Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

— Я пачакаю тут. Не трэба, каб мяне бачылі ў калідоры.

Я адчыніў дзверы, прычыніў іх за сабой і ўвайшоў у спальню. Кэтрын не спала.

— Што там такое, любы?

— Нічога, Кэт, — сказаў я. — Хочаш зараз апрануцца і ехаць на лодцы ў Швейцарыю?

— А ты хочаш?

— Не, — сказаў я. — Я хачу легчы зноў у ложак.

— Што здарылася?

— Бармен кажа, што раніцай мяне прыйдуць арыштоўваць.

— А бармен пры сваім розуме?

— Так.

— Тады, любы, апранайся хутчэй, і адразу ж паедзем. — Яна села на край ложка. Яна была яшчэ сонная. — Гэта бармен там у ваннай?

— Так.

— Тады я не буду мыцца. Калі ласка, любы, адвярніся, і я за адну хвіліну апрануся.

Я ўбачыў яе белую спіну, калі яна здымала начную кашулю, і потым адвярнуўся, бо яна папрасіла. Яна ўжо пачала паўнець ад цяжарнасці і не хацела, каб я бачыў яе. Я апрануўся, слухаючы шум дажджу за акном. Мне амаль не было чаго складваць.

— У мяне яшчэ шмат месца ў чамадане, Кэт.

— Я ўжо амаль усё склала, — сказала яна. — Любы, я страшэнна неразумная, але скажы мне, чаго бармен сядзіць у ваннай?

— Ён чакае, каб аднесці нашы рэчы ўніз.

— Які слаўны!

— Ён мой даўні сябар, — сказаў я. — Аднойчы я ледзь не прыслаў яму тытуню для люлькі.

Я паглядзеў у адчыненае акно, за якім цямнела ноч. Возера не было відаць, толькі змрок і дождж, але вецер сціх.

— Я гатова, любы, — сказала Кэтрын.

— Добра. — Я падышоў да дзвярэй ваннай. — Вось чамаданы, Эміліо, — сказаў я. Бармен узяў абодва чамаданы.

— Вы вельмі добры, што хочаце дапамагчы нам, — сказала Кэтрын.

— Дробязь, лэдзі, — сказаў бармен. — Я вельмі рады дапамагчы вам, каб толькі не нажыць непрыемнасцей сабе. Паслухайце, — сказаў ён мне, — я спушчуся з рэчамі па чорнай лесвіцы і пайду проста да лодкі. Вы ідзіце спакойна, як быццам сабраліся прагуляцца.

— Цудоўная ноч для прагулкі, — сказала Кэтрын.

— Ноч дрэнная, што і казаць.

— Як добра, што ў мяне ёсць парасон, — сказала Кэтрын.

Мы прайшлі па калідоры і па шырокай, засланай тоўстым дываном лесвіцы. Унізе, каля дзвярэй, сядзеў за сваёй канторкай парцье.

Ён вельмі здзівіўся, калі ўбачыў нас.

— Вы хочаце выйсці, сэр? — спытаў ён.

— Так, — сказаў я. — Мы хочам паглядзець на возера ў буру.

— У вас няма парасона, сэр?

— Не, — сказаў я. — У мяне непрамакальнае паліто. Ён з сумненнем агледзеў мяне.

— Я дам вам парасон, сэр, — сказаў ён. Ён выйшаў і вярнуўся з вялікім парасонам. — Крыху велікаваты, сэр, — сказаў ён. Я даў яму дзесяць лір. — О, вы вельмі ласкавы, сэр. Вельмі вам удзячны, — сказаў ён.

Ён адчыніў перад намі дзверы, і мы выйшлі пад дождж. Ён усміхнуўся Кэтрын, і яна ўсміхнулася яму.

— Не заставайцеся доўга на вуліцы ў буру, — сказаў ён. — Вы прамокнеце, сэр і лэдзі. — Ён быў малодшым парцье, і яго англійская мова яшчэ была памылкова літаральнай.

— Мы хутка вернемся, — сказаў я.

Мы пайшлі пад вялізным парасонам па сцежцы, і далей па мокрым цёмным садзе да шашы, і цераз шашу да абсаджанай кустамі берагавой алеі. Вецер дзьмуў цяпер з берага. Гэта быў сыры, халодны лістападаўскі вецер, і я ведаў, што ў гарах ідзе снег. Мы прайшлі па набярэжнай уздоўж прыкаваных у нішах лодак да таго месца, дзе стаяла лодка бармена. Вада была цямнейшая за камяні. Бармен выйшаў з-за дрэў.

— Чамаданы ў лодцы, — сказаў ён.

— Я хачу заплаціць вам за лодку, — сказаў я.

— Колькі ў вас грошай?

— Не вельмі шмат.

— Вы потым прышляце мне грошы. Так будзе лепш.

— Колькі?

— Колькі захочаце.

— Скажыце мне, колькі?

— Калі вы даберацеся шчасліва, прышліце мне пяцьсот франкаў. Гэта не надта многа, калі вы даберацеся.

— Добра.

— Вось тут сандвічы. — Ён падаў мне пакунак. — Усё, што знайшлося ў бары. А тут бутэлька каньяку і бутэлька віна.

Я паклаў усё ў свой чамадан.

— Дазвольце заплаціць за гэта.

— Добра, дайце мне пяцьдзесят лір.

Я даў яму.

— Каньяк добры, — сказаў ён. — Можаце смела даваць яго вашай лэдзі. Няхай яна садзіцца ў лодку.

Ён прытрымаў лодку, якая то паднімалася, то апускалася каля каменнай сцяны, і я памог Кэтрын спусціцца. Яна села на карме і захінулася ў плашч.

— Вы ведаеце, куды ехаць?

— Увесь час на поўнач.

— А як ехаць?

— На Луіна.

— На Луіна, Канера, Канобіа, Транцана. У Швейцарыі вы будзеце толькі тады, калі даедзеце да Брысага. Вам трэба абмінуць Монтэ-Тамара.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 63
  • 64
  • 65
  • 66
  • 67
  • 68
  • 69
  • 70
  • 71
  • 72
  • 73
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка