Шрифт:
— Вазьмі гэта вясло пад паху, прыцісні яго шчыльна да борта і так кіруй, а я буду трымаць парасон.
Я перайшоў на карму і паказаў ёй, як трымаць вясло. Я сеў тварам да носа лодкі, узяў вялікі парасон, які даў мне швейцар, і раскрыў яго. Я трымаў яго з двух бакоў за краі, седзячы верхам на ручцы, якую зачапіў за лаўку. Вецер дзьмуў проста ў яго, і, учапіўшыся з усёй сілы ў краі, я адчуў, як лодку панесла наперад. Парасон вырываўся з маіх рук. Лодка ішла вельмі хутка.
— Мы проста ляцім, — сказала Кэтрын. Я не бачыў нічога, акрамя спіц парасона. Парасон напружваўся і вырываўся, і я адчуваў, як мы разам з ім імчымся наперад. Я упёрся нагамі і яшчэ мацней учапіўся за краі, потым раптам нешта затрашчала; адна спіца пстрыкнула мне па лбе, я хацеў схапіць верх, які выгінаўся на ветры, але тут усё з трэскам вывернулася, і там, дзе толькі што быў поўны, надзьмуты ветрам ветразь, я сядзеў верхам на ручцы вывернутага падранага парасона. Я адчапіў ручку ад лаўкі, паклаў парасон на дно і пайшоў да Кэтрын па вясло. Яна рагатала. Яна ўзяла мяне за руку і працягвала рагатаць.
— Чаго ты? — Я ўзяў у яе вясло.
— Ты такі смешны быў з гэтай штукай.
— Смешны...
— Не злуйся, любы. Гэта было вельмі смешна. Ты меў футаў дваццаць у шырыню і так горача сціскаў краі парасона... — Яна задыхнулася ад смеху.
— Зараз вазьмуся за вёслы.
— Адпачні і выпі каньяку. Такая цудоўная ноч, і мы ўжо столькі праехалі.
— Трэба паставіць лодку ўпоперак хвалі.
— Я дастану бутэльку. А потым ты крыху адпачні.
Я падняў вёслы, і мы загайдаліся на хвалях. Кэтрын адчыніла чамадан. Яна перадала мне бутэльку з каньяком. Я выцягнуў корак сцізорыкам і адпіў добры глыток. Каньяк быў моцны, і цяпло разлілося па ўсім маім целе, і я сагрэўся і павесялеў.
— Добры каньяк, — сказаў я. Месяц зноў зайшоў за хмару, але бераг быў бачны. Уперадзе была стрэлка, што далёка выдавалася ў возера.
— Табе не холадна, Кэт?
— Мне вельмі добра. Толькі ногі крыху зацяклі.
— Вычарпай ваду, тады зможаш выцягнуць іх.
Я зноў стаў веславаць, прыслухоўваючыся да скрыпу ўключын і бразгання чарпака аб дно лодкі пад кармавой лаўкай.
— Дай мне, калі ласка, чарпак, — сказаў я. — Мне хочацца піць.
— Ён вельмі брудны.
— Нічога. Я апаласну яго.
Я пачуў, як Кэтрын апалосквае чарпак за бортам лодкі. Потым яна падала яго мне, да краёў напоўнены вадой. Мяне мучыла смага пасля каньяку, а вада была халодная як лёд, такая халодная, што ламала зубы. Я паглядзеў на бераг. Мы набліжаліся да стрэлкі. У бухце наперадзе відаць былі агні.
— Дзякуй, — сказаў я і перадаў ёй чарпак.
— Зрабіце ласку, — сказала Кэтрын. — Ці не хочаце яшчэ?
— Ты што-небудзь з'ела б?
— Не. Я пакуль што яшчэ не галодная. Трэба схаваць ежу на той выпадак, калі я прагаладаюся.
— Добра.
Тое, што здалёк здавалася стрэлкай, быў доўгі скалісты мыс. Я ад'ехаў на сярэдзіну возера, каб абагнуць яго. Возера тут было шмат вузейшае. Месяц зноў выглянуў, і калі quardia di Finanza36 назірала з берага, яна магла бачыць, як наша лодка чарнеецца на вадзе.
— Як ты там, Кэт?
— Вельмі добра. Дзе мы?
— Я думаю, нам засталося не больш як восем міль.
— Бедненькі ты мой! Гэта ж столькі яшчэ веславаць. Ты яшчэ жывы?
— Жывы. Толькі вось далоні нацёр.
Мы ехалі ўвесь час на поўнач. Горны ланцуг на правым беразе перарваўся, пакаты спуск вёў да нізкага берага, дзе, па маіх разліках, павінна была знаходзіцца Канобіа. Я трымаўся на вялікай адлегласці ад берага, бо ў гэтых месцах небяспека сустрэць quаrdiа была асабліва вялікая. На другім беразе наперадзе была высокая купалападобная гара. Я стаміўся. Веславаць заставалася няшмат, але калі ўжо выб'ешся з сіл, то і такая адлегласць здаецца неадольнай. Я ведаў, што трэба мінуць гэтую гару і зрабіць яшчэ, па крайняй меры, пяць міль па возеры, перш чым мы трапім нарэшце ў швейцарскія воды. Месяц ужо заходзіў, але перад тым, як ён зайшоў, неба зноў зацягнулася хмарамі, і стала вельмі цёмна. Я трымаўся далей ад берага і час ад часу адпачываў, падняўшы вёслы так, каб вецер біў у лопасці.
— Дай крыху павяслую я, — сказала Кэтрын.
— Табе, напэўна, нельга.
— Глупства. Гэта мне нават карысна. Не будуць так зацякаць ногі.
— Табе, напэўна, нельга, Кэт.
— Глупства. Заняткі веславаннем нават карысныя для маладых дам у перыяд цяжарнасці.
— Ну, добра, сядай і паціху вяслуй. Я перайду на тваё месца, а потым ты ідзі на маё. Трымайся за барты, калі будзеш пераходзіць.
Я сядзеў на карме ў паліто, падняўшы каўнер, і глядзеў, як Кэтрын вяслуе. Яна веславала добра, але вёслы былі занадта доўгія і нязручныя для яе. Я адчыніў чамадан і з'еў два сандвічы і выпіў каньяку. Ад гэтага мне стала лепш, і я выпіў яшчэ.
— Скажы мне, калі стомішся, — сказаў я. Потым, счакаўшы крыху: — Глядзі не ткні сябе вяслом у жывот.
— Калі б гэта здарылася, — сказала Кэтрын паміж узмахамі, — жыццё стала б намнога прасцейшым.
Я выпіў яшчэ каньяку.
— Ну як?
— Добра.
— Скажы мне, калі надакучыць.
— Добра.
Я выпіў яшчэ каньяку, потым узяўся за барты і пайшоў да сярэдзіны лодкі.
— Не трэба. Мне так вельмі добра.
— Не, ідзі на карму. Я выдатна адпачыў.
Нейкі час пасля каньяку я веславаў упэўнена і лёгка. Потым у мяне пачалі зарывацца вёслы, і неўзабаве я зноў перайшоў на кароткія ўзмахі, адчуваючы тонкі невыразны прысмак жоўці ў роце, бо я вельмі моцна веславаў пасля каньяку.