Шрифт:
— Я пачакаю тут. Не трэба, каб мяне бачылі ў калідоры.
Я адчыніў дзверы, прычыніў іх за сабой і ўвайшоў у спальню. Кэтрын не спала.
— Што там такое, любы?
— Нічога, Кэт, — сказаў я. — Хочаш зараз апрануцца і ехаць на лодцы ў Швейцарыю?
— А ты хочаш?
— Не, — сказаў я. — Я хачу легчы зноў у ложак.
— Што здарылася?
— Бармен кажа, што раніцай мяне прыйдуць арыштоўваць.
— А бармен пры сваім розуме?
— Так.
— Тады, любы, апранайся хутчэй, і адразу ж паедзем. — Яна села на край ложка. Яна была яшчэ сонная. — Гэта бармен там у ваннай?
— Так.
— Тады я не буду мыцца. Калі ласка, любы, адвярніся, і я за адну хвіліну апрануся.
Я ўбачыў яе белую спіну, калі яна здымала начную кашулю, і потым адвярнуўся, бо яна папрасіла. Яна ўжо пачала паўнець ад цяжарнасці і не хацела, каб я бачыў яе. Я апрануўся, слухаючы шум дажджу за акном. Мне амаль не было чаго складваць.
— У мяне яшчэ шмат месца ў чамадане, Кэт.
— Я ўжо амаль усё склала, — сказала яна. — Любы, я страшэнна неразумная, але скажы мне, чаго бармен сядзіць у ваннай?
— Ён чакае, каб аднесці нашы рэчы ўніз.
— Які слаўны!
— Ён мой даўні сябар, — сказаў я. — Аднойчы я ледзь не прыслаў яму тытуню для люлькі.
Я паглядзеў у адчыненае акно, за якім цямнела ноч. Возера не было відаць, толькі змрок і дождж, але вецер сціх.
— Я гатова, любы, — сказала Кэтрын.
— Добра. — Я падышоў да дзвярэй ваннай. — Вось чамаданы, Эміліо, — сказаў я. Бармен узяў абодва чамаданы.
— Вы вельмі добры, што хочаце дапамагчы нам, — сказала Кэтрын.
— Дробязь, лэдзі, — сказаў бармен. — Я вельмі рады дапамагчы вам, каб толькі не нажыць непрыемнасцей сабе. Паслухайце, — сказаў ён мне, — я спушчуся з рэчамі па чорнай лесвіцы і пайду проста да лодкі. Вы ідзіце спакойна, як быццам сабраліся прагуляцца.
— Цудоўная ноч для прагулкі, — сказала Кэтрын.
— Ноч дрэнная, што і казаць.
— Як добра, што ў мяне ёсць парасон, — сказала Кэтрын.
Мы прайшлі па калідоры і па шырокай, засланай тоўстым дываном лесвіцы. Унізе, каля дзвярэй, сядзеў за сваёй канторкай парцье.
Ён вельмі здзівіўся, калі ўбачыў нас.
— Вы хочаце выйсці, сэр? — спытаў ён.
— Так, — сказаў я. — Мы хочам паглядзець на возера ў буру.
— У вас няма парасона, сэр?
— Не, — сказаў я. — У мяне непрамакальнае паліто. Ён з сумненнем агледзеў мяне.
— Я дам вам парасон, сэр, — сказаў ён. Ён выйшаў і вярнуўся з вялікім парасонам. — Крыху велікаваты, сэр, — сказаў ён. Я даў яму дзесяць лір. — О, вы вельмі ласкавы, сэр. Вельмі вам удзячны, — сказаў ён.
Ён адчыніў перад намі дзверы, і мы выйшлі пад дождж. Ён усміхнуўся Кэтрын, і яна ўсміхнулася яму.
— Не заставайцеся доўга на вуліцы ў буру, — сказаў ён. — Вы прамокнеце, сэр і лэдзі. — Ён быў малодшым парцье, і яго англійская мова яшчэ была памылкова літаральнай.
— Мы хутка вернемся, — сказаў я.
Мы пайшлі пад вялізным парасонам па сцежцы, і далей па мокрым цёмным садзе да шашы, і цераз шашу да абсаджанай кустамі берагавой алеі. Вецер дзьмуў цяпер з берага. Гэта быў сыры, халодны лістападаўскі вецер, і я ведаў, што ў гарах ідзе снег. Мы прайшлі па набярэжнай уздоўж прыкаваных у нішах лодак да таго месца, дзе стаяла лодка бармена. Вада была цямнейшая за камяні. Бармен выйшаў з-за дрэў.
— Чамаданы ў лодцы, — сказаў ён.
— Я хачу заплаціць вам за лодку, — сказаў я.
— Колькі ў вас грошай?
— Не вельмі шмат.
— Вы потым прышляце мне грошы. Так будзе лепш.
— Колькі?
— Колькі захочаце.
— Скажыце мне, колькі?
— Калі вы даберацеся шчасліва, прышліце мне пяцьсот франкаў. Гэта не надта многа, калі вы даберацеся.
— Добра.
— Вось тут сандвічы. — Ён падаў мне пакунак. — Усё, што знайшлося ў бары. А тут бутэлька каньяку і бутэлька віна.
Я паклаў усё ў свой чамадан.
— Дазвольце заплаціць за гэта.
— Добра, дайце мне пяцьдзесят лір.
Я даў яму.
— Каньяк добры, — сказаў ён. — Можаце смела даваць яго вашай лэдзі. Няхай яна садзіцца ў лодку.
Ён прытрымаў лодку, якая то паднімалася, то апускалася каля каменнай сцяны, і я памог Кэтрын спусціцца. Яна села на карме і захінулася ў плашч.
— Вы ведаеце, куды ехаць?
— Увесь час на поўнач.
— А як ехаць?
— На Луіна.
— На Луіна, Канера, Канобіа, Транцана. У Швейцарыі вы будзеце толькі тады, калі даедзеце да Брысага. Вам трэба абмінуць Монтэ-Тамара.