Шрифт:
— Любы, цябе тут кожную хвіліну могуць арыштаваць. Я не хачу. Як можна рабіць такое глупства. Што будзе з намі, калі цябе забяруць?
— Не будзем думаць пра гэта. Я стаміўся думаць пра гэта.
— Што ты будзеш рабіць, калі прыйдуць цябе арыштаваць?
— Буду страляць.
— Вось бачыш, які ты дурненькі. Я цябе не выпушчу з гатэля, пакуль мы не паедзем адсюль.
— Куды мы паедзем?
— Калі ласка, не будзь такім, любы. Паедзем туды, куды ты захочаш. Але толькі прыдумай такое месца, каб можна было ехаць зараз жа.
— У тым канцы возера — Швейцарыя, можна паехаць туды.
— Вось і цудоўна.
Зноўку сабраліся хмары, і возера пацямнела.
— Калі б не трэба было заўсёды жыць злачынцам, — сказаў я.
— Любы, не будзь такім. Ці даўно ты жывеш злачынцам? I мы не будзем жыць злачынцамі. У нас будзе цудоўнае жыццё.
— Я адчуваю сябе злачынцам. Я дэзерціраваў з арміі.
— Любы, калі ласка, будзь разумны. Ты зусім не дэзерціраваў з арміі. Гэта ж толькі італьянская армія.
Я засмяяўся.
— Ты разумніца. Паляжым крыху яшчэ. Калі я ў ложку, усё цудоўна.
Крыху счакаўшы Кэтрын сказала:
— Ты ўжо не адчуваеш сябе злачынцам, праўда?
— Не, — сказаў я. — Калі я з табой — не.
— Ты вельмі дурненькі хлапчук, — сказала яна. — Але я не дам табе распускацца. Падумай, любы, як добра, што мяне не нудзіць раніцай.
— Цудоўна.
— Ты нават не цэніш, якая ў цябе цудоўная жонка. Але мне ўсё роўна. Я цябе павязу куды-небудзь, дзе цябе не змогуць арыштаваць, і мы будзем цудоўна жыць.
— Паехалі зараз жа.
— Абавязкова, любы. Калі хочаш і куды хочаш.
— Давай не будзем ні пра што думаць.
— Давай.
РАЗДЗЕЛ ТРЫЦЦАЦЬ ЧАЦВЁРТЫ
Кэтрын пайшла па беразе да маленькага гатэля праведаць Фергюсон, а я сядзеў у бары і чытаў газеты. У бары былі зручныя скураныя крэслы, і я сядзеў у адным з іх і чытаў, пакуль не прыйшоў бармен. Армія не спынілася на Тальямента. Яна адступіла далей, да П'явэ. Я помніў П'явэ. Чыгунка перасякала яе ля Сан-Дона, на шляху да фронту. Рака ў гэтым месцы была глыбокая і марудлівая і зусім вузкая. Ніжэй па цячэнні была дрыгва і каналы. Было некалькі прыгожых віл. Аднойчы да вайны, кіруючыся ў Карціна-д'Ампеца, я некалькі гадзін ехаў па горнай дарозе над П'явэ. Зверху яна была падобная на багаты фарэллю ручай з вузкімі водмелямі і затокамі пад ценем скал. Каля Кадоры дарога збочвала. Я думаў пра тое, што арміі нялёгка будзе спусціцца адтуль. Увайшоў бармен.
— Граф Грэфі пытаўся пра вас, — сказаў ён.
— Хто?
— Граф Грэфі. Памятаеце, той стары, які быў тут, калі вы прыязджалі мінулы раз.
— Ён тут?
— Так, ён тут з пляменніцай. Я сказаў яму, што вы прыехалі. Ён хоча згуляць з вамі ў більярд.
— Дзе ён?
— Пайшоў гуляць.
— Як ён?
— Усё маладзее. Учора перад абедам ён выпіў тры кактэйлі з шампанскім.
— Як яго поспехі ў більярдзе?
— Добрыя. Ён мяне перамагае. Калі я сказаў яму, што вы тут, ён вельмі ўзрадаваўся. Яму няма з кім гуляць.
Графу Грэфі было дзевяноста чатыры гады. Ён быў сучаснікам Метэрніха, гэты стары з сівой галавой і сівымі вусамі і вытанчанымі манерамі. Ён пабываў і на аўстрыйскай і на італьянскай дыпламатычнай службе, і дзень яго нараджэння быў падзеяй у свецкім жыцці Мілана. Ён збіраўся дажыць да ста гадоў і гуляў у більярд з упэўненай свабодай, нечаканай у гэтым сухенькім дзевяностачатырохгадовым целе. Я сустрэўся з ім, прыехаўшы неяк у Стрэзу пасля заканчэння сезона, і мы пілі шампанскае ў час гульні ў більярд. Я палічыў, што гэта цудоўны звычай, і ён даў мне пятнаццаць ачкоў форы і абыграў мяне.
— Чаму вы не сказалі мне, што ён тут?
— Я забыўся.
— Хто яшчэ тут?
— Іншых вы не ведаеце. Ва ўсім гатэлі толькі шэсць чалавек.
— Чым вы зараз заняты?
— Нічым.
— Паедзем лавіць рыбу.
— На гадзінку можна.
— Паедзем. Бярыце дарожку.
Бармен апрануў паліто. Мы спусціліся на бераг і ўзялі лодку, і я веславаў, а бармен сядзеў на карме і трымаў дарожку, якой ловяць азёрную фарэль, са спінерам і цяжкім грузілам на канцы. Мы ехалі ўздоўж берага, бармен трымаў лёску ў руках і час ад часу торгаў яе. З возеpa Стрэза выглядала вельмі пустыннай. Відаць былі доўгія рады голых дрэў, вялікія гатэлі і пазабіваныя вілы. Я павярнуў да Ізола-Бела і павёў лодку ўздоўж самага берага, дзе адразу глыбока і бачна, як сцяна скал строма ідзе ў празрыстую ваду, а потым ад'ехаў і павярнуў да рыбацкага вострава. Сонца зайшло за хмары, і вада была цёмная і гладкая і вельмі халодная. У нас ні разу не клюнула, хоць некалькі разоў мы бачылі на вадзе кругі ад рыбы, якая падплывала.
Я вывеславаў да рыбацкага вострава, дзе стаялі выцягнутыя на бераг лодкі і людзі рамантавалі сеткі.
— Пайшлі вып'ем чаго-небудзь?
— Пайшлі.
Я падагнаў лодку да прычала, і бармен уцягнуў лёску, згарнуў яе на дне лодкі і зачапіў спінер за край борта. Я вылез і прывязаў лодку. Мы ўвайшлі ў маленькае кафэ, селі за драўляны столік і заказалі вермуту.
— Стаміліся веславаць?
— Не.
— Назад веславаць буду я, — сказаў ён.
— Я люблю веславаць.
— Можа, калі вы возьмеце вудачку, шчасце пераменіцца.