Private-Bookers
Бывай, зброя!
вернуться

Хемингуэй Эрнест Миллер

Шрифт:

— Добра.

— Скажыце, як справы на вайне?

— Агідна.

— Я не павінен ісці. Я вельмі стары, як граф Грэфі.

— Магчыма, вам яшчэ прыйдзецца пайсці.

— У наступным годзе мой разрад прызываюць. Але я не пайду.

— Што ж вы будзеце рабіць?

— Паеду за мяжу. Я не хачу ісці на вайну. Я ўжо аднойчы быў на вайне, у Абісініі. Навошта вы пайшлі?

— Не ведаю. Па дурноце.

— Яшчэ вермуту?

— Давайце.

На зваротным шляху веславаў бармен. Мы праехалі па возеры за Стрэзу і потым назад, увесь час не выпускаючы з поля зроку бераг. Трымаючы тугую лёску і адчуваючы слабае біццё спінера, які круціўся, я глядзеў на цесную лістападаўскую ваду возера і пустынны бераг. Бармен веславаў доўгімі ўзмахамі, і калі лодку выносіла наперад, лёска трымцела. Адзін раз у мяне клюнула: лёска раптам нацягнулася і тырганулася назад, я стаў цягнуць і адчуў жывы цяжар фарэлі, і потым лёска затрымцела зноў. Фарэль вырвалася.

— Цяжкая была?

— Так, даволі цяжкая.

— Аднойчы я тут ездзіў адзін і трымаў лёску ў зубах, дык адна тарганула так, што ледзь усю сківіцу ў мяне не вырвала.

— Лепш за ўсё прывязваць да нагі, — сказаў я. — Тады і лёску адчуваеш, і зубы застануцца цэлыя.

Я апусціў руку ў ваду. Яна была вельмі халодная. Мы былі цяпер амаль насупраць гатэля.

— Мне пара, — сказаў бармен, — я павінен паспець да адзінаццаці гадзін. L'heure du cocktail33.

— Добра.

Я ўцягнуў лёску і накруціў яе на палачку з засечкамі на абодвух канцах. Бармен паставіў лодку на маленькую нішу каменнай сцяны і прымацаваў яе ланцугом з замком.

— Калі захочаце пакатацца, — сказаў ён, — я дам вам ключ.

Мы падняліся ў гатэль і зайшлі ў бар. Мне не хацелася больш піць так рана, і я падняўся ў наш пакой. Пакаёўка толькі што скончыла прыбіраць, і Кэтрын яшчэ не вярнулася. Я лёг на ложак і стараўся не думаць.

Калі Кэтрын вярнулася, усё зноў стала добра. Фергюсон унізе, сказала яна. Яна будзе снедаць з намі.

— Я ведала, што ты нічога не будзеш мець супраць, — сказала Кэтрын.

— Нічога, — сказаў я.

— Што з табой, любы?

— Не ведаю.

— Я ведаю. Табе няма чаго рабіць. У цябе ёсць толькі я, а я пайшла.

— Ты маеш рацыю.

— Прабач мяне, любы. Я ведаю, гэта, напэўна, жахлівае пачуццё, калі раптам зусім нічога не застаецца.

— У мяне заўсёды жыццё было такім напоўненым, — сказаў я. — Цяпер жа, калі цябе няма са мной, усё пустое.

— Але ж я буду з табой. Я выходзіла толькі на дзве гадзіны. Ты не можаш прыдумаць сабе які-небудзь занятак?

— Я ездзіў з барменам лавіць рыбу.

— Добра было?

— Так.

— Не думай пра мяне, калі мяне няма.

— Заўсёды стараўся так паступаць на фронце. Але там мне было што рабіць.

— Атэла ў адстаўцы, — падражніла яна.

— Атэла быў негр, — сказаў я. — I акрамя таго, я не раўнівы. Я проста так кахаю цябе, што для мяне больш нічога не існуе.

— А цяпер будзь ветлівы з Фергюсон.

— Я заўсёды ветлівы з Фергюсон, пакуль яна не пачынае мяне праклінаць.

— Будзь ветлівы з ёй. Падумай, у нас ёсць так многа, а ў яе нічога няма.

— Не думаю, што ёй хацелася таго, што ёсць у нас.

— Нічога ты не ведаеш, любы, а яшчэ разумнік.

— Я буду ветлівы з ёй.

— Я не сумняваюся. Ты ў мяне добры.

— Але пазней яна не застанецца?

— Не. Я сплаўлю яе.

— Мы вернемся сюды?

— Вядома. А як жа інакш?

Мы спусціліся ўніз, каб паснедаць з Фергюсон. На яе моцнае ўражанне зрабіў гатэль і раскоша рэстарана. Мы добра паснедалі і выпілі дзве бутэлькі капры. У рэстаран увайшоў граф Грэфі і пакланіўся нам. З ім была яго пляменніца, якая крыху нагадвала маю бабулю. Я расказаў пра яго Кэтрын і Фергюсон, і на Фергюсон мой расказ зрабіў моцнае ўражанне. Гатэль быў вельмі вялікі, і пышны, і пусты, але ежа была смачная, віно вельмі прыемнае, і нарэшце ад віна ўсім стала вельмі добра. Кэтрын адчувала сябе як найлепш. Яна была шчаслівая. Фергюсон зусім развесялілася. Мне самому было вельмі добра. Пасля снедання Фергюсон вярнулася ў свой гатэль. Яна хоча крыху паляжаць пасля снедання, сказала яна.

Напрыканцы дня нехта пастукаў да нас у дзверы.

— Хто там?

— Граф Грэфі пытае, ці згуляеце вы з ім у більярд?

Я паглядзеў на гадзіннік; я зняў яго, і ён ляжаў пад падушкай.

— Гэта трэба, любы? — шапнула Кэтрын.

— Відаць, трэба пайсці. — Гадзіннік паказваў чвэрць пятай. Я гучна сказаў: — Перадайце графу Грэфі, што я буду ў більярднай у пяць гадзін.

Без чвэрці пяць я пацалаваў на развітанне Кэтрын і пайшоў у ванную апранацца. Калі я завязваў гальштук і глядзеў у люстэрка, мне дзіўна было бачыць сябе ў цывільным. Я падумаў, што трэба будзе купіць яшчэ capoчак i шкарпэтак.

— Ты ідзеш надоўга? — спытала Кэтрын. Яна была вельмі прыгожая ў ложку. — Дай мне, калі ласка, шчотку.

Я глядзеў, як яна расчэсвала валасы, схіліўшы галаву так, каб уся маса валасоў звісла на адзін бок. За акном было ўжо цёмна, і святло лямпы над ложкам клалася на яе валасы, і шыю, і плечы. Я падышоў і пацалаваў яе, адвёўшы яе руку са шчоткай, і яе галава адкінулася на падушку. Я пацалаваў яе шыю і плечы. У мяне кружылася галава, так моцна я яе кахаў.

— Я не хачу ісці.

— I я не хачу, каб ты ішоў.

  • Читать дальше
  • 1
  • ...
  • 60
  • 61
  • 62
  • 63
  • 64
  • 65
  • 66
  • 67
  • 68
  • 69
  • 70
  • ...

Private-Bookers - русскоязычная библиотека для чтения онлайн. Здесь удобно открывать книги с телефона и ПК, возвращаться к сохраненной странице и держать любимые произведения под рукой. Материалы добавляются пользователями; если считаете, что ваши права нарушены, воспользуйтесь формой обратной связи.

Полезные ссылки

  • Моя полка