. Я цябе не выпушчу з гатэля, пакуль мы не паедзем адсюль.

— Куды мы паедзем?

— Калі ласка, не будзь такім, любы. Паедзем туды, куды ты захочаш. Але толькі прыдумай такое месца, каб можна было ехаць зараз жа.

— У тым канцы возера — Швейцарыя, можна паехаць туды.

— Вось і цудоўна.

Зноўку сабраліся хмары, і возера пацямнела.

— Калі б не трэба было заўсёды жыць злачынцам, — сказаў я.

— Любы, не будзь такім. Ці даўно ты жывеш злачынцам? I мы не будзем жыць злачынцамі. У нас будзе цудоўнае жыццё.

— Я адчуваю сябе злачынцам. Я дэзерціраваў з арміі.

— Любы, калі ласка, будзь разумны. Ты зусім не дэзерціраваў з арміі. Гэта ж толькі італьянская армія.

Я засмяяўся.

— Ты разумніца. Паляжым крыху яшчэ. Калі я ў ложку, усё цудоўна.

Крыху счакаўшы Кэтрын сказала:

— Ты ўжо не адчуваеш сябе злачынцам, праўда?

— Не, — сказаў я. — Калі я з табой — не.

— Ты вельмі дурненькі хлапчук, — сказала яна. — Але я не дам табе распускацца. Падумай, любы, як добра, што мяне не нудзіць раніцай.

— Цудоўна.

— Ты нават не цэніш, якая ў цябе цудоўная жонка. Але мне ўсё роўна. Я цябе павязу куды-небудзь, дзе цябе не змогуць арыштаваць, і мы будзем цудоўна жыць.

— Паехалі зараз жа.

— Абавязкова, любы. Калі хочаш і куды хочаш.

— Давай не будзем ні пра што думаць.

— Давай.

РАЗДЗЕЛ ТРЫЦЦАЦЬ ЧАЦВЁРТЫ

Кэтрын пайшла па беразе да маленькага гатэля праведаць Фергюсон, а я сядзеў у бары і чытаў газеты. У бары былі зручныя скураныя крэслы, і я сядзеў у адным з іх і чытаў, пакуль не прыйшоў бармен. Армія не спынілася на Тальямента. Яна адступіла далей, да П'явэ. Я помніў П'явэ. Чыгунка перасякала яе ля Сан-Дона, на шляху да фронту. Рака ў гэтым месцы была глыбокая і марудлівая і зусім вузкая. Ніжэй па цячэнні была дрыгва і каналы. Было некалькі прыгожых віл. Аднойчы да вайны, кіруючыся ў Карціна-д'Ампеца, я некалькі гадзін ехаў па горнай дарозе над П'явэ. Зверху яна была падобная на багаты фарэллю ручай з вузкімі водмелямі і затокамі пад ценем скал. Каля Кадоры дарога збочвала. Я думаў пра тое, што арміі нялёгка будзе спусціцца адтуль. Увайшоў бармен.

— Граф Грэфі пытаўся пра вас, — сказаў ён.

— Хто?

— Граф Грэфі. Памятаеце, той стары, які быў тут, калі вы прыязджалі мінулы раз.

— Ён тут?

— Так, ён тут з пляменніцай. Я сказаў яму, што вы прыехалі. Ён хоча згуляць з вамі ў більярд.

— Дзе ён?

— Пайшоў гуляць.

— Як ён?

— Усё маладзее. Учора перад абедам ён выпіў тры кактэйлі з шампанскім.

— Як яго поспехі ў більярдзе?

— Добрыя. Ён мяне перамагае. Калі я сказаў яму, што вы тут, ён вельмі ўзрадаваўся. Яму няма з кім гуляць.

Графу Грэфі было дзевяноста чатыры гады. Ён быў сучаснікам Метэрніха, гэты стары з сівой галавой і сівымі вусамі і вытанчанымі манерамі. Ён пабываў і на аўстрыйскай і на італьянскай дыпламатычнай службе, і дзень яго нараджэння быў падзеяй у свецкім жыцці Мілана. Ён збіраўся дажыць да ста гадоў і гуляў у більярд з упэўненай свабодай, нечаканай у гэтым сухенькім дзевяностачатырохгадовым целе. Я сустрэўся з ім, прыехаўшы неяк у Стрэзу пасля заканчэння сезона, і мы пілі шампанскае ў час гульні ў більярд. Я палічыў, што гэта цудоўны звычай, і ён даў мне пятнаццаць ачкоў форы і абыграў мяне.

— Чаму вы не сказалі мне, што ён тут?

— Я забыўся.

— Хто яшчэ тут?

— Іншых вы не ведаеце. Ва ўсім гатэлі толькі шэсць чалавек.

— Чым вы зараз заняты?

— Нічым.

— Паедзем лавіць рыбу.

— На гадзінку можна.

— Паедзем. Бярыце дарожку.

Бармен апрануў паліто. Мы спусціліся на бераг і ўзялі лодку, і я веславаў, а бармен сядзеў на карме і трымаў дарожку, якой ловяць азёрную фарэль, са спінерам і цяжкім грузілам на канцы. Мы ехалі ўздоўж берага, бармен трымаў лёску ў руках і час ад часу торгаў яе. З возеpa Стрэза выглядала вельмі пустыннай. Відаць былі доўгія рады голых дрэў, вялікія гатэлі і пазабіваныя вілы. Я павярнуў да Ізола-Бела і павёў лодку ўздоўж самага берага, дзе адразу глыбока і бачна, як сцяна скал строма ідзе ў празрыстую ваду, а потым ад'ехаў і павярнуў да рыбацкага вострава. Сонца зайшло за хмары, і вада была цёмная і гладкая і вельмі халодная. У нас ні разу не клюнула, хоць некалькі разоў мы бачылі на вадзе кругі ад рыбы, якая падплывала.

Я вывеславаў да рыбацкага вострава, дзе стаялі выцягнутыя на бераг лодкі і людзі рамантавалі сеткі.

— Пайшлі вып'ем чаго-небудзь?

— Пайшлі.

Я падагнаў лодку да прычала, і бармен уцягнуў лёску, згарнуў яе на дне лодкі і зачапіў спінер за край борта. Я вылез і прывязаў лодку. Мы ўвайшлі ў маленькае кафэ, селі за драўляны столік і заказалі вермуту.

— Стаміліся веславаць?

— Не.

— Назад веславаць буду я, — сказаў ён.

— Я люблю веславаць.

— Можа, калі вы возьмеце вудачку, шчасце пераменіцца.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 59
  • 60
  • 61
  • 62
  • 63
  • 64
  • 65
  • 66
  • 67
  • 68
  • 69
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка